အရွိ ... ... ...

ပခံုးစြန္းမွ လည္တိုင္းရင္းတို႔ သူ႔ေခါင္းေလးထိုး၀င္လာသည္ကို အလုိက္သင့္ပင္ခံယူလိုက္ပါသည္။ ဆံပင္ေလးေတြက အလံုးခပ္ေသးေသး ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ရွိမွန္း အထိအေတြ႔က သိေနရသည္။ မိတ္ကပ္နံ႔တေထာင္းေထာင္း ထမေနတာကို သူသတိျပဳမိသည္။ လက္ေလးတစ္ဖက္ကို ကိုယ့္ရင္ဘတ္ေပၚတင္ထားၿပီး ကိုယ့္ အေၾကာင္းကို ေမးေတာ့ ကိုယ္ဘာေျဖရမည္မသိ။ "ဘာအလုပ္လုပ္တာလဲ။" ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ့္ဘ၀အမွန္ကို ကိုယ္ဖြင့္ေျပာေလ့ရွိၾကသလား ကိုယ္မသိပါ။ "ကိုယ္လား ... ကိုယ္ ေ၀ေလေလေကာင္ပါ။" သူမသည္ အလုိက္သိေသာ ကေလးမေလးျဖစ္မည္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက "သီခ်င္းဆိုတတ္သလား"တဲ့။ အင္း ... ေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းမဟုတ္။ "ကိုယ္သီခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ကိုယ့္အသံက မေကာင္းဘူး။" ဒီလိုေျဖလိုက္ေတာ့ ဆိုျပပါလားတဲ့။ ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ္သီခ်င္းဆိုျပသင့္လား။ ဒါကိုလည္း ကိုယ္မသိပါ။ ကိုယ္ မသိတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီလား။

သူမ ၾကားရံုသာ သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုးေလး ညည္းမိသည္။ "ေ၀းသြားတဲ့အခါ .. ႏွလံုးသားမွာ အျမဲတမ္းသတိရေနာ္ ...ၾကင္နာခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္ခနမ်ား ... ...။ "သာသာယာယာတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ၿပီးမွ ေမးျပန္သည္။ ခ်စ္သူမရွိဘူးလား ဟင္ တဲ့။ ရွိခဲ့ပါတယ္လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
မင္းမွာေကာလို႔ ေမးမိေတာ့ သူမကလည္း ရွိခဲ့ပါသည္တဲ့။ ၾသ ... ... ...။ သူမမွာလည္း ခ်စ္သူရွိခဲ့သည္ေပါ့။ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုေမးေတာ့ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ကိုယ္ညံ့လို႔လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖတဲ့အသံမွာ ေဒါသကိုျမင္ေတာ့ သူမထပ္မေမးေတာ့။ ကိုယ္အားနာၿပီး သူမပခံုးကို အသာအယာပဲ ပြတ္ေပးေနလိုက္ေတာ့သည္။ သူမ စိတ္ၾကပ္တည္းေနမွာစိုး၍ ဘာသီခ်င္းရလည္း ေမးေတာ့ အသံက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ အို ... အမ်ားၾကီးရတယ္တဲ့ .. သူမေျဖျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ကိုယ္မခိုင္းရဘဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ဆိုျပပါေတာ့သည္။ အသံက ခပ္တိုးတိုး။ သီခ်င္းေတြက အႏွစ္သာရလည္းမရွိဘူးဟု သူထင္ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုေတာ့ သူမကို မေျပာပါ။ မင္းစာအုပ္ေတြေကာဖတ္သလား။ ၀တၱဳေတြဘာေတြေပါ့ဟု ေမးေတာ့ သူမက နာမည္တခ်ိဳ႕ရြတ္ျပသည္။ အပ်င္းေျပေတာင္ မဖတ္မိတဲ့ အပ်င္းေျပစာအုပ္မ်ား။သူမဆိုျပေသာ သီခ်င္းမ်ားလိုပင္ သူမေရြးခ်ယ္ဖတ္ေသာ စာေရးသူအမည္နာမမ်ားက အေပါစားဆန္လိုက္တာလို႔ သူေတြးမိသည္။

ဖြင့္ထားေသာ ၿဂိဳလ္တုတီဗီအစီအစဥ္မွ အဂၤလိပ္ကားတစ္ကား၏ စာတန္းထိုးကို သူမက အလြယ္တကူ ရြတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူအံ့အားသင့္သြားသည္။ သူမက စစ္ကားပဲဟု ေျပာသည္ကို နားေထာင္ရင္း။ မင္း ေက်ာင္းဘယ္ထိေနခဲ့တာလည္း ေမးေတာ့ သူမက ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ၿပီတဲ့။ အိုး ... ဒီလိုေကာင္မေလးက
တကၠသိုလ္ကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္ထိတက္ခဲ့ပါလား။ ဒီႏွစ္က ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မတက္တာလို႔ တဆက္တည္းေျပာေတာ့ သူခ်က္ခ်င္း ခံတြင္းခ်ဥ္လာသည္။" ကိုယ့္ကို စီးကရက္ဘူး ယူေပးစမ္းပါ။" သူမ ရင္ခြင္ထဲမွထကာ စီးကရက္ဘူးထဲမွ တစ္လိပ္ကို ယူၿပီးမီးညိွ၊ ၿပီးမွ ကိုယ့္ကို လွမ္းေပးသည္။ ကိုယ္ ခါးမတ္မတ္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူက ကိုယ့္နားမွာ ေခြေခြေလးလွဲခ်ရင္း ဆံပင္ေတြကို လက္ႏွင့္လိမ္ေဆာ့ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ေအးေအးေဆးေအးပင္ ခပ္တည္တည္ေျပာေတာ့သည္။ ဒီလိုေကာင္မေလးေတြ ေျပာေနၾကစကားျဖစ္မွာပါ။
" အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔က ကြဲေနၾကတယ္။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ အဲ့အိမ္မွာမေနခ်င္ဘူး။ "
ကိုယ္စီးကရက္ျပာကို ေခြ်ခ်လိုက္ရင္း သူမစကားကို အင္း လိုက္လိုက္မိသည္။ "အေဒၚနဲ႔လိုက္ေနတယ္။ အရင္ကေတာ့ စတိုးဆိုင္မွာ လုပ္တာပဲ။ လခက ေလးေသာင္းေလာက္ပဲရတာ။
အေဒၚအိမ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အလကားေနရင္မေကာင္းေတာ့ လခထဲက သူ႔ကိုလည္း နည္းနည္းေပးတာေပါ့။ လခေလးေလးေသာင္းမွာ သူ႔ကိုႏွစ္ေသာင္းပဲေပးလို႔လည္းမေကာင္းဘူး။သံုးေသာင္းေလာက္ေပးျပန္ေတာ့လည္း ကားခအတြက္ တစ္ေသာင္းေလးနဲ႔ မျဖစ္ျပန္ဘူးေလ။" ကိုယ္ ... အင္း လိုက္လိုက္ျပန္သည္။
"အဲ့ဒါနဲ႔ ခုအလုပ္လုပ္လုပ္ျဖစ္တာပဲ။" " အေဒၚက မရိပ္မိဘူးလား"လို႔ ကိုယ္ေမးမိေတာ့"ညီမဒီအလုပ္လုပ္ေနမွန္း အေဒၚသိပါတယ္" တဲ့။ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူမႏွင့္ေ၀းရာဘက္ မႈတ္ထုတ္ရင္း
ကိုယ္ ဘာေတြးေနလည္း ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိတာ ခန ခန။

ခုအလုပ္ကတစ္လကိုႏွစ္သိန္းေလာက္ရတယ္။အ၀တ္အစားဖိုးျပန္ႏႈတ္ရင္တစ္သိန္းေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ က်န္မွာေပါ့။ အင္း .. သံုးလေလာက္လုပ္ၿပီးရင္ အလုပ္ထြက္ေတာ့မယ္။ အင္း .. ဒီအလုပ္က ထြက္ၿပီး မင္း ဘာဆက္လုပ္မွာလဲလို႔ ကိုယ္ေမးေတာ့ သူမက ေက်ာင္းျပန္တက္မွာေပါ့တဲ့။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ေကာ။
ကိုယ္ဆို ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေ၀ေလေလပဲဆိုေတာ့ သူမက ျပံဳးၿပီး အေ၀းက တီဗီဖန္သားျပင္ကို ခပ္ေငးေငးၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းဆရာမ အတတ္သင္ထပ္တက္မယ္တဲ့။ ဘုရားေရ ... ကိုယ္ သူမကိုေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သူမသည္ တကယ္က တီဗီဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ျပံဳးေနျခင္းမဟုတ္ဟု သူတကယ္ကို ယံုၾကည္မိပါသည္။ မင္း သတၱိရွိလွခ်ည္လား။ ဒါက တကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေခၚတာမဟုတ္လားလို႔ သူၾကားဖူးနား၀နဲ႔ေမးေတာ့ သူမက မဟုတ္ဘူး။ ဘြဲ႔ရေတြလည္း တက္လို႔ရတဲ့ဟာ ရွိတယ္လို႔ေျဖသည္။
သူမေျဖေနပံု ေျပာေနပံုေတြက တကယ္ပင္ ဆရာမတစ္ေယာက္လို သူမကိုယ္ သူမ ထင္ျမင္လာပံုရသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ ခပ္ေတြေတြျဖစ္သြားျပန္ေတာ့ ကိုယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး
အင္း ... မင္းဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြကို ဆံထံုးေလးထံုး၊ အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ဆို တကယ္လွမွာပဲဆိုေတာ့ သူမက ကိုယ့္ကိုျပံဳးျပသည္။ ဒါ တကယ္ျဖစ္ႏိုင္လား မျဖစ္ႏိုင္လား ကိုယ္မသိပါ။

တကယ္လားလို႔ သူျပန္လည္ေမးသည္ကို အသာအယာပင္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း ေခါင္းျငိမ့္လိုက္ေတာ့ ျပံဳးျပန္သည္။ ဒီမိန္းကေလးက ခနခန ၿပံဳးေနႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ္သတိျပဳမိျပန္သည္။
ကိုယ္ကေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိဘူးဟု ေျပာမိေတာ့ လူဆိုတာ ရည္မွန္းခ်က္ရွိရတယ္ရွင့္ တဲ့။ သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရီမိၿပီး ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမဆိုေတာ့ သူမက ေလွာင္တာလားလို႔ ျပန္မေမးပါ။
ကိုယ္ ... မေလွာင္ပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ျဖင့္ ကိုယ္မေလွာင္ေျပာင္မိပါ။ မိုးျမန္ျမန္ျပန္လင္းဖို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းမိေသာ္လည္း မိုးလင္းေစခ်င္ပါၿပီ။ စီးကရက္မီးကို ျပာခြက္ထဲထိုးေခ်ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသာေလ်ာလိုက္ေတာ့ သူမက တစ္ခါအနားျပန္တိုးကပ္လာသည္။ သူမက ကိုယ့္ပခံုးစြန္းေအာက္နား ေခါင္းတင္ရင္း သူမသိထားေသာ ဟာသပံုျပင္မ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ား အေၾကာင္းကို တတြတ္တြတ္ေျပာေနပါသည္။သူမေခါင္းကိုသာ ဖြဖြပုတ္ရင္း အခန္းတြင္းသို႔ ထိုး၀င္ေရာက္လာမည့္ အလင္းေရာင္ကို ကိုယ္ေစာင့္ေနမိပါေတာ့သည္။

ေမွ်ာ္လြန္းလို႔မ်ား လာခ်ိန္ေနာက္က်ေလေရာ့သလား အလင္းရယ္ ... ... ... ... ... ... ...။ ။

သမီးနဲ႔ စကားစျမည္

မ်က္ႏွာကို ရံႈ႕မဲ့ကာ လက္ကိုေ၀ွ႔ယမ္းလ်က္ သူ႔မ်က္ႏွာကိုကာကြယ္ေနေသာ သမီးကိုၾကည့္ရင္း
" သမီးရယ္ ေနေျပာက္ေလးေတြက သမီးကို ခ်စ္လို႔စတာပါ" ဟု ဆိုရင္း ေနေရာင္ကို သူ႔ကိုယ္ျဖင့္ ကာကြယ္ေပးလိုက္သည္။ မ်က္ခံုးတန္းတန္း၊ နဖူးရွင္းရွင္းေလးက ေဖ့ေဖ့လို၊ ႏွာတံေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းက ေမေမ့လိုေနာ္ သမီး ။ သမီးက အေဖ့ကို သိတယ္လား။ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးခ်ိဳင့္ခြက္၀င္ေအာင္ ျပံဳးၿပီး ကိုယ္ေထာင္ထားတဲ့ လက္ညိဳးကို ဖမ္းဆုပ္သည္။ သမီးလက္ေလးေသးေသးေလး ႏူးႏူးည့ံညံံ့ လက္ဖ၀ါးေလးမွာ ေဖ့ေဖ့လက္ၾကမ္းၾကမ္းကို ဆုပ္ထားရင္း ေပ်ာ္သတဲ့လား သမီးရယ္။

ဆံပင္အေခြအလိပ္ေလးေတြက လိႈင္းေလးေတြနဲ႔တူတယ္။ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးေအာက္မွာ ဘယ္ေကာင္ေလးေတြ က်ဆံုးကုန္ဦးမလဲဟင္.. သမီး။ ဗိုက္ပူပူေလးေပၚ ဘူးကနဲေနေအာင္မႈတ္ေတာ့ သမီးက လြန္႔လူးရင္း တခစ္ခစ္ကို အားရပါးရရယ္တယ္။ သမီးရယ္သံက စမ္းေရစီးသလိုပါ။ သမီးရယ္သံက ယူကလစ္ရြက္ေတြထဲ ျဖတ္လာတဲ့ေလလိုပါ။ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းၿပီး သင္းသင္းေလးေမြးေနတယ္ .. ေဖေဖ့ရင္ထဲမွာေလ။

ေျခကားယား လက္ကေလးကားယားနဲ႔ သမီးေရ ေဖေဖ့အသံကို ၾကားရဲ့လား။ သမီးမ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ေလးေတြထဲမွာ ဘာေတြွရွိေနတုန္း။ ေဖေဖ့ကိုပဲ ျပံဳးျပံဳးျပီးၾကည့္ေနတာ။
သမီးရယ္ ... တခါတေလ ေဖေဖေတြးတယ္။ အနာဂတ္မွာ ၾကံဳဆံုလာမယ့္အရာေတြေၾကာင့္ သမီးမ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေလး ေမွးမိွန္သြားမွာ ေဖေဖစိုးေၾကာက္မိတယ္။ အိမ္ျပင္ လမ္းေထာင့္ခ်ိဳးေတြမွာ
ေလေတြ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးတိုက္တိုင္း သမီးက ငိုတယ္ေလ။ ခုေသးေသးေလးမွာ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ထဲထည့္ဖြက္ထားေပးႏိုင္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သမီးကို မကာကြယ္ေပးႏိုင္မွာလည္း ေဖေဖစိုးတယ္ကြယ့္။

ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းေတြ အမွားအမွန္ေတြၾကားမွာ သမီးမ်က္ခံုေလးေတြ တြန္႔ေကြးေနမွာလား။ ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ေဖေဖ့လိုပဲ မထိတထိေလွာင္ရယ္တတ္မွာလား။ ေဖေဖ သိခ်င္စမ္းလွတယ္။ သိလည္းမသိခ်င္ဘူး။ ေဖေဖ့စိတ္ထဲမွာ သမီးကို ၾကီးျပင္းလာတယ္လို႔ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ သမီးက ေ၀းေ၀းသြားမွာလို႔
ႏွေမ်ာမိတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သိကိုမသိခ်င္တာ။

သမီးေရ သမီးက ပန္းေလးလား၊ သမီးက သစ္ပင္တစ္ပင္လား၊ သမီးက ခ်ိဳးငွက္ေလးလား၊ သမီးက လိပ္ၿပာေလးလား။ သမီးကို ေဖေဖ့သမီးဆိုတာထက္ ေဟာဒီသဘာ၀ေလာကၾကီးရဲ့ သမီးေလးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
ကမၻာၾကီးရဲ့ သမီးေလးျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေဖေဖ ေလာဘၾကီးျပန္ၿပီ။ သမီးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေဖေဖေကာ ေမေမေကာ ေလာဘမၾကီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ သမီးရဲ့။ ေအာ္ .. ရီေနျပန္ၿပီ။ မယံုဘူးလား ဟားဟား ။
ေမေမ့ကို ေဖေဖေျပာျပတယ္ သိလား သမီး။ သမီးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္တနင့္တပိုးဖိထားခံရတဲ့ ကေလးမျဖစ္ေစရဘူးလို႔။ သမီးဟာ တကယ္ကို လြတ္လပ္တဲ့ ပန္းကေလး .. ဟုတ္လား။
ေဘးက လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဖိစီးမႈေတြက ကင္းလြတ္တဲ့ ပန္းကေလးလည္း ျဖစ္ရမယ္။
ကန္႔ကြက္တာလား ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႔ ..။ သမီးရယ္ မွန္ပါတယ္ ေဖေဖက စိတ္ကူးယဥ္တာျဖစ္မယ္ ။

သမီးနည္းနည္းၾကီးရင္ အိမ္နံေဘးျခံဳစပ္က သပိတ္လြယ္ငွက္ေလးေတြ အသံကို သြားနားေထာင္ၾကမယ္။
ျမက္ခင္းထဲမွာ ပုစင္းေလးေတြပ်ံေနတာ ျပမယ္။ ၾကက္ေပါက္စေလးေတြ ေျပးေဆာ့ေနတာျမင္ရင္
သမီးျပံဳးဦးမွာ၊ ရယ္ဦးမွာ။ သမီးဖို႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္လည္း ေမြးဦးမယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲ ေနဦး။ ေမေမ့ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲေနဦး။
နားလည္တယ္လား ... ခ်စ္လိုက္တာ .. အာဘြားကြယ္။

မီးပူတိုက္ေနတဲ့ သမီးေမေမက ေဖေဖ့ကိုေလ "ရွင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ကို ရူး " တဲ့။

သစ္ပင္နီနီေလးေတြ

ဤသစ္ပင္ေလးသည္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားေသာ လမ္းေဘးတြင္ ေပါက္သည့္အပင္ေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္လားမသိ ဖုန္မႈန္႔အညစ္အေၾကးမ်ားႏွင့္ ျပတ္သည္ကို မရွိေတာ့။ အျမဲလိုလို ဖုန္မႈန္႔နီနီမ်ားက
သူတို႔ခိုတြယ္လို႔ရသမွ် အရြက္တိုင္း အကိုင္းတိုင္းတြင္ တင္ေနၾကရာ ရဲရဲပင္နီေစြးေနေလေတာ့သည္။ သူမ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႔ကာ မေက်မနပ္ပင္ေတြးေနမိသည္။ သစ္ပင္ေလးက သူ႔အိမ္ေရွ႔တြင္ေပါက္ေသာ
သစ္ပင္ေလးကိုး။

သူေနထိုင္ရာျမိဳ႔ေလးက နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးျဖစ္သည္။ ေရွးယခင္ျမိဳ႔ေလးက ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုရွိခဲ့သည္ကို သူမသိပါ။ ယခုသူျမင္ေနရေသာျမိဳ႔ေလးကေတာ့ ျငိမ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ အတြင္းၾကိတ္ေၾကကြဲေနေသာျမိဳ႔ေလးပင္ျဖစ္သည္။
ကိုယ္၀ါသနာပါရာ မလုပ္ရဘဲ မအပ္စပ္သည့္အလုပ္လုပ္ေနရသူလို မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနေသာျမိဳ႔ေလး။ သူ႔ကိုယ္သူ ေငြေၾကးအတြက္စေတးခံေနရသည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေရစုန္ေမ်ာေနေသာ ျမိဳ႔ေလးဟုပင္
သူျမင္ပါသည္။ သူတို႔ ညီအကိုသံုးေယာက္စလံုး ထိုျမိဳ႔ငယ္ေလးတြင္သာ ၾကီးျပင္းခဲ့သည္။ မူလတန္းမွ အထက္တန္းထိ သူ ထိုျမိဳ႔ေလးတြင္သာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည္။
အမွတ္ရစရာတိုင္းကိုသာ သိမ္းဆည္းထားမည္ဆိုလွ်င္ ရင္ႏွင့္ပင္ဆံ့မည္မထင္ပါ။

ရိုးပံုရိုးလက္ႏွင့္ျမိဳ႔ေလးသည္ ေဆာင္းဦးေပါက္တိုင္း ေကာက္သစ္စားပြဲက်င္းပတတ္သည္။ သူေကာ သူ႔ညီေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ေလ့ရွိသည့္ပြဲေတာ္။ ေပၚဦးေပၚဖ်ား စပါးေကာက္ႏွံမွ ဆန္ဖြတ္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ဦးစြာကပ္လွဴပူေဇာ္၍
လူသူပိရိသတ္ကို တည္ခင္းေကြ်းေမြးေသာ ဓေလ့က ဤေဒသ၏ ေကာင္းျမတ္ေသာ အေလ့အထတစ္ခု။ ထိုပြဲတြင္ မည္သူမဆို ၀င္ေရာက္ဆင္ႏြဲကာ တည္ခင္းသမွ် စားေသာက္ႏိုင္သည္။
သူတို႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ေဖာ္မ်ားက ဘုရားရင္ျပင္ေပၚ ေလ်ာက္ေျပးေဆာ့ေလ့ရွိၾကသည္။ ဘုရားေနာက္ဘက္ လယ္ကြင္းစပ္ေတြနား၊ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြနားထိ ေဆာ့ကစားကာ ပင္ပန္းလာလွ်င္ ေစာင္းတန္းမ်ားတြင္
နားေနၾက။ ရွမ္းဆန္ေစးေစးကို မုန္ညွင္းရြက္ခ်ဥ္ေရ၊ ပဲပုပ္ေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္၊ ငရုတ္သီးေထာင္းတို႔ျဖင့္ စားရသည္မွာ ေမ့ရက္ႏိုင္စရာမရွိပါ။ ထိုျမိဳ႔ေလးႏွင့္ ေ၀းရာေရာက္ေနသူတိုင္း ေဆာင္းဦးေပါက္လွ်င္ လြမ္းေစတတ္ေသာပြဲ။
ထိုပြဲကို ဆင္ႏြဲရန္ ျပန္လာတတ္သူေတြလည္း ရွိျမဲ။ ထိုအထဲတြင္ သူလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္လည္း ထိုပြဲခ်ိန္က ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ႏွင့္တိုက္ဆိုင္ေနလွ်င္ပင္ သူတို႔ေက်ာင္းေျပး၍ သြားျဖစ္ေအာင္သြားေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႔သြားေလ့ရွိသူမွာ သူတို႔သာမဟုတ္ ေက်ာင္းတိုင္းေက်ာင္းတိုင္းမွ
အလွ်ိဳလွ်ိဳလစ္ထြက္လာေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ ဘုရားရင္ျပင္တြင္ အျဖဴအစိမ္းခ်ည္းလႊမ္းေနေအာင္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ငယ္စဥ္က လူၾကီးမ်ားသာသြားေလ့ရွိေသာ လယ္ကြင္းစပ္မွ ေခါက္ဆြဲဆိုင္တန္းတြင္
ေခါင္ရည္ခိုးေသာက္ၾကရင္း ပြဲေစ်းတန္းကို ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေလွ်ာက္ရဲၾကသည္ေတာ့မဟုတ္။ တစ္ျမိဳ႔လံုးက လာၾကေသာပြဲတြင္ အိမ္မွလူမ်ားႏွင့္ေတြ႔မွာလည္း စိုးထိတ္ရေသး။ မ်က္ႏွာကိုခပ္လြဲလြဲထားကာ
ေလွ်ာက္ရင္း အကိုအမမ်ားႏွင့္တိုးလွ်င္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရင္း သူတို႔ၿပံဳးေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။

သူ လမ္းအျပင္ကို ေငးေမာၾကည့္ေနသည္ကို အေမျမင္ေတာ့ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ သားဟု ေမးသည္။ ဘာအေၾကာင္းရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အေမရယ္ ေကာက္ဦးဆြမ္းပြဲအေၾကာင္းေတြးေနတာလို႔ ေျဖမိေတာ့
အေမက ေပ်ာ္ဖို႔ခ်ည္းပဲေတြးေနဟု ျပန္ေျပာသည္။ ေပ်ာ္ဖို႔ခ်ည္းေတြးရေအာင္ ေပ်ာ္ေဖာ္ေပ်ာ္ဘက္မွ မရွိေတာ့ဘဲ အေမရယ္ဟု ရင္ထဲမွ တိုးတိုးဆိုလိုက္ေသာ စကားကိုကား အေမၾကားမည္မထင္ပါ။
သူအထက္တန္းေအာင္ၿပီးသည္ႏွင့္ တကၠသိုလ္တက္ရန္ ျမိဳ႔ေလးမွထြက္လာေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ သူျပန္လာလွ်င္ သူေလွ်ာက္ဖူးေသာလမ္းတိုင္း၊ သူထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ သစ္ပင္ရိပ္တိုင္း၊
သူမွီခဲ့ဖူးေသာ ဓါတ္တိုင္တိုင္းသည္ သူထြက္သြားတုန္းကကဲ့သို႔ ျပန္ျမင္ရမည္ဟုသာ သူထင္ခဲ့သည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား အပါအ၀င္ေပါ့။

ျမိဳ႔ေလးႏွင့္ေ၀းေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္းမွာ ျမိဳ႔ေလးမွ သတင္းမ်ားကို သူနားစြင့္ေနမိသည္။ သတင္းမ်ားစြာကိုလည္း သူၾကားခဲ့ရသည္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္းအေၾကာင္း၊ ေတာလမ္းမွ အေကာက္ခြန္မဲ့ပစၥည္းသယ္ျခင္း၊
၀င္ေငြေကာင္းသည္။ ဖ်ံက်သည္။ အခ်င္းခ်င္းသစၥာေဖာက္တဲ့ေကာင္။ အဖမ္းအဆီးသတင္း။ သစ္ႏွင့္ေက်ာက္ေမွာင္ခိုျခင္း။ ကြ်ဲကူးေရပါ မူးယစ္ေဆး၀ါး ဇာတ္လမ္း။ တစ္ေထာင့္တစ္ညမကေသာ ပံုျပင္မ်ားလို
ကြ်န္ေတာ္က နားေထာင္ေနခဲ့ရသည္။ ထိုမေျပာင္းလဲေသာ အလြမ္းအေမာဇာတ္တြင္ ဇာတ္ေဆာင္ေတြသာ ေျပာင္းသြားသည္။

ယခု ေဆာင္းဦးေပါက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ေနၾကအတိုင္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ အိမ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး မရွိေတာ့ပါ။
သူက ဒီႏွစ္၊ ဒီလ၊ ဒီဇာတ္အတြက္ ဇာတ္ေဆာင္။ အေမက တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေလး၏ အဆံုးမသတ္သြားေသာ ဇာတ္ရုပ္ေနရာကို ညီေလး ဆက္ခံခဲ့သလားမသိ။
ဟုိး ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုအားလံုး ေကာက္သစ္စားပြဲသြားၾကစဥ္က ရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုေလးက နံရံထက္တြင္ရွိတုန္း။ ရွမ္း၀တ္စံုႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္ ပိုးပု၀ါခါးစည္းႏွင့္ ညီေလးကို ဒီႏွစ္ပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ႏွိင္ပါဦးမည္လား မေသခ်ာပါ။

အိမ္ေရွ႔က သစ္ပင္ေလးသည္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားေသာ လမ္းေဘးတြင္ေပါက္ေသာေၾကာင့္လားမသိ ဖုန္မႈန္႔အညစ္အေၾကးမ်ားတင္လြန္းလွသည္။ သူအိမ္ေရွ႔အပင္ေလးဆီမွ ေက်ာ္ကာၾကည့္လိုက္ေတာ့
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ အပင္တိုင္း အပင္တိုင္းသည္ ရဲရဲနီေစြး။ သူ ၀မ္းနည္းသြားပါသည္။

မိုးရြာေသာေန႔တြင္ စာအုပ္မ်ားကို စီျခင္း

ၡတနဂၤေႏြအားလပ္ရက္ႏွင့္ မိုးေအးေအးရာသီဥတုက တြဲဖက္ပင္ညီေနေရာ့သလား မသိပါ။ အိပ္ယာထက္တြင္ ေသြးေလးေလးႏွင့္ေကြးရင္း လုပ္စရာဘာမ်ားရွိသလဲေလလို႔ ေတြးမိေတာ့ စာအုပ္မ်ားကိုရွင္းဖို႔ သတိရသည္။
ေျခာက္လတစ္ၾကိမ္ေလာက္ အခန္းေျပာင္းေနရေသာ ဘ၀တြင္ စာအုပ္မ်ားကို စင္ျဖင့္စံနစ္တက် ထားဖို႔မွာ စိတ္တြင္းကသာရွိသည္။ လက္ေတြ႔တြင္ေတာ့ စကၠဴဂ်တ္ပံုးထဲထည့္ၿပီး ထားလိုက္ရသည္။

ကိုယ္လက္သုတ္သင္ၿပီး ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ ေရွ႔ခန္းကိုထြက္လာေတာ့ ရွင္းလင္းရမည့္ စာအုပ္ပံုက ေနရာတိုင္းမွာလိုလိုပင္။ တခ်ိဳ႔က ခံုေပၚမွာ၊ တခ်ိဳ႔က ခံုေအာက္နားမွာ၊ အိပ္ခန္းေခါင္းအံုးနားတြင္က သံုးေလးငါးအုပ္။ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ေတာင္ ေရာက္ေနေသာ စာအုပ္ေတြကရွိေသး။ ဘာအတြက္ေၾကာင့္မ်ား စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ခဲ့၊ ဖတ္ေန၊ ဖတ္ရႈရဦးမည္လဲလို႔ ေတြးမိေတာ့ အေျဖမရွိပါ။ ဘာအတြက္နဲ႔မ်ား ဒီစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ေနတာလဲ ေကာင္ေလး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္ဖို႔ ေမးခြန္းတစ္ခု။ ဖတ္ေသာစာအုပ္ေတြကလည္း အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံု။ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေလးေတြက ၀ယ္ထားတာ၊ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေတြက လက္ေဆာင္ရထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ တခ်ိဳ႔က ငွားထားၿပီး ျပန္မေပးျဖစ္ေသးေသာစာအုပ္မ်ား။ တခါတရံ ဘယ္သူ႔ဆီက ငွားထားမွန္းပင္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံုဆိုသည္မွာ ရူပေဗဒပညာရွင္ ရစ္ခ်တ္ဖိုင္းမန္းႏွင့္ စတီဖင္ေဟာ့ဖ္ကင္း။ သူတို႔က တြဲဖက္ညီသည္။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအေၾကာင္းစာအုပ္ႏွင့္ သခင္တင္ျမ၏ ဘံုဘ၀လိုစာအုပ္က ကို္ယ့္အမ်ိဳးသားေရးအေၾကာင္းမ်ား။ ေဘာင္းဘီ၀တ္မိုးတိမ္လို ကဗ်ာဘာသာျပန္ႏွင့္ ျမင့္သန္း၏ ဘာသာစကားေနာက္ကြယ္မွက အဆက္အစပ္ရွိေသးသည္။ ထိုထဲတြင္ ျမန္မာအက္ေဆးတစ္ရာ၊ ႏြယ္နီအေဟာင္းေလး။ ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ လိႈင္းမဂၢဇင္းႏွင့္ ကိုတာ၏ စတိုင္သစ္။ ဆရာစံဇာနည္ဘို၏ ေဗဒင္စာအုပ္ကိုျမင္ေတာ့ ျပံဳးမိေသးသည္။ သူတို႔ေတြသာ စကားေျပာတတ္လွ်င္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းႏွင့္ ရစ္ခ်တ္ဖိုင္းမန္းတို႔က ႏွဴကလီးယားအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကမည္လား။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးကားကားႏွင့္ ဆရာၾကီးက ပရအနဳျမဴအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ အာဖရိကဗံုတီးေသာ သိပၸံဆရာက ေသခ်ာနားေထာင္ပါ့မလား။ လကၡဏာဆရာၾကီးေျပာေသာ နကၡအေၾကာင္းမ်ားကိုေကာ စတီဖင္ေဟာ့ကင္းက တြင္းနက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ စုပ္မ်ိဳခ်လိုက္မလား။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ေျပာၾကလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ နားေထာင္ခ်င္ပါေသးသည္။

စာအုပ္မ်ားကို အမ်ိဳးအစားခြဲစီရင္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ အရွားပါးဆံုး စာအုပ္အမ်ိဳးအစားကို သိလိုက္ရသည္။ ကဗ်ာစာအုပ္။ ကဗ်ာစာအုပ္အေၾကာင္းေတြးမိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာကဗ်ာက ဘာပါလဲ။
ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ သင္ခန္းစာစာအုပ္ထဲ ကူးထည့္ခဲ့ေသာကဗ်ာေလးကို လြမ္းမိသည္။ ေသာကေျခရာ ရတနာကဗ်ာမ်ား... ထိုစဥ္က ေသာကဆိုတာဘာဆိုသည္ကိုပင္ အနက္သိႏိုင္ဦးမည္မထင္ပါေလ။
ဘာေၾကာင့္မ်ားစာအုပ္ေတြဖတ္သလဲ ေမးလွ်င္ေကာ။ မဖတ္ရမေနႏိုင္လို႔ ဖတ္သည္ဟုပင္ ေျဖရမည္ထင္ပါသည္။ ဘာေတြရလို႔လဲလို႔ ေမးလာလွ်င္ေတာ့ ရစရာရွိမလားလို႔ ဖတ္သည္မွမဟုတ္ဘဲ။

ဖတ္ၿပီးေသာ စာအုပ္မွန္သမွ်ကို ျမိဳ႔ကသူငယ္ခ်င္းဆီ ပို႔ေပးရသည္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာဖူးသည္က မင္းစာအုပ္ေတြငါလည္းဖတ္ထားေတာ့ မင္းျပန္လာေတာ့ မင္းနဲ႔ေ၀းမေနေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ တဲ့။ လြမ္းပါသည္။ သစ္ပင္အိုအိုၾကီးေတြေအာက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ေနေသာ ပန္းကန္မွေရေႏြးကို ေမာ့ေသာက္ရင္း ေဂ်ရုဆလမ္လည္းေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဟားဘတ္တကၠသိုလ္လည္း ေရာက္ခဲ့သည္။ က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရးလည္း ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကသည္။ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာနဲ႔ ဟားဘတ္တကၠသိုလ္ေရာက္ဖူးတာ နည္းလားကြဆိုေသာ အသံကိုလြမ္းမိသည္။ ခုဆို ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနပါလိမ့္။

စာအုပ္ေလးမ်ားကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႔ကပိုးကိုက္ရာေလးမ်ားႏွင့္။ တခ်ိဳ႔က ၀ါက်င့္က်င့္အေရာင္သမ္းလ်က္။ ကြ်န္ေတာ့္အသိဥာဏ္ေတြ၊ခံစားမႈေတြေကာ ပိုးကိုက္ကုန္ၿပီလား၊ အ၀ါေရာင္သမ္းေနၿပီလား ကြ်န္ေတာ္မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။ တစ္အုပ္ခ်င္းစီဖုန္သုတ္ကာ စကၠဴပံုးထဲထည့္ရင္း တိုးတိုးညည္းေနမိေသာသီခ်င္းက မသိတဲ့အမွားအမွန္ကို မျပည့္တဲ့အသိဥာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ေလသံုးသပ္မိခဲ့ ဆိုေသာ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္၏ ရိုးသားမႈမ်ားသို႔ သီခ်င္းေလး။ တကယ္ပဲ ထိုအတိုင္းလားမသိေတာ့ပါ။ ခံစားမႈမ်ား၊ အသိဥာဏ္ပညာမ်ားကို ဖတ္ရႈသိမ္းဆည္းထားေသာ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပိုးေပါက္ရာဗရပြႏွင့္ ဘ၀ကို လက္ေလ်ာ့သြားေလၿပီ။

အျပင္မွာ မိုးေတြတစိမ့္စိမ့္ရြာေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္က စာအုပ္ေဟာင္းေလးေတြကို ပံုးေလးထဲ စီထည့္ေနပါသည္။ ခဏတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သပ္ရပ္သြားေနခ်င္ေသာစိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္ေဟာင္းေလးေတြကို စကၠဴပံုးေလးထဲ စီစီရီရီထည့္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

မွင္စာေသးေသးေလး

မွင္စာေလး .. ၿပံဳးၿပံဳးပါပဲ ..
သူက လူ႔သဘာ၀ကို အကုန္နားမလည္ဘူး သူနားမလည္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မ်ား သူၿပံဳးႏိုင္တယ္လားမသိ
စာလိပ္ေလးေပၚမွီရင္း မုန္႔ေလးစား
သူတတ္တာ ဒါပဲ ...

စကၠဴေလွ

ပံုက မသပ္မရပ္နဲ႔ဗ်ာ .. း) ေခါင္းထဲက စာမထြက္ေတာ့ ပံုေလးၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ .. ဘာေကာင္ေလးလဲေတာ့မေမးနဲ႔ ဘာေကာင္ေလးမွန္း ဆြဲထားတဲ့သူလည္း မသိဘူး
ပထမေတာ့ ပင့္ကူေလးလို၊ ပုရြက္ဆိတ္ေလးလို ဆြဲဖို႔ပဲ ေနာက္ထပ္ေျခေခ်ာင္းထပ္မထည့္ခ်င္လို႔ .. ဒီလိုပံုေလးေတြဆြဲေနရရင္ အျပစ္ကင္းကင္းေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ခင္ဗ် ..

သစ္ပင္နဲ႔အတူေတြးျခင္း

သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အဆက္အစပ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ယခု ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနျခင္းကို သတိရသည္။ ဖုထစ္ေနေသာ အေပြးအေခါက္မ်ားက သူ႔သက္တမ္းကိုပင္ ေဖာ္ျပေနသလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ေနေျပာက္မထိုးေအာင္ သိပ္သည္းလွေသာအရိပ္ေအာက္ ကြ်န္ေတာ္ေအးေအးလူလူပင္ ထိုင္ေနရင္း စိတ္ေအးလက္ေအး ေတြးေနမိသည္။ နက္ေမွာင္ျပာလဲ့ေသာ အေတာင္ကိုျဖန္႔လ်က္ ငံု႔ၾကည့္ေနေသာကိုေရႊက်ီး ၊ တစ္ခ်က္ေလာက္သာပါလားဟုလည္း ေတာင့္တမိသည္။ အရိပ္ေအာက္ခိုရင္း အျပင္ဘက္ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ျဖဴျဖဴေလးတစ္စက အရြက္အုပ္ၾကား မလြတ္မကင္းျငိစြန္းရင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မိေတာ့ ရွက္ေသြးျဖာၿပီး ညင္ညင္သာသာပင္ ထြက္သြားသည္။

သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္းနားႏိုင္သည္ဆိုေသာစကားပံုအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္တြင္ သစ္ပင္ႏွင့္တူေသာ မိန္းမႏွစ္ဦးရွိသည္။ ငွက္တစ္ေသာင္းႏွင့္တူေသာ အမ်ိဳးအေဆြမ်ား၏ မွီခိုရာပင္ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ၾကီးၾကီးႏွင့္ ေမေမ .. ကြ်န္ေတာ္လြမ္းမိသည္ေကာ။ ၾကီးၾကီးတို႔ ၊ ေမေမတို႔က ယခုကြ်န္ေတာ္ခို၀င္ေနေသာ သစ္ပင္ၾကီးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္က ထိုသစ္ပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားမွ ေမေမတို႔ နားညည္းခဲ့ပါသလား။ တစ္စံုတစ္ရာေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလား ကြ်န္ေတာ္ဆက္ေတြးမိသည္။ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားကို နားမလည္သည့္တိုင္ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာမမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္နားခိုရာ သစ္ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္မ်ားကို ခ်စ္တတ္ဖို႔လိုပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ားဆီက ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာအိမ္သို႔သြားခဲ့သည္။ ဆရာက သစ္ပင္မ်ားကိုေရေလာင္းေနရင္း သူနယ္သို႔ တာ၀န္ျဖင့္ေျပာင္းေရြ႕ရေတာ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့သည္။
ဤေနရာသည္ ဆရာေရာက္မလာခင္က ကြင္းေခါင္ေခါင္၊ ယခု အရိပ္ရပင္မ်ားစည္ေ၀သိုက္၀န္းစြာျဖင့္ ရွိေနၿပီ။
ထို႔ျပင္ ဆရာေရေလာင္းေနေသာ သစ္ပင္ေလး၏ အနာဂတ္ဘ၀တြင္ ဆရာပါ၀င္ႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာကား ေရေလာင္းျမဲေလာင္းလ်က္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို နားလည္ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္မ်ားကိုခ်စ္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။

ေလတိုးတိုက္သျဖင့္လႈပ္ရံုေလးလႈပ္ရွားသြားေသာ အရြက္မ်ားက အခ်င္းခ်င္းတီးတိုးဆိုေလသည္လား။ ကြ်န္ေတာ္နားစိုက္ေထာင္မိသည္။ အၾကီးဆံုးဆိုေသာသစ္ပင္မ်ားမွစ၍ အနိမ့္ဆံုးေပါင္းပင္ေလးထိ ေျမကမၻာမွ သူတို႔ရယူခဲ့သေလာက္ကို သူတို႔ျပန္ေပးသြားၾကသည္ တဲ႔။ ေလအတိုးတြင္ ၀ဲလည္၍က်လာေသာ အရာေလးက ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေပၚမွာ။ ခေရပြင့္ေလးမ်ား ဟိုတစ္ပြင့္၊ ဒီတစ္ပြင့္။ ခေရပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးက မ်က္လံုးေလး၀ိုင္းက လည္ျပန္ၾကည့္ရင္း ဟိုခုန္၊ဒီခုန္။ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးစမ်ားကို ရုတ္သိမ္းကာ အရိပ္ထဲမွထြက္လိုက္ေတာ့ ေနကက်ဲက်ဲေတာက္ပူသည္။

တက္စာ

ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ထိုအကၡရာမ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့ပါသလဲ။ ယခုကဲ့သုိ႔ အကၡရာမ်ားမွ ဖြင့္ဆိုႏိုင္ေသာအရာမ်ားအေၾကာင္းကိုေကာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးဖူးပါသလား။ ထိုအကၡရာမ်ားႏွင့္ စတင္ေတြ႔ဆံုကာ
ေမေမသင္ေပးသမွ် ရြတ္ဆိုခဲ့စဥ္က ေမေမျပံဳးေနပါလိမ့္မည္။ ေမေမေရ .. ဒါက ေအ၊ ေမေမေရ ဒါက ဘီ။
သူမ်ားေရးထားတာေလးေတြဖတ္ရစဥ္က သေဘာက်သေလာက္ ခုကြ်န္ေတာ္ ထိုအရာမ်ားအေၾကာင္းေရးရမည္ဆိုေတာ့ ေခါင္းေျခာက္သည္။ ဘာေရးရမည္လဲ။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးစြဲလာတာကို သေကၤတျပဳျပရမွာလား။ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအတြက္လား။ ထိုအထဲမွာ ေရွ႔ကာလေတြမွာပါ စြဲျမဲထင္ျမင္ေနတဲ့အိပ္မက္ေတြေကာ ထည့္သြင္းလို႔ရမရ .. ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာမျပသြားပါ။



A- art, artist

B- book,Brother

C- Communism and Capitalism, Chaos

D- Dog, Dust in the wind (Scorpion)

E- English, Existentialism, Ego,Ethic

F- freedom, friends

G- Government

H- hide

I- I

J- jealous

K- Kindness

L-love,life,law

M- money,Mum,

N- no, nope, not,

O- ordinary

P- :P, please,

Q- Question

R- Religion,Return to Innocence( Enigma)

S- Sorry..........

T- Think

U- U turn, Utopia

V- Victory

W- Window, Wind, Gone with the Wind, Worry, without, withdraw

X-

Y- Yangoon

Z- zer0


ကဲ ခ်က္ခ်င္းေတြးမိသမွ် ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြ ေမာင္ရင္ညိုေက်နပ္မယ္ထင္တယ္ကြာ .. ျမန္မာအကၡရာေတြကို ဘာေၾကာင့္မတဂ္ၾကတာလည္း ခုေရးရင္းေတြးမိတယ္ .. ကၾကီး - ကခ်င္မေခ်ာေခ်ာေလး၊ ခ- ခိုႏွစ္ေကာင္နဲ႔ေသာင္ျပင္ (ကဗ်ာ)၊ ဂ- ၾကက္ရိုးနဲ႔ ေဂြးေတာက္ရြက္ ဟင္းခ်ိဳ၊ ဃ- ဒါရိုက္တာ ဃၾကီး၊ င- ငါတရားစီရင္ေတာ္မူခန္း (ထူးအိမ္သင္သီခ်င္း)၊ စ- စည္းကမ္းရွိပါ .. ကဲအဲ့လိုေလးဆို မေကာင္းဘူးလား ဆ- ဆင္ေျပာင္ၾကီး အျမီးက်မွတစ္၊ ဇ- ဗလမရွိလည္း ဇေတာ့ရွိတယ္ကြ .. :)

အေကာင္းျမင္သမား

ေနအပူခ်ိန္ ဒီကရီမည္မွ် ရွိသည္လဲမမွန္းဆတတ္ပါ။ သဲျပင္ေပၚထားလည္း ပူေနေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္မ်ားကို သဲထဲထိုးနစ္လိုက္သည္။ သဲပြင့္တို႔ကလည္း စိုစြတ္မေနပါ။ ပူျပင္းလွေသာေနရွိန္ႏွင့္
ေျခာက္ေသြ႔ေနသည္။ သဲပြင့္တို႔သည္ အစိုဓါတ္ကုန္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ဖြာလန္ၾကဲလ်က္။
ဘ၀ဆိုတာေကာ ဒီလိုပဲ ေနမွာလား ။ ခု ငါ့ဘ၀က ဒီသဲေတြလိုပဲလားလို႔ သူေတြးေနမိသည္။

စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တဲ့ လတစ္လပဲ ... သူအသံထြက္ပင္ ေရရြတ္ပစ္သည္။ ဒီဇိုင္းမ်ားထုတ္ရလြန္းသျဖင့္
သူ႔ဦးေႏွာက္တြင္ ေျခာက္ေသြ႔ကာ အသစ္အဆန္းမရွိေတာ့။ သူ ဖန္တီးထားေသာအရာမ်ားက ထပ္တလဲလဲျဖစ္လာေနၿပီ။ အေလအလြင့္ဆန္ေသာသူ႔အနားမွခ်စ္သူကလည္း ေလတိုက္ေသာဒဏ္မခံႏိုင္၍ လြင့္သြားေလၿပီ။ သူ႔ဘ၀ေရွ႔ေရးကိုေတြးမိလွ်င္ သူ႔အာရံုထဲ ႏွင္းပိတ္ဖံုးေနေသာ အေမွာင္တိုက္ထဲက ရထားသံလမ္းေရးေရးကို ျမင္ျမင္လာသည္။ ေရွ႔မွာဘာရွိမယ္ဆိုတာ သူမသိ။

သူ႔လက္ထဲပိုင္တာ သူျပန္ေတြးၾကည့္ေနသည္။ ခုသူပိုင္တာ သူ႔လက္ထဲက ဘီယာဘူးသာျဖစ္မည္။ ၿပီးေတာ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဖြင့္ခ်ထားေသာ စာအုပ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္ရတာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္မေကာင္းလွပါ။ ဒီကမၻာေပၚတြင္ စိတ္အညစ္ဆံုးလူသားမ်ားမွာ ကဗ်ာဆရာမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာမ်ားသာ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တစ္စက္ကေလးမွမေရးတတ္ေသာ ကဗ်ာဆရာမ်ားသည္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္သမားမ်ားသာျဖစ္မည္။

ပင္လယ္ကို က်ိန္းစပ္ေနေအာင္ ေနေရာင္က တျဖန္းျဖန္းရိုက္သည္။ ေငြေရာင္အနာေဖးတက္လာသည္အထိ ပင္လယ္က တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလိွမ့္လို႔။ ခ်စ္သူကို ေသာက္ေကာင္မလို႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ဆဲသည္။ အလုပ္ကို မုန္းတီးသည္။ ညစ္ညူးဖြယ္ ညည္းညူေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာကို က်ိန္ဆဲသည္။
ေသာင္ျပင္မွာ လြတ္ထားတဲ့ေခြးဆိုသည့္ ဥပမာကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူသေဘာေပါက္နားလည္ျခင္း။

တိမ္တစ္စမွမရွိေသာေကာင္းကင္ ေလးတြဲ႔တြဲ႔မွာ သူပထမဆံုးၾကားလိုက္ရေသာအသံကုိ သေဘာမေပါက္သျဖင့္ သူထၾကည့္မိသည္။ တံငါေလွတစ္စင္းပိုက္ဆြဲေနျခင္းျဖစ္သည္။ မိန္းမ၊ေယာက္်ား ငါးေယာက္၊ ေျခာက္ေယာက္ခန္႔က ပင္လယ္ထဲပိုက္ခ်ရာမွ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနသံမ်ားျဖစ္သည္။ ပ်င္းရိၿငိီးေငြ႔ဖြယ္ ဇာတ္၀င္ခန္းထဲ တအိအိ၀င္လာေသာ တိမ္တစ္အုပ္လိုပင္။

ပိုက္ကို ခ်ပီး ကမ္းေျခဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း၀ိုင္းပတ္လာေနသည္ကို သူထိုင္ေငးေနမိသည္။ သည္လိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ဘီယာနဲ႔ ျမည္းဖို႔သင့္မသင့္ သူေတြးရင္း ေလွာင္ျပံဳးပင္ျပံဳးလုိက္မိေသးသည္။ ေလွေပၚမွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက အခ်က္ေပးလိုက္သည္ႏွုင့္ ပိုက္အစႏွစ္ဘက္ကို က်န္သူမ်ားက ၀ိုင္းဆြဲၾကသည္။ ပိုက္ၾကိဳးကိုဆြဲေနေသာမိန္းမတို႔သည္ ပင္လယ္ထဲ ဆင္းသြားလိုက္။ ၾကိဳးစကိုကိုင္ကာ ကမ္းေျခသဲေသာင္ေပၚထိ တက္လာလိုက္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ။ သူမတို႔၀တ္ထားေသာ အ၀တ္အထည္တို႔သည္ ေနဒဏ္ေလဒဏ္ေၾကာင့္ အေရာင္ပင္မရွိေတာ့။ ထမိန္ေရစိုေအာက္တြင္ သူမတို႔၏ ေပါင္တံမ်ားက ထင္းထင္းလင္းလင္း။ ပိုက္ၾကိဳးကိုဆြဲလိုက္တိုင္း ၾကြက္သားမ်ား၏ ရုန္းကန္မႈကို သူသတိထားမိသည္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာ၀ယ္ ေခြ်းအလိမ္းလိမ္း သို႔ေသာ္ ဘ၀သည္ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာေပၚမွ ေျပးထြက္မသြား။ သူ စာေရးဆရာ ဂ်က္လန္ဒန္ကို သတိရသည္။ ခ်က္ခ်င္းခုန္ထလိုက္ပီး သူတို႔ဆီေျပးသြားလိုက္သည္။

သူ သူတို႔ကိုေက်ာ္ကာ ပင္လယ္ထဲထိဆင္း၍ ထိပ္ဆံုးက ပိုက္အစကို ဆြဲကာရုန္းလိုက္သည္။ သူတို႔က သူ႔ကိုျပံဳးျပၾကသည္။ လိႈင္းတစ္လံုးက သူ႔ဆီေျပး၀င္လာခ်ိန္ သူေအာ္လိုက္မိသည္။ အားလံုးက ရီရီေမာေမာ။
ပင္လယ္ေရကပဲ ေအးေစတာလား၊ သူတို႔ေတြကပဲ သူ႔ကိုေအးေစသလားမသိ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားအလံုးအရင္းႏွင့္ ၀င္ေဆာင့္သျဖင့္ သူတဟားဟားသာ ရီေနမိသည္။ မိုးတိမ္ျပာျပာ၊ ပင္လယ္ေလေအးေအးတြင္ သူ႔စိတ္တို႔ ၾကည္စင္ျပာလြင္။

ေနလံုး၀င္သြားခ်ိန္ အက်ၤ ီေရစိုကို ပခံုးေပၚတင္ရင္း သူ ကမ္းေျခကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ကာ ျပန္လာသည္။ ကမ္းေျခတြင္ တင္က်န္ေနေသာခရုခြံေလးမ်ားကို ေျခဦးႏွင့္ထိုးေဆာ့ရင္း မနက္ျဖန္အတြက္ သူ႔ေသြးတို႔ ရဲရဲနီကာ ဆတ္ဆတ္ခုန္ေနေၾကာင္းေတြးမိေသာအခါ သူေက်ေက်နပ္နပ္ပင္ ျပံဳးမိေလသည္။

ႏႈတ္ဆက္တယ္

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးက်င့္တဲ့ေနရာေလး၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီ၊
ဒီေနရာကေန ကြ်န္ေတာ္နာက်င္တာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တာ၊ ေတြးမိတာေတြကို လြင့္ထုတ္ခဲ့တယ္။
ဒီေနရာကေန ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရခဲ့တယ္။ ခုဗ်ာ အေၾကာင္းမသင့္လို႔ပဲ ဆိုရမယ္
အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္တယ္ဗ်ာ .. ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ ။ အလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔မအားေတာ့တဲ့အတြက္
ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားတဲ့အခ်ိန္ေလးေတာ့ လိုက္လည္မယ္ဗ်ာ ...။
ပို႔စ္ေတာင္ တစ္ရာမျပည့္လိုက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ရက္ရက္ေတာ့ ျပန္လာျဖည့္ပါ့မယ္။

ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔မွ တေယာဆရာ

စႏၵရားဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ မန္ခ်က္စတာၿမိဳ႔ေတာ္မွာ က်င္းပမယ့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ တေယာပြဲေတာ္မွာ တေယာဆရာ ယူဂ်င္းဖရီစင္းနဲ႔အတူ တြဲဖက္ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ တစ္ၾကိမ္က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ အဲဒီတေယာပြဲေတာ္ကို ကမၻာတစ္လြားက တေယာအေက်ာ္အေမာ္ေတြအျပင္ ဟိတ္ဟန္ရယ္လို႔မရွိတဲ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း တူရိယာေလးအတြက္ ဘ၀ကိုျမဳပ္ႏွံထားၾကတဲ့ တေယာျပဳလုပ္သူေတြ၊ တေယာစုေဆာင္းသူေတြနဲ႔ သမိုင္းသုေတသီေတြလည္း တက္ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ အဆင့္ျမင့္သင္တန္းေတြ၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ၊ ေတးဂီတအစီအစဥ္ေတြ၊ ပါတီပြဲေတြနဲ႔ ရက္သတၱပတ္လံုးလံုး စုရံုးစုရံုး ျဖစ္ေနခဲ့ၾကေလရဲ့။ ညေနခင္းတိုင္းမွာလည္း
ေျခာက္ရာထက္မနည္းတဲ့ ပြဲေတာ္လာသူေတြဟာ ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမွာ စုေ၀းေလ့ရွိၾကတယ္။

ေျမာက္ပိုင္း ေတာ္၀င္ဂီတေကာလိပ္မွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲဦးထြက္ည ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆင္မႈမွာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ တေယာလက္စြမ္းျပ အစီအစဥ္ပါ၀င္ေလ့ရွိတယ္။ ခန္းမၾကီးရဲ့ စင္ျမင့္ေပၚမွာ အထီးတည္းတည္ရွိေနတာက ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုးရယ္ပါ။ အဲဒီ စင္ျမင့္ေပၚမွာ စႏၵယားလည္းမရွိဘူး။ ဂီတသေကၤတစာအုပ္တင္စင္လည္း မရွိဘူး။ တီး၀ိုင္းအခ်က္ျပ ေခါင္းေဆာင္အတြက္ ခံုျမင့္လည္းမရွိဘူး။ ဒါဟာတစ္ကိုယ္ေတာ္ တေယာလက္သံသီးသီးသန္႔သန္႔ေလးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုး အျပင္အဆင္နဲ႔ အေနအထားပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ေလထုထဲမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားမႈေတြ၊ စိတ္အာရံုစူးစိုက္မႈေတြနဲ႔ သိပ္သည္းက်စ္လစ္လို႔ေနရဲ့။

၁၉၉၄ ခု ဧၿပီညက ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္သူေတြထဲမွာ ကမၻာ့တေယာအေက်ာ္အေမာ္ ယိုကိုမာလည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ေပါ့။ သူတီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ ေတးဂီတအဖြဲ႔အႏြဲ႔ေနာက္ကြယ္မွာ သက္ရွိပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ကိန္း၀ပ္လို႔ေနေလရဲ့။

၁၉၉၂ခု ေမလ ၂၇ရက္။ ေဘာ့စနီးယားႏိုင္ငံ ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔။ ဂ်ံဳမႈန္႔လက္က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အနည္းငယ္မွ်ေသာမုန္႔ဖိုေတြက တစ္ခုေသာ မုန္႔ဖိုဟာ ေပါင္မုန္႔ေတြဖုတ္လုပ္ၿပီး စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ခြ်တ္ျခံဳက်ၿပီး ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ေပးေ၀ေနဆဲ။ ညခင္း ေလးနာရီမွာ လမ္းမေပၚက လူတန္းၾကီးရွည္သည္ထက္ ရွည္လ်ားလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမာ္တာအေျမာက္ဆန္တစ္ခုဟာ လူတန္းၾကီးရဲ့ အလည္ေကာင္တည့္တည့္ကို ၀ုန္းကနဲက်ေရာက္ ေပါက္ကြဲသြားလိုက္တာ အျပစ္မဲ့ျပည္သူ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ ပြဲခ်င္းၿပီးေသဆံုးသြားေလရဲ့။ အသားစေတြ၊ ေသြးစက္ေတြ၊ အရိုးစေတြနဲ႔ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ေတြဟာ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို လြင့္စဥ္ျပန္႔က်ဲသြားၾကတယ္။

အခင္းျဖစ္ပြားရာနဲ႔ သိပ္အလွမ္းမေ၀းလွတဲ့ တစ္ေနရာမွာ "ဗီဒရန္ ဆေပလိုဗစ္" ဆိုတဲ့ ဂီတသမားတစ္ေယာက္ေနထိုင္တယ္။ စစ္ပြဲၾကီးမျဖစ္ပြားခင္တုန္းက သူဟာ ဆာရာေဂ်ဗိုေအာ္ပရာ အဖြဲ႔မွာ ခ်ယ္လိုတေယာထိုးတဲ့ တေယာဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ အဲ့ဒီအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့သူဟာ စစ္ပြဲၾကီးၿပီးဆံုးလို႔ အလုပ္ခြင္ျပန္၀င္ႏိုင္မယ့္ေန႔ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလရဲ့။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ႔အခန္းျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေၾကာင့္ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ေသေၾကပ်က္စီးသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းၾကီးဟာ သူ႔ကို အတိတ္ကာလဆီ ျပန္လည္တြန္းပို႔လိုက္ၿပီး စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို ျပန္လည္စုစည္းေစပါေတာ့တယ္။ ဆေဗလိုဗစ္ဟာ ေရွ႔ဆက္ၿပီး သည္းခံေစာင့္ဆိုင္းမေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထိခိုက္နာက်င္စြာနဲ႔ သူအေကာင္းဆံုးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ျပန္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဂီတကို ဖန္တီးမယ္၊ ျပည္သူ႔အတြက္ ဂီတ။ ရဲ၀ံ့စိန္ေခၚတဲ့ ဂီတ။ စစ္ေျမျပင္က ဂီတ။

ဆေပလိုဗစ္ဟာ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ရက္လံုးလံုး ညေနခင္း ေလးခ်က္တီးခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ၀တ္စံုျပည့္၀တ္ဆင္ၿပီး တေယာၾကီးကို ကိုင္စြဲလို႔ သူေနထိုင္ရာတိုက္ခန္းအျပင္ဘက္က တိုက္ပြဲေတြ အျပင္းအထန္ျဖစ္ပြားေနတယ့္လမ္းမေပၚကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာ္တာအေျမာက္ဆန္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲခဲ့ရာ က်င္းေပါက္ၾကီးနားမွာ ပလတ္စတစ္ကုလားထိုင္ေလးကို ခ်ထိုင္ၿပီး ကြယ္လြန္သူ ဂီတပညာရွင္ၾကီး အယ္လ္တီႏိုနီရဲ့ Adagio in G minor ေတးသြားေတြကို တီးခတ္ေနလိုက္တယ္။ ဒီေတးသြားစုေတြဟာ ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔မျဖစ္ႏိုင္စြာနဲ႔ ေၾကကြဲဖြယ္အေကာင္းဆံုး ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ေတးသြားစုေတြထဲမွာ တစ္စုအပါအ၀င္ပါ။ ဆေပလိုဗစ္ဟာ လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့လမ္းေတြ၊ ေလာင္မီးက်ေနတဲ့ ထရပ္ကားေတြ၊ ေလာင္မီးက်ေနတဲ့ အေဆာက္အအံုေတြနဲ႔ က်ည္ဆန္ေတြ တရြွီရြီပ်ံ၀ဲၿပီး ဗံုးဆံေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနခ်ိန္ ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြ႔ံစြာ ပုန္းေအာင္းေနသူေတြကို ရည္ညၽႊန္းၿပီး သူ႔တေယာကို ထုိးခဲ့တာပါ။ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ အေဆာက္အအံုေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းၿပိဳက်ေနခ်ိန္မွာ သူဟာလူသားဂုဏ္သိကၡာအတြက္ စစ္ပြဲမွာေသေၾက ပ်က္ဆီးေပ်ာက္ဆံုးသူေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေမတၱာတရားအတြက္ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ပံုေဖာ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ရဲစြမ္းသတၱိေတြနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့ေလရဲ့။ အေျမာက္ဆံေတြအဆက္မျပတ္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနေပမယ့္လည္း ဆေပလိုဗစ္တစ္ေယာက္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္း လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး။

သတင္းစာေတြက အဲ့ဒိမဟာဂရုဏာရွင္ၾကီး အေၾကာင္းကို အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းေဖာ္ျပလိုက္ေတာ့ အဂၤလိပ္ဂီတစာဆိုၾကီး ေဒးဗစ္၀ိုင္းလ္ က စိတ္ထိခိုက္လႈပ္ရွားသြားတယ္။ သူလည္း ေတးဂီတတစ္ပုဒ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႔သီကုံးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူေရးဖြဲ႔သီကုံးလိုက္တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္လက္စြမ္းျပေတးသြားရဲ့ ေခါင္းစဥ္က ( ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔က တေယာဆရာ) ပါ။ သူ႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ အမ်က္ေဒါသသံေတြ စိမ့္၀င္ေနတဲ့ ဒီေတးသြားစုကို ဗီဒရန္ ဆေပလိုဗစ္အေပၚ ညီရင္းအကိုလိုခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီညေနခင္းမွာ ( ဆာရာေဂ်ဗိုၿမိဳ႔က တေယာဆရာ) ေတးသြားစုနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ့္သူက ယိုကိုမာျဖစ္ပါတယ္။

စင္ျမင့္ေပၚကိုတက္လာတဲ့ ယိုကိုမာဟာ ပိရိသတ္ဘက္ကို ဦးညြတ္လိုက္ၿပီး ကုလားထိုင္ေပၚကို အသာအယာထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေတးဂီတ စတင္ပါၿပီ။ တိတ္ၿငိမ္ေနတယ့္ ခန္းမထဲက တိတ္တဆိတ္ထြက္သြားၿပီး တရစ္၀ဲ၀ဲ အနိဌာရံုေတြနဲ႔ အရိပ္ဆန္ဆန္ စၾကာ၀ဠာၾကီးကို ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္။ ဂီတသံေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀ဒနာျပင္းျပစြာ ခံစားရမႈေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ စူးရွက်ယ္ေလာင္သံေတြျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အမ်က္ေဒါသနဲ႔ ခုတ္ပိုင္းလွီးျဖတ္သံေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြကို ဆုပ္ကိုင္ဆြဲယူၿပီး ခေလာက္သံေတြ ျမည္ဟည္းပဲ့တင္ေနတဲ့ ေသျခင္းတရားလိႈဏ္ေခါင္းဆီ ဆြဲေခၚသြားေလရဲ့။ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ အဆံုးပိုင္းကိုေရာက္ရွိလာၿပီး လံုး၀တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္း။

ေနာက္ဆံုးေတးသြားကို အၿပီးသတ္တီးခတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ယိုကိုမာဟာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တေယာေပၚ အုပ္မိုးေကြးညႊတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူ႔လက္ထဲက တေယာကို ထိုးသံကေတာ့ ၾကိဳးေတြေပၚမွာေမွးတင္လို႔ ပိရိသတ္ေတြက တုပ္တုပ္မွမလႈပ္ၾကဘူး။ အေတာ္ေလးၾကာတဲ့အထိ ဘာသံမွမျပဳၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ႏွလံုးေသြးပ်က္ဖြယ္ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္သတ္ျဖတ္မႈေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျမင္ေတြ႔ရသူေတြလို ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ယိုကိုမာဟာ ပိရိသတ္ကို ေ၀့ၾကည့္ၿပီး လက္တစ္ဖက္ကို ဆန္႔တန္းလိုက္ပါတယ္။ ပြဲၾကည့္သူေတြထဲမွာ ရွိေနတဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေခါင္းဆတ္အခ်က္ျပလိုက္ၿပီး စင္ျမင့္ေပၚကို ၾကြေရာက္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ သူဘယ္သူလဲဆိုတာကို သိလိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္လိုက္သူေတြလို ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ၊ ဗီဒရန္ဆေပလိုဗစ္ပဲေပါ့။ ဆာရာေဂ်ဗိုၿမိဳ႔က တေယာဆရာေလ။

ယိုကိုမာက သူနဲ႔ဆံုေတြ႔ဖို႔ စင္ျမင့္ေပၚကဆင္းလာစဥ္မွာ ဆေပလိုဗစ္ဟာ ထိုင္ခံုေပၚက ထရပ္လိုက္ၿပီး ခံုတန္းေတြၾကားက လူသြားလမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ လက္ေမာင္းေတြကို တစ္ေယာက္ေက်ာေပၚတစ္ေယာက္ ဖိကပ္လိုက္ၿပီး အားရပါးရေပြ႔ဖက္လိုက္ၾကတယ္။ ခန္းမၾကီးထဲက ပိရိသတ္ၾကီးရဲ့ ျပင္းထန္လွတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ လက္ခုပ္သံေတြ ေအာ္ဟစ္သံေတြ ေကာင္းခ်ီးေပးသံေတြအျဖစ္နဲ႔ ပြင့္အံထြက္လာပါေတာ့တယ္။

အဲ့ဒီလူေတြထဲက လူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္ၿပီး မရွက္ႏိုင္စြာနဲ႔ ငိုေၾကြးေနၾကေလရဲ့။ လူပံုအလယ္မွာ ပြဲလည္တင့္ခဲ့တဲ့ ေတာ္၀င္ဆန္သူ ယိုကိုမာဟာ ဂႏၱ၀င္ဂီတေလာကမွာ မင္းသားတစ္ပါးပါ။ ဗီဒရန္ဆေပလိုဗစ္ကေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းမြဲေၿခာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီး သားရည္၀တ္စံုၾကီးကို ၀တ္ဆင္ထားေလတယ္။ ျငင္းသိုးသိုးဆံရွည္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာတစ္ေထာက္ရွည္လ်ားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြးထူထူၾကီးေၾကာင့္ လက္ရွိအသက္အရြယ္ထက္ပိုၿပီး ရင့္ေရာ္ေနသလိုလို၊ မ်က္ရည္ေတြစိုစြတ္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေသာကရိပ္ေတြေၾကာင့္ အေရးအေၾကာင္းေတြလည္း ထင္ေနေလရဲ့။

နက္ရိႈင္းစြာလူသားဆန္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေအးတိေအးစက္ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အဲ့ဒီလူနဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဆံုေတြ႔ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ေခ်ခြ်တ္ျခင္းခံလိုက္ရပါတယ္။ သူဟာ အေျမာက္ဗံုးဆန္ေတြ အပ်က္အဆီးပံုေတြနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ အံတုၿပီး တေယာထိုးခဲ့သူပါ။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးအာဇာနည္ ဂ်ဳန္းရဲ့ လက္ကိုင္ ဓါးလြတ္ၾကီးလိုပါပဲ။ လက္နက္ေတြထဲမွာ အစြမ္းအထက္ဆံုးပါ။ ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကြ်န္ေတ္ာဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ညေနခင္းမွာ ခိုကိုးရာမဲ့သူမ်ားေဂဟာမွာ စႏၵရားသြားတီးေပးရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ပြဲေတာ္ၾကီးရဲ့ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈနဲ႔ ဒီေဖ်ာ္ေျဖမႈေလးကို ႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အေျခခံက်တဲ့ တူညီမႈကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခံစားလို႔ရေနပါတယ္။ ဆာရာေ၈်ဗိုျမိဳ႔က တေယာဆရာဟာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေ၀၀ါးမႈကို သူ႔တေယာအားကိုးနဲ႔ ဘက္ျပိဳင္အံတုခဲ့ပါတယ္။ ေမတၱာတရားနဲ႔ ရွင္သန္ျခင္းရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ျမင့္တင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ စႏၵရားအိုေလးနဲ႔ တြဲဖက္ၿပီး သံၿပိဳင္သီခ်င္းေတြ သီဆိုေနၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ တ၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေျမာက္ဆန္ေတြနဲ႔ တရႊီရႊီပ်ံ၀ဲေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း မႈန္၀ါးေနတယ့္အျမင္အာရံု ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ အထီးက်န္မႈ၊ ဘ၀တစ္ေလ်ာက္မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ အစရွိတဲ့ နာက်င္ခံစားမႈေတြက ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ကူကယ္ရာမဲ့သူေတြကို စာနာနားလည္စြာနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္မႈေတြ ေပးရမွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ လက္ခုပ္တီးၿပီး သီခ်င္းေတြဆိုေနၾကဆဲ။

ဂီတဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး အညီအမွ် ရရွိထားတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုပါ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးသူေတြအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိရိသတ္အေနနဲ႔ ခံစားနားဆင္သူေတြအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂီတဆိုတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္ဟာ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္မႈေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုပါ။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖို႔ မၾကာခန လိုအပ္လွသလို အနဲဆံုးအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ ထားႏိုင္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ။ ။

ကိုခြန္ဘာသာျပန္သည္။ (မူရင္း_ ၁၉၉၇ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ R.D မွ Paul Sulliran ရဲ့ The Cellist of Sarajevo)
No.82, December 2006 BEAUTY Magazine မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
*** ၁၉၉၄ ဧျပီတြင္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေဖ်ာ္ေျဖသူမွာ ယိုမားမားဟူေသာ ပညာရွင္ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာျပန္သူက ယိုကိုမာ ဟုေရးသားထားသျဖင့္ ထိုအတိုင္းသာ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
ထို ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔မွ တေယာသမားကို ျမန္မာကဗ်ာဆရာ ကိုခါး(ကြမ္းျခံကုန္း)ကလည္း ကဗ်ာေရးဖြဲ႔ဖူးၿပီး အမည္မထင္ရွားခဲ့ေသာ ေတးဆိုသူတစ္ဦးကလည္း သီခ်င္းေရးဖြဲ႔ သီဆိုဖူးပါသည္။ သိသူရွိက ေကာ္မန္႔တြင္ေရးေပးႏိုင္ပါသည္။

happy birthday

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွားရွားပါးပါးသူငယ္ခ်င္းမ ေလးေယာက္ရွိတယ္ J,M,P,A
A ဆိုတဲ့ အေနာ္ေလးက အသက္အငယ္ေပမယ့္ လူတစ္ဖက္သားကို စိတ္ေျဖေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္
သူနဲ႔ဆံုလို႔ ဘာစိတ္ညစ္စရာရွိရွိ သူနဲ႔စကားေျပာရင္း စရင္းေနာက္ရင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေျပေလ်ာ့သြားတာပဲ
ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ၀တၳဳဇာတ္လမ္းေလးေတြေျပာျပေလ့ရွိတယ္ .. ေလလြင့္သူ၀တၳဳထဲက အကိုနဲ႔ညီမေလး ေတြ႔တဲ့အခန္းဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေသၾကိဳက္ အေသစြဲလန္း .. သူ႔ကိုခနခနေျပာဖူးတဲ့စကားက စိတ္ေကာက္ေနတုန္းလား .. ပန္းျခံထဲက ညီမေလးၾကိဳက္တဲ့ ရဟတ္ၾကီးသြားစီးရေအာင္ေလ ...
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ Aက အဲ့အခန္းေရာက္ရင္ ေဘ့စ္ေဘာဦးထုပ္ေလး ေဆာင္းထားမလား ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါရဲ့
ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒါေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး .. အေနာ္ေလးေမြးေန႔ေလ .. မနက္ျဖန္ ၁၂ရက္ေန႔ သူ႔ေမြးေန႔တဲ့
ဘာဆုေတာင္းေပးရမလဲ တျခားေတာ့ဆုမေတာင္းေတာ့ပါဘူး .. ဦးထုပ္နီေလးရပါေစ ..
ညီမေလးအကို ေတာထဲက အိမ္ေလးမွာသြားမေနေတာ့ဘူး ... ညီမေလးလည္း မင္းသမီးေလးလုပ္
ဓါတ္ျပား အကြဲေလးေတြ တစ္သက္လံုးသိမ္းထား :)

HAPPY BIRTHDAY SIS

သူငယ္ခ်င္း

A .. ရွိမရွိ မေသခ်ာပါ .. သို႔ေသာ္ သူမရွိေကာင္းရွိေနပါလိမ့္မည္ ... ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွိမွန္းသိေအာင္ အျမဲစိမ္းျပထားခဲ့ရသည္။ ကြန္ျပဴတာကီးဘုတ္ခလုတ္သံ အတိုးအေလ်ာ့တြင္ ခံစားခ်က္မ်ားပါသြားသည္ဟု တစ္ခါတစ္ရံ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါသည္။ တိုးဖြဖြရီသံကို အနားနားကပ္ၾကားရသည္အထိ ဤကြန္ယက္ၾကီးကို ယံုၾကည္လြန္းသည္က လြန္တာေပါ့။

ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ေသာေႏြရက္မ်ားတြင္ ေတးသီသြားေသာ ငွက္ကေလးတို႔၏ ေတးသီခ်င္းမ်ားအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ သူမကို ေျပာျပခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀၏ စိမ္းလန္းျခင္း တက္ၾကြျခင္း၊ ညိဳမႈိင္းေျခာက္ေသြ႔ျခင္းမ်ားကို
ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေထာင့္တစ္ညထက္မက ေျပာျပခဲ့သည္။ အသက္မဲ့ေသာ ကြန္ျပဴတာေမာ္နီတာေရွ႔တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ၿပံဳးလိုက္ ရယ္လိုက္ ... ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္ကြယ္တြင္ပင္ ဟန္မေဆာင္တတ္သူ။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
.......... .............. .............. ............. ...............

Bကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိသည္မွာ နံရံထိပ္တြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေငးေနေသာသူ႔ကို။ သူမမ်က္မွန္ မွန္သားေပၚတြင္ ပန္းခ်ီကားမွ အေရာင္မ်ားက အရိပ္ထင္ေနၾကသည္။ "အဲ့ဒီ ပန္းခ်ီကားေတြကို အကို႔ ညီမေလး ဆြဲထားတာပါ" ... ထိုစကားကို ကြ်န္ေတာ္သူမကုိ မၾကည့္ဘဲ ေရရြတ္လိုက္သည္။ သူမထံမွ ျပန္ၾကည့္ေသာ အၾကည့္မ်ားတြင္ အၿပံဳးတခ်ိဳ႔ပါသည္ကိုျမင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွက္သြားသည္။

ေနာက္ရက္မ်ားစြာအတြင္း ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆံုမိၾကသည္။ သူမ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္၊ မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္ ႏိုင္ျပန္ၿပီဆိုသည့္ ျမဴးၾကြၾကြအသံ၊ အျမဲတီရွပ္ ၊ အျမဲဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဤအရာမ်ားသည္ပင္ သူမျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္ညီမေလးဟု သူမကိုေျပာခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို စြန္႔ထားခဲ့ေသာေန႔မ်ားထဲမွ တစ္ရက္တြင္ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာသည္။ " ဒီပန္းခ်ီကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ညီမေလး ဆြဲတာေပါ့လို႔ အေရးမၾကီးတဲ့ပံုဖမ္းထားၿပီး ေျပာေနေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲတြင္ ဂဳဏ္ယူ၀င့္ၾကြားေနသည္ကို သူျမင္ခဲ့သည္" တဲ့ .. ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္ကိုဖမ္းတတ္ေသာ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
.......... ............... ................ .................... ................

little: ငါက ငါလံုလံုျခံဳျခံဳ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိတဲ့ ေနရာေလးေတြကို ေတြ႔ေစခ်င္တာ

နင္နဲ႔ ငါ့ၾကားက စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြကို သူ႔ကိုသိေစခ်င္တယ္
သူ႔ကိုလည္း ခံစားေစခ်င္တယ္ ... ဒါမ်ိဳးက သိပ္ကိုရွာေတြ႔ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ နင္တို႔ကို ဆံုေစခ်င္တာ ... ... ...

_ _ : ငါတို႔ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းကို စကားလက္ဆံုက်ၿပီၤးခင္သြားၾကတယ္

little: နင္တို႔ ဘယ္နားထိုင္ၾကတုန္း ေကာ္ဖီဆိုင္မွာလား လမ္းေဘးေလးမွာလား
ေလေတြေကာတိုက္လားဟင္

_ _: အင္း မနက္ျဖန္ရံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ လူေတြသိပ္မ်ားတယ္ေလ
ငါတို႔ေနရာမရလို႔ လမ္းေဘးမွာပဲ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္ :)

little: ဟားဟားဟား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ

......... ........... .............. .................. ....................

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကမၻာေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ အသစ္ထပ္မံ၍ ေပၚေပါက္လာပါၿပီ။ ထိုရင္းႏွီးေႏြးေထြးေသာ ျဖစ္ရပ္တို႔က ေလာကဓံထဲ ၾကံၾကံခံရပ္တည္မည့္ ျမက္ပင္ေလးမ်ား ေျမကမၻၻာမွ လြင့္ထြက္မသြားေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားေပးမည့္ အျမစ္ေလးမ်ားျဖစ္လာမည္။ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ေပ်ာ္ပါသည္။ သူမတို႔ ၂ဦးေသာက္ေနေသာ ေကာ္ဖီရနံ႔သည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ သင္းပ်ံ႔လ်က္။

အိမ္

ေႏြေရာက္ၿပီလား ... ... ... ။ ကြ်န္ေတာ္ အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့ပစ္ထားခဲ့ေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ ရာသီဥတုလည္းပါသည္ပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ္က ဂရုမထားေသာ္လည္း ေႏြက သူ႔သေဘာသူေဆာင္၍ အေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ေလရူးက လူရူးကိုေ၀ွ႔သည္။ ေလရူးသိမ္းတိုင္း ျမက္ရိုင္းတို႔က ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ။ စိတ္ရိုင္းတို႔ကလည္း
ဖရိုဖရဲ။ ဒီကြင္းျပင္ၾကီးဟာလည္းေလ ... စကားမဆက္တတ္ေတာ့သလို ဆြံ႔အသြားသည္။ ကြင္းၾကီးက စပါးပင္ငုတ္တိမ်ားႏွင့္ ေျခာက္သေယာင္းထလ်က္။ ခ်ိဳးကူသံ ေလးတြဲ႔တြဲ႔က ဒီဖုန္လမ္းေလးထဲ ေျခေထာက္ေရြ႔ရခက္ေအာင္ ဆြဲသည္။ အားတင္းၿပီးေလွ်ာက္လိုက္ပါကြာ ... ကိုယ့္လူရယ္ ... အားတင္းၿပီးေလွ်ာက္လိုက္စမ္းပါ။

လမ္းအဆံုးတြင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ရွိေနပါသည္။ အိမ္ေလးသည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခန္းထဲ လွမ္း၀င္လိုက္လွ်င္ ျမင္ရမည့္အေနအထားအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခြဲခြာေနခဲ့ ေနခဲ့ မွတ္မိသည္။ အတြင္းမွ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လွ်င္ သဲသဲကြဲကြဲျမင္ရသည္မဟုတ္ပါ။ ခန္းစီးစမ်ားသည္ ေလျငိမ္ေနလွ်င္္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေလးေလးပင္ပင္ တြဲခိုထားမည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္ကဖြင့္လ်က္ တင္ေနမည္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚပံုခ်ထားေသာခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲတမ္း ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာ အျပံဳး ... ဖရိုဖရဲ ဆံပင္တို႔ကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ဖြကစားတိုင္း ေအာ္ဟစ္လာမည့္အသံ။ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားေယာင္ေနခဲ့သည္။
စာေစာင္တစ္ေစာင္ေစာင္ကို ဆြဲယူဖတ္မည္ၾကံလွ်င္ သူမေႏွာက္ယွက္မည္။ သူ႔ေနရာမွာ ၀ပ္ေနေသာ ေခြးကေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မည္။ ၿပီးလွ်င္ အသာျပန္၀ပ္ဆင္းလွ်က္။ သူမကိုဖက္ထားရင္း စကားတီးတိုးဆုိေနခ်ိန္ ေလသိမ့္သိမ့္တိုက္ပါသလား။ ကြ်န္ေတာ္ ဂရုမျပဳခဲ့ဖူးပါ။

အိမ္ေရွ႔တံခါးတြင္ ရပ္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေတြေ၀ေနသည္။ ဒီတံခါး ၊ ဒီခန္းစီးစေတြေနာက္မွာ အမွန္တကယ္ ဘာေတြရွိေနခဲ့ပါသလဲ။ စစ္စစ္မွန္မွန္ တကယ္ဘာေတြရွိေနခဲ့သလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ တံခါးကိုထိတ္လန္႔စြာပဲ ဖြင့္လိုက္ပါသည္။ ေနာက္မွပင့္တိုက္လာေသာ ေလျပင္းက ကြ်န္ေတာ့္အရင္ အခန္းထဲေျပး၀င္သြားသည္။ ခန္းစီးစတို႔လြင့္လ်က္။ စားပြဲေပၚမွ စာအုပ္သည္ ပိတ္လ်က္သားပင္။ သူမေနရာတြင္ သူမရွိမေနပါ။ သူမသည္ ထိုေနရာတြင္ မည္သည့္အခါမွ မရွိခဲ့သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဂရုမျပဳမိပါ။ သူမသည္ထာ၀ရ ဖုန္းထားရာ စင္အနားတြင္ရွိသည္။ မူးယစ္ေစေသာ အသံကို ရွဴရိွက္ရင္း ေခြးကေလးေခါင္းကို ပြတ္သပ္ေနတတ္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ဂရုမျပဳမိ။

ေႏြသည္ သူ႔ကို ဂရုမျပဳမိေသာ္လည္း သူ႔သဘာ၀အတိုင္းေရာက္လာ သူ႔သဘာ၀အတိုင္းထြက္သြား။ ေလရူးက လူရူးကိုေ၀ွ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထိုေန႔ကစ၍ အိမ္ဆိုသည္မရွိေတာ့ပါ။

ခုတေလာ ငါ ေဆာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ထီးအေၾကာင္း

တစ္ေန႔ တစ္ေန႔
ေတြ႔တဲ့ရစ္လံုးနဲ႔ ဘ၀ကို လႊတ္တင္ေနရတယ္
၉၆ ပါး လက္က
အင္းလ်ားဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ဆိုလား
စက္တင္ဘာမွာ
ကန္ရာသီဖြားတစ္ေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔မွာ
သစၥာပန္းဆိုတာကို နည္းနည္းပါးပါး လိုခ်င္တယ္။
ဒီလို
ေရတံခြန္ကို ေခါင္းထိုးသည္းခံတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ေရာ
သေဘၤာရိုးတစ္ေခ်ာင္းထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္လို႔
သေဘၤာတစ္စင္းလံုး ျမင္ႏိုင္ပါ့မလား
သစၥာပန္းကို တြန္းႏိုးေပမယ့္
သစၥာဇာတ္လမ္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိပါ့မလား
ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္းလို
ေလေပၚမွာ ေမာင္းႏွင္ေနၾကတဲ့
သံသရာ
ဘာေကာင္းသလဲ
ဘာမေကာင္းဘူးလဲ
ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းလို႔ေတာ့ ေျပာေနတာပဲ။

ခိုင္ျမဲေက်ာ္စြာ (No.95, January 2008) Beauty Magazine မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

happy birthday နန္းညီ(ခ) မိညီမ

ဘာမ်ားဆုေတာင္းေပးရမလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေမြးေန႔ေလးျဖစ္ပါေစ မိညီမေရ ... လက္ေဆာင္ေတာ့ ေတာင္းမယ္မၾကံနဲ႔ .. အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ေတြေပးၿပီးၿပီ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ... ဘ၀တစ္သက္တာလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ။ ။

၃.၃.၂၀၁၀

ကိုယ္အားလံုးနဲ႔ တိုက္ခိုက္ကာ ခ်စ္ခဲ့ရ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသဲကြဲဖို႔လား ...

love means never having to say you're sorry

love story , The Class ၀တၳဳေတြကို ေရးသားခဲ့သူ စာေရးဆရာ အဲရစ္ဆီဂဲလ္( အသက္ ၇၂ႏွစ္) ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ရက္ေန႔က ႏွလံုးေရာဂါျဖင့္ကြယ္လြန္သည္။

ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ေသာ လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား ကိုဖတ္ဖူးသူမ်ား အဲရစ္ဆီးဂဲလ္ကို အမွတ္ရမိပါလိမ့္မည္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနရင္း မုန္႔ထုပ္ေသာ ဂ်ာနယ္မွာျမင္လိုက္မိ၍ ျဖတ္ထုတ္ထားေသာ သတင္းေလး မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္နံမည္ကို မမွတ္မိသည္ကို ခြင့္လြတ္ပါ။ ..

ဒင္းနစ္ေရာ့ဆီ၊ သီယိုဒိုလင္းဗရို႔စ္၊ ဆာရာ တို႔၏ ဖန္တီးရွင္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စာေရးဆရာျဖစ္ပါေစ ....

my work before feb 13

ခန္႔ထည္တဲ႔ အျပံဳးနဲ႔ ေမးရိုးခိုင္ခိုင္ေအာက္မွာ သြားေစ့ထားတာ အံသြားေတြ တင္းတင္းၾကိတ္ထားတာ ျမင္ရတယ္ ...

ကလိုက္ခ်င္ေသးေတာ့

မိုးအလင္းဆိုင္ေလးမွာ ေကာ္ဖီေတြ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ေသာက္ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ျခစ္မိေတာ့ ဒီပံုေလးထြက္လာတယ္ ... လြမ္းစရာ ။ ။ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္က ကုလားမကိုေငးလုိက္ .. အရက္သမားေတြကို ေငးလိုက္၊ ပံုေတြေလ်ာက္ျခစ္လိုက္ ၊ စီးကရက္ေသာက္လိုက္၊ ... မိုးလင္းသြားေရာ .. ေလာေလာဆယ္ စာေရးလို႔မရေသးဘူးဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္ေလလြင့္ေနတယ္ ...