ေမာင္ရွင္းသန္႔ စတဲ့ဇာတ္လမ္းေပါ့ဗ်ာ။ ဘာလုပ္မယ္ မသိေပမယ့္ ေရးရတာေပါ့။
(၁) ေနထိုင္မႈ - အိမ္ငွားၿပီးေနၾကတယ္ကြာ။ အိမ္ဆိုတာထက္ တိုက္ခန္းေပါ့။ လခကမ်ားေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းမတတ္ႏိုင္ေတာ့ တြဲလို႔ရတဲ့ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ အတူတူစုငွားၾကတာေပါ့။ အားလံုးေကာင္းတယ္။
ငါ့ေကာင္မေလးလာတဲ့အခါသာ သူအေနက်ပ္မွာစိုးတာေလးကလြဲရင္ (ၾကြားတယ္မွတ္)။
(၂) စားေသာက္မႈ- ငါကအျပင္မွာစားတာမ်ားတယ္။ အိမ္မွာလည္းစုခ်က္တဲ့အခါခ်က္တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ညစာကို စုခ်က္စားၾကတယ္။ အကုန္လံုးက သင္တန္းရွိတဲ့သူ၊ အလုပ္သြားတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ေန႔လည္စာကို
ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ေပါ့။ အျပင္မွာ စားတာကေငြပိုကုန္တယ္။
(၃)သြားေရးလာေရး- ေတာင္ဒဂံုမွာေနတုန္းက အမ်ားဆံုးစီးျဖစ္တာက မီးရထား။ ၿမိဳ႔လည္ကိုေရာက္တယ္ေလ။
ဒါေပမယ့္ သူကအခ်ိန္ရွိတယ္။ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို တိုက္ရိုက္ေရာက္တာမွာ ဘတ္စ္ကားေလာက္မနီးဘူး။
တက္ကစီကေတာ့ ပိုက္ဆံရွိေနမယ္.. ပင္ပန္းတာကိုလည္း မခံခ်င္တဲ့အခ်ိန္.. ေကာင္မေလးကိုအလုပ္ကပင္ပန္းလာပံုေပါက္ရင္ စီးတာေပါ့။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အိမ္ျပင္ထြက္တာနည္းတဲ့အတြက္ သိပ္မသိပါ။ စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းတာကေတာ့ ဘတ္စ္ကားက်ပ္တာေပါ့။
တခါတေလ ကားအလြတ္ေတြျဖတ္သြားတာျမင္ရင္ ေအာ္ဓါတ္ဆီကုန္မယ့္အတူတူ ေရာက္သေလာက္ေလးေခၚတင္သြားေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သြားမွာမို႔တုန္းလို႔ေတြးမိတယ္။ ေက်းဇူးေတာင္အႀကိမ္တစ္ရာေလာက္တင္ပစ္မိဦးမယ္ကြာ။
(၄)ဆက္သြယ္မႈ- အမ်ားဆံုးအသံုးျပဳတာ ပီစီအိုဖုန္းေလးေတြ။ အိမ္ေရွ႔ဆန္ဆိုင္ကဖုန္း။ အင္တာနက္ကတဖက္လူရွိမေနရင္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာက အေရးႀကီးေနတာဆို ခက္ၿပီေလ။
(၅) ပညာေရး- ပညာေရးဆိုတာ အစိုးရေက်ာင္းသင္ပညာေရးကို ေျပာတာလား။ အျပင္ေက်ာင္းေတြကို သင္တန္းေတြက သင္ေပးတာကိုေျပာတာလား။ အစိုးရေက်ာင္းသင္ပညာေရးကေတာ့ ငါမေျပာေတာ့ဘူး။
ေျပာစရာဘာမွကိုမရွိဘူးေလ။ ရန္ကုန္က က်န္ေနရာအားလံုးထက္ ပညာေရးေလ့လာလိုက္စားလို႔ေကာင္းတယ္။ စာအုပ္စာတန္းေတြေပါတယ္။ အခ်က္အလက္ရွာေဖြစုေဆာင္းႏိုင္တဲ့ေနရာ က်န္ေနရာအားလံုးထက္ေကာင္းတယ္။
(၆)လူမႈဆက္ဆံေရး- ငါအခုဒီတိုက္ခန္းမွာေနတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ အေပၚထပ္ကဘယ္သူေတြ၊ ေအာက္ထပ္ကဘယ္သူေတြဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ေတာင္ဒဂံုေက်ာင္းေဘးရပ္ကြက္မွာ ေနတုန္းကလူတိုင္းက ငါတို႔ကိုသိတယ္ ခင္တယ္။ ငါတို႔လည္း ခင္တယ္ သိတယ္။ စရိုက္ၾကမ္းတယ္လို႔ထင္ရတဲ့အတန္းအစားေတြက
သီးသန္႔မဆန္ဘူးကြ။ ဆဲစရာရွိ ဆဲလိုက္၊ ရန္ျဖစ္လိုက္ ေနာက္ေအးေဆးသြားလိုက္၊ ေပ်ာ္လိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ထင္တာပဲ။
(၇)ရန္ကုန္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအေပၚအျမင္- ေရေပၚဆီလူတန္းစား ၁၀%၊ လူလတ္တန္းစား ၄၀%၊ ဆင္းရဲသား ၅၀%ေလာက္ ရွိမယ္ထင္ရတယ္။ ငါ့ထင္ျမင္မွန္းဆခ်က္သက္သက္ေနာ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးက်ေတာ့ ငါနဲ႔ဆက္ဆံပတ္သက္ေနရတဲ့အတန္းအစားေလာက္ဟာပဲ ငါသိႏိုင္မယ္။ ၀င္ေငြကြာဟခ်က္ကအႀကီးႀကီး...
လူလတ္တန္းစားဆိုတာလည္း စီးပြားျဖစ္ဖို႔ထက္ ရွင္သန္ေနႏိုင္ရံုလံုးခ်ာလည္ေနတာမ်ားတယ္။ ငါ့မ်က္စိမွာ အဲ့လူတန္းစားအလံုးႀကီးက တေျဖးေျဖးနဲ႔ပဲ ပိုပိုႀကီးလာတာပဲ ျမင္တယ္။ ကလပ္ေတြမွာ ဖာေတြပိုမ်ားလာတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ မယားငယ္ေတြပိုမ်ားလာတယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားထက္ ေငြေၾကးကအေရးပါအရာေရာက္ေနတယ္လို႔ သတ္မွတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ ငါကအဆိုးျမင္လို႔လားေတာ့မသိ ျပန္ေကာင္းလာမယ္လို႔ကို မျမင္ေတာ့တာ။
(ဂ) သူတို႔ေရးသလိုဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းပါသည္ေပါ့ကြာ။ ကိုယ့္အျမင္ဆိုရင္ေတာ့ ငါလုပ္ခ်င္ရာလုပ္တာေပါ့ကြာ။ ရွိပီးသားအရာတစ္ခုကိုပဲ ထပ္တိုးခ်ဲ႕ျမင့္တင္လိုက္သင့္တယ္ထင္တာပဲ ။
အားလံုးအစကေနျပန္လုပ္ရမွာထက္သက္သာမွာပဲ။ (ဒါမ်ိဳးကို ဘေလာ့ခ္မွာလာေမးရလား ငတံုးရ)
