Tuesday, July 20, 2010

အရွိ ... ... ...

ပခံုးစြန္းမွ လည္တိုင္းရင္းတို႔ သူ႔ေခါင္းေလးထိုး၀င္လာသည္ကို အလုိက္သင့္ပင္ခံယူလိုက္ပါသည္။ ဆံပင္ေလးေတြက အလံုးခပ္ေသးေသး ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ရွိမွန္း အထိအေတြ႔က သိေနရသည္။ မိတ္ကပ္နံ႔တေထာင္းေထာင္း ထမေနတာကို သူသတိျပဳမိသည္။ လက္ေလးတစ္ဖက္ကို ကိုယ့္ရင္ဘတ္ေပၚတင္ထားၿပီး ကိုယ့္ အေၾကာင္းကို ေမးေတာ့ ကိုယ္ဘာေျဖရမည္မသိ။ "ဘာအလုပ္လုပ္တာလဲ။" ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ့္ဘ၀အမွန္ကို ကိုယ္ဖြင့္ေျပာေလ့ရွိၾကသလား ကိုယ္မသိပါ။ "ကိုယ္လား ... ကိုယ္ ေ၀ေလေလေကာင္ပါ။" သူမသည္ အလုိက္သိေသာ ကေလးမေလးျဖစ္မည္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက "သီခ်င္းဆိုတတ္သလား"တဲ့။ အင္း ... ေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းမဟုတ္။ "ကိုယ္သီခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ကိုယ့္အသံက မေကာင္းဘူး။" ဒီလိုေျဖလိုက္ေတာ့ ဆိုျပပါလားတဲ့။ ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ္သီခ်င္းဆိုျပသင့္လား။ ဒါကိုလည္း ကိုယ္မသိပါ။ ကိုယ္ မသိတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီလား။

သူမ ၾကားရံုသာ သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုးေလး ညည္းမိသည္။ "ေ၀းသြားတဲ့အခါ .. ႏွလံုးသားမွာ အျမဲတမ္းသတိရေနာ္ ...ၾကင္နာခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္ခနမ်ား ... ...။ "သာသာယာယာတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ၿပီးမွ ေမးျပန္သည္။ ခ်စ္သူမရွိဘူးလား ဟင္ တဲ့။ ရွိခဲ့ပါတယ္လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
မင္းမွာေကာလို႔ ေမးမိေတာ့ သူမကလည္း ရွိခဲ့ပါသည္တဲ့။ ၾသ ... ... ...။ သူမမွာလည္း ခ်စ္သူရွိခဲ့သည္ေပါ့။ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုေမးေတာ့ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ကိုယ္ညံ့လို႔လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖတဲ့အသံမွာ ေဒါသကိုျမင္ေတာ့ သူမထပ္မေမးေတာ့။ ကိုယ္အားနာၿပီး သူမပခံုးကို အသာအယာပဲ ပြတ္ေပးေနလိုက္ေတာ့သည္။ သူမ စိတ္ၾကပ္တည္းေနမွာစိုး၍ ဘာသီခ်င္းရလည္း ေမးေတာ့ အသံက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ အို ... အမ်ားၾကီးရတယ္တဲ့ .. သူမေျဖျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ကိုယ္မခိုင္းရဘဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ဆိုျပပါေတာ့သည္။ အသံက ခပ္တိုးတိုး။ သီခ်င္းေတြက အႏွစ္သာရလည္းမရွိဘူးဟု သူထင္ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုေတာ့ သူမကို မေျပာပါ။ မင္းစာအုပ္ေတြေကာဖတ္သလား။ ၀တၱဳေတြဘာေတြေပါ့ဟု ေမးေတာ့ သူမက နာမည္တခ်ိဳ႕ရြတ္ျပသည္။ အပ်င္းေျပေတာင္ မဖတ္မိတဲ့ အပ်င္းေျပစာအုပ္မ်ား။သူမဆိုျပေသာ သီခ်င္းမ်ားလိုပင္ သူမေရြးခ်ယ္ဖတ္ေသာ စာေရးသူအမည္နာမမ်ားက အေပါစားဆန္လိုက္တာလို႔ သူေတြးမိသည္။

ဖြင့္ထားေသာ ၿဂိဳလ္တုတီဗီအစီအစဥ္မွ အဂၤလိပ္ကားတစ္ကား၏ စာတန္းထိုးကို သူမက အလြယ္တကူ ရြတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူအံ့အားသင့္သြားသည္။ သူမက စစ္ကားပဲဟု ေျပာသည္ကို နားေထာင္ရင္း။ မင္း ေက်ာင္းဘယ္ထိေနခဲ့တာလည္း ေမးေတာ့ သူမက ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ၿပီတဲ့။ အိုး ... ဒီလိုေကာင္မေလးက
တကၠသိုလ္ကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္ထိတက္ခဲ့ပါလား။ ဒီႏွစ္က ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မတက္တာလို႔ တဆက္တည္းေျပာေတာ့ သူခ်က္ခ်င္း ခံတြင္းခ်ဥ္လာသည္။" ကိုယ့္ကို စီးကရက္ဘူး ယူေပးစမ္းပါ။" သူမ ရင္ခြင္ထဲမွထကာ စီးကရက္ဘူးထဲမွ တစ္လိပ္ကို ယူၿပီးမီးညိွ၊ ၿပီးမွ ကိုယ့္ကို လွမ္းေပးသည္။ ကိုယ္ ခါးမတ္မတ္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူက ကိုယ့္နားမွာ ေခြေခြေလးလွဲခ်ရင္း ဆံပင္ေတြကို လက္ႏွင့္လိမ္ေဆာ့ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ေအးေအးေဆးေအးပင္ ခပ္တည္တည္ေျပာေတာ့သည္။ ဒီလိုေကာင္မေလးေတြ ေျပာေနၾကစကားျဖစ္မွာပါ။
" အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔က ကြဲေနၾကတယ္။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ အဲ့အိမ္မွာမေနခ်င္ဘူး။ "
ကိုယ္စီးကရက္ျပာကို ေခြ်ခ်လိုက္ရင္း သူမစကားကို အင္း လိုက္လိုက္မိသည္။ "အေဒၚနဲ႔လိုက္ေနတယ္။ အရင္ကေတာ့ စတိုးဆိုင္မွာ လုပ္တာပဲ။ လခက ေလးေသာင္းေလာက္ပဲရတာ။
အေဒၚအိမ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အလကားေနရင္မေကာင္းေတာ့ လခထဲက သူ႔ကိုလည္း နည္းနည္းေပးတာေပါ့။ လခေလးေလးေသာင္းမွာ သူ႔ကိုႏွစ္ေသာင္းပဲေပးလို႔လည္းမေကာင္းဘူး။သံုးေသာင္းေလာက္ေပးျပန္ေတာ့လည္း ကားခအတြက္ တစ္ေသာင္းေလးနဲ႔ မျဖစ္ျပန္ဘူးေလ။" ကိုယ္ ... အင္း လိုက္လိုက္ျပန္သည္။
"အဲ့ဒါနဲ႔ ခုအလုပ္လုပ္လုပ္ျဖစ္တာပဲ။" " အေဒၚက မရိပ္မိဘူးလား"လို႔ ကိုယ္ေမးမိေတာ့"ညီမဒီအလုပ္လုပ္ေနမွန္း အေဒၚသိပါတယ္" တဲ့။ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူမႏွင့္ေ၀းရာဘက္ မႈတ္ထုတ္ရင္း
ကိုယ္ ဘာေတြးေနလည္း ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိတာ ခန ခန။

ခုအလုပ္ကတစ္လကိုႏွစ္သိန္းေလာက္ရတယ္။အ၀တ္အစားဖိုးျပန္ႏႈတ္ရင္တစ္သိန္းေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ က်န္မွာေပါ့။ အင္း .. သံုးလေလာက္လုပ္ၿပီးရင္ အလုပ္ထြက္ေတာ့မယ္။ အင္း .. ဒီအလုပ္က ထြက္ၿပီး မင္း ဘာဆက္လုပ္မွာလဲလို႔ ကိုယ္ေမးေတာ့ သူမက ေက်ာင္းျပန္တက္မွာေပါ့တဲ့။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ေကာ။
ကိုယ္ဆို ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေ၀ေလေလပဲဆိုေတာ့ သူမက ျပံဳးၿပီး အေ၀းက တီဗီဖန္သားျပင္ကို ခပ္ေငးေငးၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းဆရာမ အတတ္သင္ထပ္တက္မယ္တဲ့။ ဘုရားေရ ... ကိုယ္ သူမကိုေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သူမသည္ တကယ္က တီဗီဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ျပံဳးေနျခင္းမဟုတ္ဟု သူတကယ္ကို ယံုၾကည္မိပါသည္။ မင္း သတၱိရွိလွခ်ည္လား။ ဒါက တကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေခၚတာမဟုတ္လားလို႔ သူၾကားဖူးနား၀နဲ႔ေမးေတာ့ သူမက မဟုတ္ဘူး။ ဘြဲ႔ရေတြလည္း တက္လို႔ရတဲ့ဟာ ရွိတယ္လို႔ေျဖသည္။
သူမေျဖေနပံု ေျပာေနပံုေတြက တကယ္ပင္ ဆရာမတစ္ေယာက္လို သူမကိုယ္ သူမ ထင္ျမင္လာပံုရသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ ခပ္ေတြေတြျဖစ္သြားျပန္ေတာ့ ကိုယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး
အင္း ... မင္းဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြကို ဆံထံုးေလးထံုး၊ အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ဆို တကယ္လွမွာပဲဆိုေတာ့ သူမက ကိုယ့္ကိုျပံဳးျပသည္။ ဒါ တကယ္ျဖစ္ႏိုင္လား မျဖစ္ႏိုင္လား ကိုယ္မသိပါ။

တကယ္လားလို႔ သူျပန္လည္ေမးသည္ကို အသာအယာပင္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း ေခါင္းျငိမ့္လိုက္ေတာ့ ျပံဳးျပန္သည္။ ဒီမိန္းကေလးက ခနခန ၿပံဳးေနႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ္သတိျပဳမိျပန္သည္။
ကိုယ္ကေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိဘူးဟု ေျပာမိေတာ့ လူဆိုတာ ရည္မွန္းခ်က္ရွိရတယ္ရွင့္ တဲ့။ သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရီမိၿပီး ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမဆိုေတာ့ သူမက ေလွာင္တာလားလို႔ ျပန္မေမးပါ။
ကိုယ္ ... မေလွာင္ပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ျဖင့္ ကိုယ္မေလွာင္ေျပာင္မိပါ။ မိုးျမန္ျမန္ျပန္လင္းဖို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းမိေသာ္လည္း မိုးလင္းေစခ်င္ပါၿပီ။ စီးကရက္မီးကို ျပာခြက္ထဲထိုးေခ်ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသာေလ်ာလိုက္ေတာ့ သူမက တစ္ခါအနားျပန္တိုးကပ္လာသည္။ သူမက ကိုယ့္ပခံုးစြန္းေအာက္နား ေခါင္းတင္ရင္း သူမသိထားေသာ ဟာသပံုျပင္မ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ား အေၾကာင္းကို တတြတ္တြတ္ေျပာေနပါသည္။သူမေခါင္းကိုသာ ဖြဖြပုတ္ရင္း အခန္းတြင္းသို႔ ထိုး၀င္ေရာက္လာမည့္ အလင္းေရာင္ကို ကိုယ္ေစာင့္ေနမိပါေတာ့သည္။

ေမွ်ာ္လြန္းလို႔မ်ား လာခ်ိန္ေနာက္က်ေလေရာ့သလား အလင္းရယ္ ... ... ... ... ... ... ...။ ။

20 comments:

mirrror said...

အုိး.. အကုိၾကီး..ဆြဲလွခ်ည္လား..။မႏုိင္ဘူး။ တကယ္။ ဒီအတုိင္းၾကီးကုိ လႊတ္ခ်လုိက္ျပီ။ း)

ywartharlay-ytu said...

အလင္းေရာင္

ဟိုးအေရွ႕မွာ ေရာင္နီလာျပီ

ထေတာ့ဆိုလုိ႕...........

အခုထိေတာ့ ပိန္းပိတ္လို႕ေမွာင္ေနတုန္း.

ခုိင္နုငယ္ said...

အလင္းေရာင္ေတြျမန္ျမန္ရၾကပါေစ။
အက္ေဆးနွင္႔မတူပဲ....
၀တၳဳေလးဆန္တယ္။
မဂၤလာပါ။...လာလည္စာဖတ္သြားပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ခုိင္နုငယ္

လင္းဒီပ said...

ကၽြန္ေတာ္တို႕ မသိတဲ့ မေတြးမိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အဓိပၸာယ္ ကိုယ္စီနဲ႕ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘဝေတြ အမ်ားၾကီးဗ်ာ...။

အေနာ္ said...

ကုိလင္းဒီပ ေျပာတာကုိ သေဘာတူမိတယ္..
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာထက္ အိပ္မက္ေတြလုိ႔ သုံးႏႈန္းရင္ ပုိသင့္ေတာ္မယ့္ ဘဝေတြနဲ႔လဲထားရတဲ့ အိပ္မက္ေတြ လူတုိင္းမွာ ကုိယ္စီ ရွိၾကပါတယ္..
ေမွ်ာ္လြန္းလို႔မ်ား လာခ်ိန္ေနာက္က်ေလေရာ့သလား အလင္းရယ္ ... ... ... ... ... ... ...။ ။

ေမာင္မ်ိဳး said...

ဘ၀ရဲ့ ေလဟာနယ္ၾကၤီးမွာ ေလသံျပင္းျပင္းေတြၾကား ရုန္ကုန္ေနရတဲ့ ညည့္ငွက္ကေလးေတြေပါ့ ။ အလငး္ေရာငး္ေတြ လူသားတိုင္းအေပၚ ျဖန္းပက္နုိင္ပါေစဗ်ာ ။

ေမာင္ရွင္းသန္႕ said...

အားပါး..... ။

ကိုမ်ိဳးေျပာသလုိ ညဥ္႔ငွက္ကေလး လုိ႔ ပဲထားပါေတာ့ဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္ သူကတကယ္ပဲ ဆရာမလုပ္မွာတဲ့လား :D

လူကသာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မွာ ဒါေပမယ့္ အခန္းထဲေရာက္ေနတဲ့အတုိင္းပဲဗ်ာ ။

ေနမိုးေဝ said...

ရွင္းသန္႕ ေတာ္ေတာ္အေဳကာထ ဟားဟား
ညည့္ငွက္ ဆိုတဲ့ အသံုးကို တယ္မၾကိဴက္လွဘူး

တစ္ခါတုန္းကေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ နည္းနည္း သက္ဆိုင္မလားလို႔။
မ်က္ရည္
ဘယ္ကေနစၿပီး
စီးဆင္းခဲ့ၾကသလဲ . . .
သိပ္ေတာ့ အေရးႀကီးလွတယ္မဟုတ္ ၊
လိုမ်ား လိုအပ္မလားလို႔ ။

နည္းနည္းပိုတိုးၾကည့္ရင္
မ်ားမ်ား သိလာလိမ့္မယ္ ၊
ဘာ့ေၾကာင့္၊ဘာျဖစ္လို႔ . .
ခင္ဗ်ား ေမးလို္က္ဦး ။

ခိုင္လံုၿပီးသားေတြေရာ ၊
ေရွ႕ ေနာက္မဆီေလ်ာ္တာေတြေရာ ။
တခ်ိဳ႕ မ်က္ရည္ေတြက
၀ွက္ထားေတာ့ ၊ မျမင္ရဘူး ။
တခ်ိဳ႕ က
အေရာင္မရွိလို႔ ၊ မျမင္ရဘူး ။
တခ်ိဳ႕ က် ေအးခဲ ၊
တခ်ိဳ႕ ဆို
မ်က္ရည္မွန္း မသိ၊ ဘာမွန္းမသိ ။

“တျခားလမ္းက ေလွ်ာက္ၾကစမ္းပါ ကြာ ”
အဲဒီအသံ က
လည္ေခ်ာင္း ထဲမွာကလြဲၿပီး ေနရာယူလို႔
မ ရ ဘူး ။

ဘဲအုပ္ေတြၾကားထဲမွာ
ေဟာဒီ ကဗ်ာ က -- ေဗဒါ ။

ၾကာေတာ့လည္း
လိုက္ခံစားေပးေနရတာကို
စိတ္နာလာၿပီ ။

ကိုယ္၀င္ ပါ ၊ ပါ
မ ပါ ပါ ၊ ပါ။

ေလာေလာဆယ္
ေထာင့္ေပါင္းစံု က
ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြေၾကာင့္ - -

ျမစ္ မက ပင္လယ္ ၊
စီးဆင္းေနၾကဆဲ
မ်က္ရည္ ေတြ . . .။

ေနမိုးေဝ said...

နည္းနည္း ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာမယ္ဗ်ာ ခြင့္လြတ္။
ပထမဆံုး ကိုစိုင္းက realism အားအရမ္းေကာင္းလြန္းတယ္။ ဖတ္လိုက္ရတိုင္း နင့္ခနဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။
မလိုအပ္ပဲ မ်က္ရည္ထိုးထိုးခံ တတ္တဲ့ တျခားသရုပ္မွန္ေတြလို မဟုတ္ပဲ အရွိအရွိအတိုင္းေရးတာကိုက မ်က္ရည္ဝဲစရာ။

ေနာက္တစ္ခုက စကားလံုးကို အသက္သာဆံုးျဖစ္ေအာင္သံုးျပတယ္(ဒီလိုေကာင္မေလး ဆိုတဲ့ အသံုးထက္မပိုဘူး)
ရမၼက္အေပးအယူ ဆက္ဆံေရး ရွိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ အေၾကာင္းျဖစ္ေပမဲ့ ရမၼက္ကို ႏႈိးဆြတဲ့ စကားလံုးလည္း မပါဘူး။

“ပခံုးစြန္းမွ လည္တိုင္းရင္းတို႔ သူ႔ေခါင္းေလးထိုး၀င္လာသည္ကို အလုိက္သင့္ပင္ခံယူလိုက္ပါသည္။”

“ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသာေလ်ာလိုက္ေတာ့ သူမက တစ္ခါအနားျပန္တိုးကပ္လာသည္။ သူမက ကိုယ့္ပခံုးစြန္းေအာက္နား

ေခါင္းတင္ရင္း . . .” ဆိုတာမ်ိဳးေတြ နဲ႔ အႏူးည့ံ ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖြဲ႕ျပတယ္။

“စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူမႏွင့္ေ၀းရာဘက္ မႈတ္ထုတ္ရင္း” ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ပါ ႏူးညံ့ ျပထားတာ ၾကည္ႏူးစရာ။

ေဝးသြားတဲ့ အခါ သီခ်င္းအပိုဒ္ ကေလး ကေတာ့ အလကားထည့္ထားတာမဟုတ္ေလာက္ဖူး နဲ႔တူတယ္လို႔ ထင္ေနတုန္း
“သူမကလည္း ရွိခဲ့ပါသည္တဲ့” ဆိုတာဖတ္လိုက္ရေတာ့ ရုတ္တရက္ ျဖတ္အရိုက္ခံလိုက္ရသလို ဆစ္ခနဲ ျဖစ္သြားရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လြယ္လြယ္ ကူကူ သံုးသပ္ခဲ့ၾကသလို ဒီလိုေကာင္မေလးေတြက ပညာမတတ္လို႔ ျဖစ္ရတာပါဆိုတာ အတန္းပညာေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူး အသိပညာပဲျဖစ္မယ္ထင့္။ ေကာင္မေလးရဲ႕ ပညာအရည္အခ်င္းရယ္ သူႀကိဳက္တတ္တဲ့အေပါစားအႏုပညာတခ်ိဳ႕ရယ္က သက္ေသခံေနသေယာင္။

ဒါေပမဲ့ သိကၡာရွိတဲ့ အေရာင္းစာေရးမကေလးရဲ႕ လခေငြေလးေသာင္း(တစ္ေန႔ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္)ဆိုတာ . . .
. . .

ေက်ာင္းဆရာမ အတတ္သင္ထပ္တက္မယ္တဲ့။ ဘုရားေရ ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘုရားတမိတယ္။
သတၱိ ရွိလိုက္တာ ။သူအဲဒီလို သတိၱေတြကို ဘယ္လိုဒဏ္ရာေတြနဲ႔မ်ား မ်ားေမြးျမဴထားခဲ့ရပါလိမ့္။
ဘဝတစ္ခု အတြက္ ဘဝတစ္ခုကို ရင္းရတာ ေစ်းႀကီးလိုက္တာ။ (အကပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမွာ ဖက္ရွင္႐ိႈးေလွ်က္ေနၾကတဲ့ (စာေကာင္းေကာင္းမသင္တဲ့)ဆရာမေတြလည္း အကုန္လံုး အဲဒီကိုပို႔သင့္တယ္။

မိုးကေတာ့ ျမန္ျမန္လင္းမွပါပဲ ပါးစပ္စိုက္ၿပီး ဘဝေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျပစ္တတ္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြအတြက္
သူမရဲ႕ အနာဂတ္ကို ကၽြန္ေတာ္မေတြးရဲဘူး။

“လူဆိုတာ ရည္မွန္းခ်က္ရွိရတယ္ရွင့္” ဆိုတဲ့ ေလသံကေလးကို ၾကားေယာင္ရင္း ဗန္ေမာ္တင္ေအာင္ ေျပာသလိုပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ ။

ကဲ … ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ ပါဦးမည္နည္း။

ဂ်ဴ said...

း)

လင္းဒီပ said...

ကိုစိုင္း ေနာက္တခါ လာဖတ္တယ္ ။
ဦးေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာၾကီး အမွတ္မထင္ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာလို႕ ျပံဳးမိတယ္ ။

Anonymous said...

ဖတ္တဲ့သူအားလံုး ေထာက္မျပသြားတာက ဇာတ္လမ္းေျပာျပေနသူ ကိုယ္က ဇာတ္အဆံုးမွာ
အဲ့ဒိေကာင္မေလးလိုေတာင္ တန္ဖိုးမရွိတာကိုပါ
ဟိဟိ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ဆိုတဲ့ေကာင္ၾကီးက
ဘာမွလည္းအသံုးမက်ဘူး ဟားဟားဟား

(little brook)

purplemay said...

"ကိုယ္ဆို ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေ၀ေလေလပဲ....." တဲ့ :)
ဒီလိုမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ သူမ လိုအပ္မယ့္အားေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၀ုိင္းကူျပီး ေပးခ်င္မိတယ္....။

ဖိုးဂ်ယ္ said...

ေကာင္းလိုက္တဲ့ ထိမိလိုက္တဲ့ အက္ေဆးေလးကြယ္

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

အားပါးပါး.....အက္ေဆးဘုရင္ ကိုဘရြခ္
ရွယ္ပဲ ရွယ္ပဲ
ခပ္ပါးပါးကေလးနဲ႔ စာဖတ္သူကုိ
ဇာတ္လမ္းထဲဆဲြေခၚသြားတယ္
တကယ့္ ပါရမီရွင္ပဲဗ်

Khinmarlaraung said...

ႀကိဳက္တယ္အစ္ကိုေရ။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ေရးပံု။
အေတြးေတြ အျပည့္နဲ ့ဖတ္သြားခဲ့ရတာ။
အစ္ကို ့ post ေလးထဲက ေကာင္မေလး
လိုညီမေလးေတြအတြက္ ေလာကႀကီးက
Welcome ပါ။ ဒီpost ေလးဖတ္ရင္း
ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာေတာ့ ျဖစ္မိသား။ .
....ခင္မင္လွ်က္..ခင္မာလာေအာင္..:)

အေနာ္ said...

ငါ့အကုိကုိ သတိရေတာ့ ေနာက္ဆုံးပုိ႔စ္ေလးကုိ လာဖတ္မိတယ္...
ေမွ်ာ္လြန္းလုိ႔မ်ား လာခ်ိန္ေနာက္က်ေလေရာ့သလား အလင္းရယ္... ဆုိေတာ့ ဘာမွန္းမသိ ေတာ္ေတာ္ဝမ္းနည္းသြားမိတယ္... :D

အန္တီခ်မ္း said...

ဟုတ္တယ္ အက္ေဆးထက္ ဝတၳဳတိုပိုဆန္တယ္
မေကာင္းဘူးေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္
ပိုေကာင္းတယ္ ေျပာတာပါ

စစ္ကား လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ပဲ ေကာင္မေလးဆိုတာ ဘာကိုရည္ရြယ္တာမွန္းသိလိုက္တယ္

အပ်င္းမေျပ တဲ့ အပ်င္းေျပေတြကို ကိုလဲဘတ္ပါတယ္

တခုပဲ စာေရးဆရာရဲ႕ အာဂါတ ေတြကို ျမင္ေနရတယ္
အေၾကာင္းသိေတြမို႔လား

မာနေတြ အာဂါတ ေတြ ကို ခဝါခ် လိုက္ပါေတာ့လား

ကဗ်ာဦး said...

ေတာက္ ဘယ္လုိက်န္ခဲ့မွန္းမသိ..............

Anonymous said...

Your style is so unique in comparison to other folks I have read stuff from.
Many thanks for posting when you've got the opportunity, Guess I will just
book mark this site.

Here is my weblog - come dimagrire