Sunday, May 9, 2010

သစ္ပင္နဲ႔အတူေတြးျခင္း

သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အဆက္အစပ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ယခု ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနျခင္းကို သတိရသည္။ ဖုထစ္ေနေသာ အေပြးအေခါက္မ်ားက သူ႔သက္တမ္းကိုပင္ ေဖာ္ျပေနသလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ေနေျပာက္မထိုးေအာင္ သိပ္သည္းလွေသာအရိပ္ေအာက္ ကြ်န္ေတာ္ေအးေအးလူလူပင္ ထိုင္ေနရင္း စိတ္ေအးလက္ေအး ေတြးေနမိသည္။ နက္ေမွာင္ျပာလဲ့ေသာ အေတာင္ကိုျဖန္႔လ်က္ ငံု႔ၾကည့္ေနေသာကိုေရႊက်ီး ၊ တစ္ခ်က္ေလာက္သာပါလားဟုလည္း ေတာင့္တမိသည္။ အရိပ္ေအာက္ခိုရင္း အျပင္ဘက္ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ျဖဴျဖဴေလးတစ္စက အရြက္အုပ္ၾကား မလြတ္မကင္းျငိစြန္းရင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မိေတာ့ ရွက္ေသြးျဖာၿပီး ညင္ညင္သာသာပင္ ထြက္သြားသည္။

သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္းနားႏိုင္သည္ဆိုေသာစကားပံုအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္တြင္ သစ္ပင္ႏွင့္တူေသာ မိန္းမႏွစ္ဦးရွိသည္။ ငွက္တစ္ေသာင္းႏွင့္တူေသာ အမ်ိဳးအေဆြမ်ား၏ မွီခိုရာပင္ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ၾကီးၾကီးႏွင့္ ေမေမ .. ကြ်န္ေတာ္လြမ္းမိသည္ေကာ။ ၾကီးၾကီးတို႔ ၊ ေမေမတို႔က ယခုကြ်န္ေတာ္ခို၀င္ေနေသာ သစ္ပင္ၾကီးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္က ထိုသစ္ပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားမွ ေမေမတို႔ နားညည္းခဲ့ပါသလား။ တစ္စံုတစ္ရာေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလား ကြ်န္ေတာ္ဆက္ေတြးမိသည္။ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားကို နားမလည္သည့္တိုင္ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာမမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္နားခိုရာ သစ္ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္မ်ားကို ခ်စ္တတ္ဖို႔လိုပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ားဆီက ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာအိမ္သို႔သြားခဲ့သည္။ ဆရာက သစ္ပင္မ်ားကိုေရေလာင္းေနရင္း သူနယ္သို႔ တာ၀န္ျဖင့္ေျပာင္းေရြ႕ရေတာ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့သည္။
ဤေနရာသည္ ဆရာေရာက္မလာခင္က ကြင္းေခါင္ေခါင္၊ ယခု အရိပ္ရပင္မ်ားစည္ေ၀သိုက္၀န္းစြာျဖင့္ ရွိေနၿပီ။
ထို႔ျပင္ ဆရာေရေလာင္းေနေသာ သစ္ပင္ေလး၏ အနာဂတ္ဘ၀တြင္ ဆရာပါ၀င္ႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာကား ေရေလာင္းျမဲေလာင္းလ်က္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို နားလည္ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္မ်ားကိုခ်စ္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။

ေလတိုးတိုက္သျဖင့္လႈပ္ရံုေလးလႈပ္ရွားသြားေသာ အရြက္မ်ားက အခ်င္းခ်င္းတီးတိုးဆိုေလသည္လား။ ကြ်န္ေတာ္နားစိုက္ေထာင္မိသည္။ အၾကီးဆံုးဆိုေသာသစ္ပင္မ်ားမွစ၍ အနိမ့္ဆံုးေပါင္းပင္ေလးထိ ေျမကမၻာမွ သူတို႔ရယူခဲ့သေလာက္ကို သူတို႔ျပန္ေပးသြားၾကသည္ တဲ႔။ ေလအတိုးတြင္ ၀ဲလည္၍က်လာေသာ အရာေလးက ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေပၚမွာ။ ခေရပြင့္ေလးမ်ား ဟိုတစ္ပြင့္၊ ဒီတစ္ပြင့္။ ခေရပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးက မ်က္လံုးေလး၀ိုင္းက လည္ျပန္ၾကည့္ရင္း ဟိုခုန္၊ဒီခုန္။ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးစမ်ားကို ရုတ္သိမ္းကာ အရိပ္ထဲမွထြက္လိုက္ေတာ့ ေနကက်ဲက်ဲေတာက္ပူသည္။

14 comments:

အေနာ္ said...

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္မ်ားကို ခ်စ္တတ္ဖို႔လိုပါသည္။... သစ္ပင္ေတြကုိ ခ်စ္တတ္ရုံနဲ႔ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း သိပ္နားလည္မယ္ မထင္.. ညီမေလး အယူအဆ :P.. သစ္ပင္ေတြကေတာ့ သူတုိ႔ တာဝန္ သူတို႔ ေက်ပြန္ပါရဲ႕ ...သစ္ရိပ္ခုိတဲ့လူေတြကေတာ့ အယူခ်ည္းပဲ ရွိေနတဲ့သူေတြခ်ည္း မ်ားေနတယ္... ဘာပဲေျပာေျပာ သစ္ပင္ေတြကုိ ခ်စ္တတ္တာ ေကာင္းပါတယ္.. :)

purplemay said...

ကိုယ္ကသာ က်ီးကန္းေလးျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာစကားကို ေမေမတို့ နားမညည္းဘူးထင္တာပဲ ။ အရိပ္ထဲကထြက္မွပဲ ေနက်ဲက်ဲေတာက္ပူမွန္းသိေတာ့တာ ....လူတိုင္းပဲလားလို့ ေတြးမိတယ္ ။ သစ္ပင္ေတြနဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ခံစားသြားပါသည္....။

jr said...

ေနာက္ဆံုးကေနရင္ ဒုတိယေျမာက္အပိုဒ္ေလးၾကိဳက္၏။

Anonymous said...

အေနာ္၊ ခရမ္း၊မိဂ်ဴ .. း) (LB)

mirror said...

အဲ့လုိေတြ မခ်စ္တတ္တာ ခက္တယ္ေရာ...။အပင္လဲ မခ်စ္ဘူး။အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေတြလဲ မခ်စ္ဘူး။ အင္းး ဒါေတြက ပုိစ့္ထဲက အေၾကာင္းအရာနဲ႔ေတာ့ မဆုိင္ပါဘူး။
ဖတ္ျပီး စိတ္ထဲျဖစ္လာတဲ့အတုိင္းပဲ..ေျပာတတ္တယ္ေရာ

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

တို႕လဲသစ္ပင္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္
အပင္ၾကီးေတြကိုေတာ႕ တန္ဖိုးထားမိတယ္..
ေလာကၾကီးကို ဆိုးက်ိဳးေတြမေပးဘဲ ေကာင္းက်ိဳးေတြသာ အထပ္ထပ္ေပးေနၾကတဲ႕ အပင္ေတြမို႕ပါ..
အေတြးေလးကို ဖတ္သြားပါတယ္..
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..

နန္းညီ said...

မႀကိဳက္ဘူးဆိုတဲ့ ဂ်ဴးဝတၱဳတိုကို သတိရသြားတယ္..
ဘာလဲကြာ.. မမရီတာနဲ႔ ကိုလင္းဆက္တုိ႔ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာေလ.. သစ္ပင္စိုက္တဲ့ သူ႔ ေယာက္်ားေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတဲ့ မိန္းမေလ

လင္းဒီပ said...

ေခါင္းစဥ္က သစ္ပင္နဲ႕ တူေသာမိန္းမမ်ား မဟုတ္ဘူးလား :P...

ေနာက္တာပါ...။

“ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို နားလည္ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္မ်ားကိုခ်စ္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။”

ခ်စ္ျခင္းကို သဘာဝကတဆင့္ သင္ယူရမယ္ ဆိုတာ ဟုတ္တယ္ဗ်...။

littlebrook said...

ကိုလင္းဒီပေရ .. ေခါင္းစဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့သစ္ပင္ပါ :D ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ

ေခ်ာေရ လာလည္တဲ့အတြက္ေရာ ေကာမန္႔အတြက္ပါေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ

ညီမေလးမယ္ရာ .. နင္လားမခ်စ္တတ္တာ ပိတ္ေခါက္လိုက္လို႔ မ်က္မွန္ကြ်တ္သြားမယ္ ဟားဟား:P

ဖိုးဂ်ယ္ said...

က်ီးကန္းနဲ႔ တူေသာ . . . .

Anonymous said...

သစ္ပင္ရိပ္ခိုဖို႕ က်ီးကန္းေလးၿဖစ္ဖို႔မလိုပါဘူး။ အပင္ေပါက္စေလးလဲၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ း)

Nge Naing said...

အေတြးေတြ ေကာင္းလွခ်ည္လား။ ဖတ္လို႔ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး က်ီးကန္းဘ၀ ေရာက္သြားရလဲ။ က်ီးကန္းမလုပ္ပါနဲ႔ တျခားငွက္ေတြ ဥပမာေပးစရာ အမ်ားႀကီးရွိတာပဲ။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

သစ္တပင္ရဲ႕ အနာဂါတ္မွာ က်ေနာ္တို႔ မပါဝင္ နိင္ေတာ့ရင္ေတာင္ ေရေလာင္းျမဲ ေလာင္းေနရ မွာပဲ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔အေတြးက ကမာၻၾကီးအတြက္ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။

အရိပ္ထဲမွ ထြက္လိုက္ေတာ့ ေနကက်ဲက်ဲေတာက္ပူေနသည္။

ျမင္လိုက္ရသလိုပါပဲ။

littlebrook said...

က်ီးကန္းေလး ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ခ်င္လည္း ဆိုေတာ့
ဒီကဗ်ာေလးကို ၾကိဳက္လို႔ပါဗ်ာ
က်ီးကန္း

သူ႔အသံက ဖမ္းဆုပ္ရခက္တဲ့ ျပဒါး
သမံတလင္းေပၚ လြတ္က်သြားတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္
သူ ထပ်ံသြားေတာ့
၀ုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့သစ္ကိုင္း
သူ႕အသားအရည္က
ပါးနပ္ဖ်တ္လတ္ျခင္း
သူ႕လက္ေမာင္းမွာ ထိုးထားတဲ့ေဆးမင္ေၾကာင္က
အမ်ိဳးကိုထိရင္ မခ်ိေအာင္နာတတ္သူ
သူ႕အသည္းႏွလံုးက
လူသြားလူလာမ်ားတဲ့ ပလက္ေဖာင္း
သူပ်ံ၀ဲေနတဲ့ အႏုပညာက
ေနဆီ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာ
အနက္ေရာင္ အ၀တ္စတစ္စ။ ။
ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ဖီလာေရးသည္။
အမည္မသိခင္ဗ်ား .. :) ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္လို႔ပဲ ခံယူပါတယ္