tag:blogger.com,1999:blog-6435442110521611652011-07-28T16:14:42.339-07:00little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.comBlogger1011100tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-5769916946290183762010-07-20T23:22:00.001-07:002010-07-20T23:49:50.397-07:00ပခံုးစြန္းမွ လည္တိုင္းရင္းတို႔ သူ႔ေခါင္းေလးထိုး၀င္လာသည္ကို အလုိက္သင့္ပင္ခံယူလိုက္ပါသည္။ ဆံပင္ေလးေတြက အလံုးခပ္ေသးေသး ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ရွိမွန္း အထိအေတြ႔က သိေနရသည္။ မိတ္ကပ္နံ႔တေထာင္းေထာင္း ထမေနတာကို သူသတိျပဳမိသည္။ လက္ေလးတစ္ဖက္ကို ကိုယ့္ရင္ဘတ္ေပၚတင္ထားၿပီး ကိုယ့္ အေၾကာင္းကို ေမးေတာ့ ကိုယ္ဘာေျဖရမည္မသိ။ "ဘာအလုပ္လုပ္တာလဲ။" ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ့္ဘ၀အမွန္ကို ကိုယ္ဖြင့္ေျပာေလ့ရွိၾကသလား ကိုယ္မသိပါ။ "ကိုယ္လား ... ကိုယ္ ေ၀ေလေလေကာင္ပါ။" သူမသည္ အလုိက္သိေသာ ကေလးမေလးျဖစ္မည္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက "သီခ်င္းဆိုတတ္သလား"တဲ့။ အင္း ... ေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းမဟုတ္။ "ကိုယ္သီခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ကိုယ့္အသံက မေကာင္းဘူး။" ဒီလိုေျဖလိုက္ေတာ့ ဆိုျပပါလားတဲ့။ ဒီလိုေကာင္မေလးကို ကိုယ္သီခ်င္းဆိုျပသင့္လား။ ဒါကိုလည္း ကိုယ္မသိပါ။ ကိုယ္ မသိတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီလား။<br /> <br /> သူမ ၾကားရံုသာ သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုးေလး ညည္းမိသည္။ <span style="font-weight: bold;">"ေ၀းသြားတဲ့အခါ .. ႏွလံုးသားမွာ အျမဲတမ္းသတိရေနာ္ ...ၾကင္နာခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္ခနမ်ား ... ...။ "</span>သာသာယာယာတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ၿပီးမွ ေမးျပန္သည္။ ခ်စ္သူမရွိဘူးလား ဟင္ တဲ့။ ရွိခဲ့ပါတယ္လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br />မင္းမွာေကာလို႔ ေမးမိေတာ့ သူမကလည္း ရွိခဲ့ပါသည္တဲ့။ ၾသ ... ... ...။ သူမမွာလည္း ခ်စ္သူရွိခဲ့သည္ေပါ့။ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုေမးေတာ့ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ကိုယ္ညံ့လို႔လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖတဲ့အသံမွာ ေဒါသကိုျမင္ေတာ့ သူမထပ္မေမးေတာ့။ ကိုယ္အားနာၿပီး သူမပခံုးကို အသာအယာပဲ ပြတ္ေပးေနလိုက္ေတာ့သည္။ သူမ စိတ္ၾကပ္တည္းေနမွာစိုး၍ ဘာသီခ်င္းရလည္း ေမးေတာ့ အသံက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ အို ... အမ်ားၾကီးရတယ္တဲ့ .. သူမေျဖျပန္သည္။<br />ထို႔ေနာက္ ကိုယ္မခိုင္းရဘဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ဆိုျပပါေတာ့သည္။ အသံက ခပ္တိုးတိုး။ သီခ်င္းေတြက အႏွစ္သာရလည္းမရွိဘူးဟု သူထင္ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုေတာ့ သူမကို မေျပာပါ။ မင္းစာအုပ္ေတြေကာဖတ္သလား။ ၀တၱဳေတြဘာေတြေပါ့ဟု ေမးေတာ့ သူမက နာမည္တခ်ိဳ႕ရြတ္ျပသည္။ အပ်င္းေျပေတာင္ မဖတ္မိတဲ့ အပ်င္းေျပစာအုပ္မ်ား။သူမဆိုျပေသာ သီခ်င္းမ်ားလိုပင္ သူမေရြးခ်ယ္ဖတ္ေသာ စာေရးသူအမည္နာမမ်ားက အေပါစားဆန္လိုက္တာလို႔ သူေတြးမိသည္။<br /> <br /> ဖြင့္ထားေသာ ၿဂိဳလ္တုတီဗီအစီအစဥ္မွ အဂၤလိပ္ကားတစ္ကား၏ စာတန္းထိုးကို သူမက အလြယ္တကူ ရြတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူအံ့အားသင့္သြားသည္။ သူမက စစ္ကားပဲဟု ေျပာသည္ကို နားေထာင္ရင္း။ မင္း ေက်ာင္းဘယ္ထိေနခဲ့တာလည္း ေမးေတာ့ သူမက ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ၿပီတဲ့။ အိုး ... ဒီလိုေကာင္မေလးက<br />တကၠသိုလ္ကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္ထိတက္ခဲ့ပါလား။ ဒီႏွစ္က ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မတက္တာလို႔ တဆက္တည္းေျပာေတာ့ သူခ်က္ခ်င္း ခံတြင္းခ်ဥ္လာသည္။" ကိုယ့္ကို စီးကရက္ဘူး ယူေပးစမ္းပါ။" သူမ ရင္ခြင္ထဲမွထကာ စီးကရက္ဘူးထဲမွ တစ္လိပ္ကို ယူၿပီးမီးညိွ၊ ၿပီးမွ ကိုယ့္ကို လွမ္းေပးသည္။ ကိုယ္ ခါးမတ္မတ္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူက ကိုယ့္နားမွာ ေခြေခြေလးလွဲခ်ရင္း ဆံပင္ေတြကို လက္ႏွင့္လိမ္ေဆာ့ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ေအးေအးေဆးေအးပင္ ခပ္တည္တည္ေျပာေတာ့သည္။ ဒီလိုေကာင္မေလးေတြ ေျပာေနၾကစကားျဖစ္မွာပါ။<br /> " အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔က ကြဲေနၾကတယ္။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ အဲ့အိမ္မွာမေနခ်င္ဘူး။ "<br />ကိုယ္စီးကရက္ျပာကို ေခြ်ခ်လိုက္ရင္း သူမစကားကို အင္း လိုက္လိုက္မိသည္။ "အေဒၚနဲ႔လိုက္ေနတယ္။ အရင္ကေတာ့ စတိုးဆိုင္မွာ လုပ္တာပဲ။ လခက ေလးေသာင္းေလာက္ပဲရတာ။<br />အေဒၚအိမ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အလကားေနရင္မေကာင္းေတာ့ လခထဲက သူ႔ကိုလည္း နည္းနည္းေပးတာေပါ့။ လခေလးေလးေသာင္းမွာ သူ႔ကိုႏွစ္ေသာင္းပဲေပးလို႔လည္းမေကာင္းဘူး။သံုးေသာင္းေလာက္ေပးျပန္ေတာ့လည္း ကားခအတြက္ တစ္ေသာင္းေလးနဲ႔ မျဖစ္ျပန္ဘူးေလ။" ကိုယ္ ... အင္း လိုက္လိုက္ျပန္သည္။<br />"အဲ့ဒါနဲ႔ ခုအလုပ္လုပ္လုပ္ျဖစ္တာပဲ။" " အေဒၚက မရိပ္မိဘူးလား"လို႔ ကိုယ္ေမးမိေတာ့"ညီမဒီအလုပ္လုပ္ေနမွန္း အေဒၚသိပါတယ္" တဲ့။ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူမႏွင့္ေ၀းရာဘက္ မႈတ္ထုတ္ရင္း<br />ကိုယ္ ဘာေတြးေနလည္း ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားမိတာ ခန ခန။<br /> <br /> ခုအလုပ္ကတစ္လကိုႏွစ္သိန္းေလာက္ရတယ္။အ၀တ္အစားဖိုးျပန္ႏႈတ္ရင္တစ္သိန္းေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ က်န္မွာေပါ့။ အင္း .. သံုးလေလာက္လုပ္ၿပီးရင္ အလုပ္ထြက္ေတာ့မယ္။ အင္း .. ဒီအလုပ္က ထြက္ၿပီး မင္း ဘာဆက္လုပ္မွာလဲလို႔ ကိုယ္ေမးေတာ့ သူမက ေက်ာင္းျပန္တက္မွာေပါ့တဲ့။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ေကာ။<br />ကိုယ္ဆို ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေ၀ေလေလပဲဆိုေတာ့ သူမက ျပံဳးၿပီး အေ၀းက တီဗီဖန္သားျပင္ကို ခပ္ေငးေငးၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းဆရာမ အတတ္သင္ထပ္တက္မယ္တဲ့။ ဘုရားေရ ... ကိုယ္ သူမကိုေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သူမသည္ တကယ္က တီဗီဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ျပံဳးေနျခင္းမဟုတ္ဟု သူတကယ္ကို ယံုၾကည္မိပါသည္။ မင္း သတၱိရွိလွခ်ည္လား။ ဒါက တကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေခၚတာမဟုတ္လားလို႔ သူၾကားဖူးနား၀နဲ႔ေမးေတာ့ သူမက မဟုတ္ဘူး။ ဘြဲ႔ရေတြလည္း တက္လို႔ရတဲ့ဟာ ရွိတယ္လို႔ေျဖသည္။<br />သူမေျဖေနပံု ေျပာေနပံုေတြက တကယ္ပင္ ဆရာမတစ္ေယာက္လို သူမကိုယ္ သူမ ထင္ျမင္လာပံုရသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ ခပ္ေတြေတြျဖစ္သြားျပန္ေတာ့ ကိုယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး<br />အင္း ... မင္းဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြကို ဆံထံုးေလးထံုး၊ အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ဆို တကယ္လွမွာပဲဆိုေတာ့ သူမက ကိုယ့္ကိုျပံဳးျပသည္။ ဒါ တကယ္ျဖစ္ႏိုင္လား မျဖစ္ႏိုင္လား ကိုယ္မသိပါ။<br /> <br /> တကယ္လားလို႔ သူျပန္လည္ေမးသည္ကို အသာအယာပင္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း ေခါင္းျငိမ့္လိုက္ေတာ့ ျပံဳးျပန္သည္။ ဒီမိန္းကေလးက ခနခန ၿပံဳးေနႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ္သတိျပဳမိျပန္သည္။<br />ကိုယ္ကေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိဘူးဟု ေျပာမိေတာ့ လူဆိုတာ ရည္မွန္းခ်က္ရွိရတယ္ရွင့္ တဲ့။ သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရီမိၿပီး ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမဆိုေတာ့ သူမက ေလွာင္တာလားလို႔ ျပန္မေမးပါ။<br />ကိုယ္ ... မေလွာင္ပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ျဖင့္ ကိုယ္မေလွာင္ေျပာင္မိပါ။ မိုးျမန္ျမန္ျပန္လင္းဖို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းမိေသာ္လည္း မိုးလင္းေစခ်င္ပါၿပီ။ စီးကရက္မီးကို ျပာခြက္ထဲထိုးေခ်ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသာေလ်ာလိုက္ေတာ့ သူမက တစ္ခါအနားျပန္တိုးကပ္လာသည္။ သူမက ကိုယ့္ပခံုးစြန္းေအာက္နား ေခါင္းတင္ရင္း သူမသိထားေသာ ဟာသပံုျပင္မ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ား အေၾကာင္းကို တတြတ္တြတ္ေျပာေနပါသည္။သူမေခါင္းကိုသာ ဖြဖြပုတ္ရင္း အခန္းတြင္းသို႔ ထိုး၀င္ေရာက္လာမည့္ အလင္းေရာင္ကို ကိုယ္ေစာင့္ေနမိပါေတာ့သည္။<br /> <br /> ေမွ်ာ္လြန္းလို႔မ်ား လာခ်ိန္ေနာက္က်ေလေရာ့သလား အလင္းရယ္ ... ... ... ... ... ... ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-576991694629018376?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-78691037632028206842010-07-12T00:50:00.000-07:002010-07-15T05:06:48.379-07:00မ်က္ႏွာကို ရံႈ႕မဲ့ကာ လက္ကိုေ၀ွ႔ယမ္းလ်က္ သူ႔မ်က္ႏွာကိုကာကြယ္ေနေသာ သမီးကိုၾကည့္ရင္း<br />" သမီးရယ္ ေနေျပာက္ေလးေတြက သမီးကို ခ်စ္လို႔စတာပါ" ဟု ဆိုရင္း ေနေရာင္ကို သူ႔ကိုယ္ျဖင့္ ကာကြယ္ေပးလိုက္သည္။ မ်က္ခံုးတန္းတန္း၊ နဖူးရွင္းရွင္းေလးက ေဖ့ေဖ့လို၊ ႏွာတံေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းက ေမေမ့လိုေနာ္ သမီး ။ သမီးက အေဖ့ကို သိတယ္လား။ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးခ်ိဳင့္ခြက္၀င္ေအာင္ ျပံဳးၿပီး ကိုယ္ေထာင္ထားတဲ့ လက္ညိဳးကို ဖမ္းဆုပ္သည္။ သမီးလက္ေလးေသးေသးေလး ႏူးႏူးည့ံညံံ့ လက္ဖ၀ါးေလးမွာ ေဖ့ေဖ့လက္ၾကမ္းၾကမ္းကို ဆုပ္ထားရင္း ေပ်ာ္သတဲ့လား သမီးရယ္။<br /> <br />ဆံပင္အေခြအလိပ္ေလးေတြက လိႈင္းေလးေတြနဲ႔တူတယ္။ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးေအာက္မွာ ဘယ္ေကာင္ေလးေတြ က်ဆံုးကုန္ဦးမလဲဟင္.. သမီး။ ဗိုက္ပူပူေလးေပၚ ဘူးကနဲေနေအာင္မႈတ္ေတာ့ သမီးက လြန္႔လူးရင္း တခစ္ခစ္ကို အားရပါးရရယ္တယ္။ သမီးရယ္သံက စမ္းေရစီးသလိုပါ။ သမီးရယ္သံက ယူကလစ္ရြက္ေတြထဲ ျဖတ္လာတဲ့ေလလိုပါ။ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းၿပီး သင္းသင္းေလးေမြးေနတယ္ .. ေဖေဖ့ရင္ထဲမွာေလ။<br /> <br />ေျခကားယား လက္ကေလးကားယားနဲ႔ သမီးေရ ေဖေဖ့အသံကို ၾကားရဲ့လား။ သမီးမ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ေလးေတြထဲမွာ ဘာေတြွရွိေနတုန္း။ ေဖေဖ့ကိုပဲ ျပံဳးျပံဳးျပီးၾကည့္ေနတာ။<br />သမီးရယ္ ... တခါတေလ ေဖေဖေတြးတယ္။ အနာဂတ္မွာ ၾကံဳဆံုလာမယ့္အရာေတြေၾကာင့္ သမီးမ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေလး ေမွးမိွန္သြားမွာ ေဖေဖစိုးေၾကာက္မိတယ္။ အိမ္ျပင္ လမ္းေထာင့္ခ်ိဳးေတြမွာ<br />ေလေတြ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးတိုက္တိုင္း သမီးက ငိုတယ္ေလ။ ခုေသးေသးေလးမွာ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ထဲထည့္ဖြက္ထားေပးႏိုင္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သမီးကို မကာကြယ္ေပးႏိုင္မွာလည္း ေဖေဖစိုးတယ္ကြယ့္။<br /> <br />ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းေတြ အမွားအမွန္ေတြၾကားမွာ သမီးမ်က္ခံုေလးေတြ တြန္႔ေကြးေနမွာလား။ ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ေဖေဖ့လိုပဲ မထိတထိေလွာင္ရယ္တတ္မွာလား။ ေဖေဖ သိခ်င္စမ္းလွတယ္။ သိလည္းမသိခ်င္ဘူး။ ေဖေဖ့စိတ္ထဲမွာ သမီးကို ၾကီးျပင္းလာတယ္လို႔ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ သမီးက ေ၀းေ၀းသြားမွာလို႔<br />ႏွေမ်ာမိတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သိကိုမသိခ်င္တာ။<br /> <br />သမီးေရ သမီးက ပန္းေလးလား၊ သမီးက သစ္ပင္တစ္ပင္လား၊ သမီးက ခ်ိဳးငွက္ေလးလား၊ သမီးက လိပ္ၿပာေလးလား။ သမီးကို ေဖေဖ့သမီးဆိုတာထက္ ေဟာဒီသဘာ၀ေလာကၾကီးရဲ့ သမီးေလးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။<br />ကမၻာၾကီးရဲ့ သမီးေလးျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေဖေဖ ေလာဘၾကီးျပန္ၿပီ။ သမီးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေဖေဖေကာ ေမေမေကာ ေလာဘမၾကီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ သမီးရဲ့။ ေအာ္ .. ရီေနျပန္ၿပီ။ မယံုဘူးလား ဟားဟား ။<br />ေမေမ့ကို ေဖေဖေျပာျပတယ္ သိလား သမီး။ သမီးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္တနင့္တပိုးဖိထားခံရတဲ့ ကေလးမျဖစ္ေစရဘူးလို႔။ သမီးဟာ တကယ္ကို လြတ္လပ္တဲ့ ပန္းကေလး .. ဟုတ္လား။<br />ေဘးက လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဖိစီးမႈေတြက ကင္းလြတ္တဲ့ ပန္းကေလးလည္း ျဖစ္ရမယ္။<br />ကန္႔ကြက္တာလား ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႔ ..။ သမီးရယ္ မွန္ပါတယ္ ေဖေဖက စိတ္ကူးယဥ္တာျဖစ္မယ္ ။<br /><br />သမီးနည္းနည္းၾကီးရင္ အိမ္နံေဘးျခံဳစပ္က သပိတ္လြယ္ငွက္ေလးေတြ အသံကို သြားနားေထာင္ၾကမယ္။<br />ျမက္ခင္းထဲမွာ ပုစင္းေလးေတြပ်ံေနတာ ျပမယ္။ ၾကက္ေပါက္စေလးေတြ ေျပးေဆာ့ေနတာျမင္ရင္<br />သမီးျပံဳးဦးမွာ၊ ရယ္ဦးမွာ။ သမီးဖို႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္လည္း ေမြးဦးမယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲ ေနဦး။ ေမေမ့ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲေနဦး။<br />နားလည္တယ္လား ... ခ်စ္လိုက္တာ .. အာဘြားကြယ္။<br /> <br />မီးပူတိုက္ေနတဲ့ သမီးေမေမက ေဖေဖ့ကိုေလ "ရွင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ကို ရူး " တဲ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-7869103763202820684?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-51471130297653767422010-06-16T18:46:00.000-07:002010-06-16T18:47:13.331-07:00ဤသစ္ပင္ေလးသည္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားေသာ လမ္းေဘးတြင္ ေပါက္သည့္အပင္ေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္လားမသိ ဖုန္မႈန္႔အညစ္အေၾကးမ်ားႏွင့္ ျပတ္သည္ကို မရွိေတာ့။ အျမဲလိုလို ဖုန္မႈန္႔နီနီမ်ားက <br /> သူတို႔ခိုတြယ္လို႔ရသမွ် အရြက္တိုင္း အကိုင္းတိုင္းတြင္ တင္ေနၾကရာ ရဲရဲပင္နီေစြးေနေလေတာ့သည္။ သူမ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႔ကာ မေက်မနပ္ပင္ေတြးေနမိသည္။ သစ္ပင္ေလးက သူ႔အိမ္ေရွ႔တြင္ေပါက္ေသာ <br />သစ္ပင္ေလးကိုး။ <br /><br />သူေနထိုင္ရာျမိဳ႔ေလးက နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးျဖစ္သည္။ ေရွးယခင္ျမိဳ႔ေလးက ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုရွိခဲ့သည္ကို သူမသိပါ။ ယခုသူျမင္ေနရေသာျမိဳ႔ေလးကေတာ့ ျငိမ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ အတြင္းၾကိတ္ေၾကကြဲေနေသာျမိဳ႔ေလးပင္ျဖစ္သည္။ <br />ကိုယ္၀ါသနာပါရာ မလုပ္ရဘဲ မအပ္စပ္သည့္အလုပ္လုပ္ေနရသူလို မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနေသာျမိဳ႔ေလး။ သူ႔ကိုယ္သူ ေငြေၾကးအတြက္စေတးခံေနရသည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေရစုန္ေမ်ာေနေသာ ျမိဳ႔ေလးဟုပင္ <br />သူျမင္ပါသည္။ သူတို႔ ညီအကိုသံုးေယာက္စလံုး ထိုျမိဳ႔ငယ္ေလးတြင္သာ ၾကီးျပင္းခဲ့သည္။ မူလတန္းမွ အထက္တန္းထိ သူ ထိုျမိဳ႔ေလးတြင္သာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည္။ <br />အမွတ္ရစရာတိုင္းကိုသာ သိမ္းဆည္းထားမည္ဆိုလွ်င္ ရင္ႏွင့္ပင္ဆံ့မည္မထင္ပါ။ <br /><br />ရိုးပံုရိုးလက္ႏွင့္ျမိဳ႔ေလးသည္ ေဆာင္းဦးေပါက္တိုင္း ေကာက္သစ္စားပြဲက်င္းပတတ္သည္။ သူေကာ သူ႔ညီေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ေလ့ရွိသည့္ပြဲေတာ္။ ေပၚဦးေပၚဖ်ား စပါးေကာက္ႏွံမွ ဆန္ဖြတ္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ဦးစြာကပ္လွဴပူေဇာ္၍ <br />လူသူပိရိသတ္ကို တည္ခင္းေကြ်းေမြးေသာ ဓေလ့က ဤေဒသ၏ ေကာင္းျမတ္ေသာ အေလ့အထတစ္ခု။ ထိုပြဲတြင္ မည္သူမဆို ၀င္ေရာက္ဆင္ႏြဲကာ တည္ခင္းသမွ် စားေသာက္ႏိုင္သည္။<br />သူတို႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ေဖာ္မ်ားက ဘုရားရင္ျပင္ေပၚ ေလ်ာက္ေျပးေဆာ့ေလ့ရွိၾကသည္။ ဘုရားေနာက္ဘက္ လယ္ကြင္းစပ္ေတြနား၊ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြနားထိ ေဆာ့ကစားကာ ပင္ပန္းလာလွ်င္ ေစာင္းတန္းမ်ားတြင္ <br />နားေနၾက။ ရွမ္းဆန္ေစးေစးကို မုန္ညွင္းရြက္ခ်ဥ္ေရ၊ ပဲပုပ္ေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္၊ ငရုတ္သီးေထာင္းတို႔ျဖင့္ စားရသည္မွာ ေမ့ရက္ႏိုင္စရာမရွိပါ။ ထိုျမိဳ႔ေလးႏွင့္ ေ၀းရာေရာက္ေနသူတိုင္း ေဆာင္းဦးေပါက္လွ်င္ လြမ္းေစတတ္ေသာပြဲ။<br />ထိုပြဲကို ဆင္ႏြဲရန္ ျပန္လာတတ္သူေတြလည္း ရွိျမဲ။ ထိုအထဲတြင္ သူလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။<br /><br />အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္လည္း ထိုပြဲခ်ိန္က ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ႏွင့္တိုက္ဆိုင္ေနလွ်င္ပင္ သူတို႔ေက်ာင္းေျပး၍ သြားျဖစ္ေအာင္သြားေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႔သြားေလ့ရွိသူမွာ သူတို႔သာမဟုတ္ ေက်ာင္းတိုင္းေက်ာင္းတိုင္းမွ <br />အလွ်ိဳလွ်ိဳလစ္ထြက္လာေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ ဘုရားရင္ျပင္တြင္ အျဖဴအစိမ္းခ်ည္းလႊမ္းေနေအာင္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ငယ္စဥ္က လူၾကီးမ်ားသာသြားေလ့ရွိေသာ လယ္ကြင္းစပ္မွ ေခါက္ဆြဲဆိုင္တန္းတြင္ <br />ေခါင္ရည္ခိုးေသာက္ၾကရင္း ပြဲေစ်းတန္းကို ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေလွ်ာက္ရဲၾကသည္ေတာ့မဟုတ္။ တစ္ျမိဳ႔လံုးက လာၾကေသာပြဲတြင္ အိမ္မွလူမ်ားႏွင့္ေတြ႔မွာလည္း စိုးထိတ္ရေသး။ မ်က္ႏွာကိုခပ္လြဲလြဲထားကာ <br />ေလွ်ာက္ရင္း အကိုအမမ်ားႏွင့္တိုးလွ်င္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရင္း သူတို႔ၿပံဳးေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ <br /><br />သူ လမ္းအျပင္ကို ေငးေမာၾကည့္ေနသည္ကို အေမျမင္ေတာ့ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ သားဟု ေမးသည္။ ဘာအေၾကာင္းရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အေမရယ္ ေကာက္ဦးဆြမ္းပြဲအေၾကာင္းေတြးေနတာလို႔ ေျဖမိေတာ့ <br />အေမက ေပ်ာ္ဖို႔ခ်ည္းပဲေတြးေနဟု ျပန္ေျပာသည္။ ေပ်ာ္ဖို႔ခ်ည္းေတြးရေအာင္ ေပ်ာ္ေဖာ္ေပ်ာ္ဘက္မွ မရွိေတာ့ဘဲ အေမရယ္ဟု ရင္ထဲမွ တိုးတိုးဆိုလိုက္ေသာ စကားကိုကား အေမၾကားမည္မထင္ပါ။<br />သူအထက္တန္းေအာင္ၿပီးသည္ႏွင့္ တကၠသိုလ္တက္ရန္ ျမိဳ႔ေလးမွထြက္လာေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ သူျပန္လာလွ်င္ သူေလွ်ာက္ဖူးေသာလမ္းတိုင္း၊ သူထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ သစ္ပင္ရိပ္တိုင္း၊<br />သူမွီခဲ့ဖူးေသာ ဓါတ္တိုင္တိုင္းသည္ သူထြက္သြားတုန္းကကဲ့သို႔ ျပန္ျမင္ရမည္ဟုသာ သူထင္ခဲ့သည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား အပါအ၀င္ေပါ့။<br /><br />ျမိဳ႔ေလးႏွင့္ေ၀းေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္းမွာ ျမိဳ႔ေလးမွ သတင္းမ်ားကို သူနားစြင့္ေနမိသည္။ သတင္းမ်ားစြာကိုလည္း သူၾကားခဲ့ရသည္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္းအေၾကာင္း၊ ေတာလမ္းမွ အေကာက္ခြန္မဲ့ပစၥည္းသယ္ျခင္း၊<br />၀င္ေငြေကာင္းသည္။ ဖ်ံက်သည္။ အခ်င္းခ်င္းသစၥာေဖာက္တဲ့ေကာင္။ အဖမ္းအဆီးသတင္း။ သစ္ႏွင့္ေက်ာက္ေမွာင္ခိုျခင္း။ ကြ်ဲကူးေရပါ မူးယစ္ေဆး၀ါး ဇာတ္လမ္း။ တစ္ေထာင့္တစ္ညမကေသာ ပံုျပင္မ်ားလို <br />ကြ်န္ေတာ္က နားေထာင္ေနခဲ့ရသည္။ ထိုမေျပာင္းလဲေသာ အလြမ္းအေမာဇာတ္တြင္ ဇာတ္ေဆာင္ေတြသာ ေျပာင္းသြားသည္။ <br /><br />ယခု ေဆာင္းဦးေပါက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ေနၾကအတိုင္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ အိမ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး မရွိေတာ့ပါ။ <br />သူက ဒီႏွစ္၊ ဒီလ၊ ဒီဇာတ္အတြက္ ဇာတ္ေဆာင္။ အေမက တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေလး၏ အဆံုးမသတ္သြားေသာ ဇာတ္ရုပ္ေနရာကို ညီေလး ဆက္ခံခဲ့သလားမသိ။<br />ဟုိး ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုအားလံုး ေကာက္သစ္စားပြဲသြားၾကစဥ္က ရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုေလးက နံရံထက္တြင္ရွိတုန္း။ ရွမ္း၀တ္စံုႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္ ပိုးပု၀ါခါးစည္းႏွင့္ ညီေလးကို ဒီႏွစ္ပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ႏွိင္ပါဦးမည္လား မေသခ်ာပါ။ <br /><br />အိမ္ေရွ႔က သစ္ပင္ေလးသည္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားေသာ လမ္းေဘးတြင္ေပါက္ေသာေၾကာင့္လားမသိ ဖုန္မႈန္႔အညစ္အေၾကးမ်ားတင္လြန္းလွသည္။ သူအိမ္ေရွ႔အပင္ေလးဆီမွ ေက်ာ္ကာၾကည့္လိုက္ေတာ့ <br />လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ အပင္တိုင္း အပင္တိုင္းသည္ ရဲရဲနီေစြး။ သူ ၀မ္းနည္းသြားပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5147113029765376742?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-51268199005176927962010-06-13T15:34:00.000-07:002010-06-15T00:58:44.782-07:00ၡတနဂၤေႏြအားလပ္ရက္ႏွင့္ မိုးေအးေအးရာသီဥတုက တြဲဖက္ပင္ညီေနေရာ့သလား မသိပါ။ အိပ္ယာထက္တြင္ ေသြးေလးေလးႏွင့္ေကြးရင္း လုပ္စရာဘာမ်ားရွိသလဲေလလို႔ ေတြးမိေတာ့ စာအုပ္မ်ားကိုရွင္းဖို႔ သတိရသည္။<br />ေျခာက္လတစ္ၾကိမ္ေလာက္ အခန္းေျပာင္းေနရေသာ ဘ၀တြင္ စာအုပ္မ်ားကို စင္ျဖင့္စံနစ္တက် ထားဖို႔မွာ စိတ္တြင္းကသာရွိသည္။ လက္ေတြ႔တြင္ေတာ့ စကၠဴဂ်တ္ပံုးထဲထည့္ၿပီး ထားလိုက္ရသည္။<br /> <br /> ကိုယ္လက္သုတ္သင္ၿပီး ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ ေရွ႔ခန္းကိုထြက္လာေတာ့ ရွင္းလင္းရမည့္ စာအုပ္ပံုက ေနရာတိုင္းမွာလိုလိုပင္။ တခ်ိဳ႔က ခံုေပၚမွာ၊ တခ်ိဳ႔က ခံုေအာက္နားမွာ၊ အိပ္ခန္းေခါင္းအံုးနားတြင္က သံုးေလးငါးအုပ္။ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ေတာင္ ေရာက္ေနေသာ စာအုပ္ေတြကရွိေသး။ ဘာအတြက္ေၾကာင့္မ်ား စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ခဲ့၊ ဖတ္ေန၊ ဖတ္ရႈရဦးမည္လဲလို႔ ေတြးမိေတာ့ အေျဖမရွိပါ။ ဘာအတြက္နဲ႔မ်ား ဒီစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ေနတာလဲ ေကာင္ေလး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္ဖို႔ ေမးခြန္းတစ္ခု။ ဖတ္ေသာစာအုပ္ေတြကလည္း အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံု။ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေလးေတြက ၀ယ္ထားတာ၊ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေတြက လက္ေဆာင္ရထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ တခ်ိဳ႔က ငွားထားၿပီး ျပန္မေပးျဖစ္ေသးေသာစာအုပ္မ်ား။ တခါတရံ ဘယ္သူ႔ဆီက ငွားထားမွန္းပင္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။<br /> <br /> အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံုဆိုသည္မွာ ရူပေဗဒပညာရွင္ ရစ္ခ်တ္ဖိုင္းမန္းႏွင့္ စတီဖင္ေဟာ့ဖ္ကင္း။ သူတို႔က တြဲဖက္ညီသည္။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအေၾကာင္းစာအုပ္ႏွင့္ သခင္တင္ျမ၏ ဘံုဘ၀လိုစာအုပ္က ကို္ယ့္အမ်ိဳးသားေရးအေၾကာင္းမ်ား။ ေဘာင္းဘီ၀တ္မိုးတိမ္လို ကဗ်ာဘာသာျပန္ႏွင့္ ျမင့္သန္း၏ ဘာသာစကားေနာက္ကြယ္မွက အဆက္အစပ္ရွိေသးသည္။ ထိုထဲတြင္ ျမန္မာအက္ေဆးတစ္ရာ၊ ႏြယ္နီအေဟာင္းေလး။ ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ လိႈင္းမဂၢဇင္းႏွင့္ ကိုတာ၏ စတိုင္သစ္။ ဆရာစံဇာနည္ဘို၏ ေဗဒင္စာအုပ္ကိုျမင္ေတာ့ ျပံဳးမိေသးသည္။ သူတို႔ေတြသာ စကားေျပာတတ္လွ်င္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းႏွင့္ ရစ္ခ်တ္ဖိုင္းမန္းတို႔က ႏွဴကလီးယားအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကမည္လား။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးကားကားႏွင့္ ဆရာၾကီးက ပရအနဳျမဴအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ အာဖရိကဗံုတီးေသာ သိပၸံဆရာက ေသခ်ာနားေထာင္ပါ့မလား။ လကၡဏာဆရာၾကီးေျပာေသာ နကၡအေၾကာင္းမ်ားကိုေကာ စတီဖင္ေဟာ့ကင္းက တြင္းနက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ စုပ္မ်ိဳခ်လိုက္မလား။ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ေျပာၾကလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ နားေထာင္ခ်င္ပါေသးသည္။<br /><br /> စာအုပ္မ်ားကို အမ်ိဳးအစားခြဲစီရင္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ အရွားပါးဆံုး စာအုပ္အမ်ိဳးအစားကို သိလိုက္ရသည္။ ကဗ်ာစာအုပ္။ ကဗ်ာစာအုပ္အေၾကာင္းေတြးမိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာကဗ်ာက ဘာပါလဲ။<br />ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ သင္ခန္းစာစာအုပ္ထဲ ကူးထည့္ခဲ့ေသာကဗ်ာေလးကို လြမ္းမိသည္။ ေသာကေျခရာ ရတနာကဗ်ာမ်ား... ထိုစဥ္က ေသာကဆိုတာဘာဆိုသည္ကိုပင္ အနက္သိႏိုင္ဦးမည္မထင္ပါေလ။<br /> ဘာေၾကာင့္မ်ားစာအုပ္ေတြဖတ္သလဲ ေမးလွ်င္ေကာ။ မဖတ္ရမေနႏိုင္လို႔ ဖတ္သည္ဟုပင္ ေျဖရမည္ထင္ပါသည္။ ဘာေတြရလို႔လဲလို႔ ေမးလာလွ်င္ေတာ့ ရစရာရွိမလားလို႔ ဖတ္သည္မွမဟုတ္ဘဲ။<br /> <br /> ဖတ္ၿပီးေသာ စာအုပ္မွန္သမွ်ကို ျမိဳ႔ကသူငယ္ခ်င္းဆီ ပို႔ေပးရသည္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာဖူးသည္က မင္းစာအုပ္ေတြငါလည္းဖတ္ထားေတာ့ မင္းျပန္လာေတာ့ မင္းနဲ႔ေ၀းမေနေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ တဲ့။ လြမ္းပါသည္။ သစ္ပင္အိုအိုၾကီးေတြေအာက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ေနေသာ ပန္းကန္မွေရေႏြးကို ေမာ့ေသာက္ရင္း ေဂ်ရုဆလမ္လည္းေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဟားဘတ္တကၠသိုလ္လည္း ေရာက္ခဲ့သည္။ က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရးလည္း ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကသည္။ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာနဲ႔ ဟားဘတ္တကၠသိုလ္ေရာက္ဖူးတာ နည္းလားကြဆိုေသာ အသံကိုလြမ္းမိသည္။ ခုဆို ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနပါလိမ့္။<br /><br /> စာအုပ္ေလးမ်ားကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႔ကပိုးကိုက္ရာေလးမ်ားႏွင့္။ တခ်ိဳ႔က ၀ါက်င့္က်င့္အေရာင္သမ္းလ်က္။ ကြ်န္ေတာ့္အသိဥာဏ္ေတြ၊ခံစားမႈေတြေကာ ပိုးကိုက္ကုန္ၿပီလား၊ အ၀ါေရာင္သမ္းေနၿပီလား ကြ်န္ေတာ္မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။ တစ္အုပ္ခ်င္းစီဖုန္သုတ္ကာ စကၠဴပံုးထဲထည့္ရင္း တိုးတိုးညည္းေနမိေသာသီခ်င္းက မသိတဲ့အမွားအမွန္ကို မျပည့္တဲ့အသိဥာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ေလသံုးသပ္မိခဲ့ ဆိုေသာ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္၏ ရိုးသားမႈမ်ားသို႔ သီခ်င္းေလး။ တကယ္ပဲ ထိုအတိုင္းလားမသိေတာ့ပါ။ ခံစားမႈမ်ား၊ အသိဥာဏ္ပညာမ်ားကို ဖတ္ရႈသိမ္းဆည္းထားေသာ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပိုးေပါက္ရာဗရပြႏွင့္ ဘ၀ကို လက္ေလ်ာ့သြားေလၿပီ။<br /><br /> အျပင္မွာ မိုးေတြတစိမ့္စိမ့္ရြာေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္က စာအုပ္ေဟာင္းေလးေတြကို ပံုးေလးထဲ စီထည့္ေနပါသည္။ ခဏတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သပ္ရပ္သြားေနခ်င္ေသာစိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္ေဟာင္းေလးေတြကို စကၠဴပံုးေလးထဲ စီစီရီရီထည့္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5126819900517692796?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-49848213828886086812010-05-19T06:42:00.000-07:002010-05-19T06:47:15.124-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S_Pq8j6LGWI/AAAAAAAAAQk/lQYtMZUCMys/s1600/22.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 279px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S_Pq8j6LGWI/AAAAAAAAAQk/lQYtMZUCMys/s400/22.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472976298337573218" border="0" /></a><br /> မွင္စာေလး .. ၿပံဳးၿပံဳးပါပဲ ..<br />သူက လူ႔သဘာ၀ကို အကုန္နားမလည္ဘူး သူနားမလည္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မ်ား သူၿပံဳးႏိုင္တယ္လားမသိ <br />စာလိပ္ေလးေပၚမွီရင္း မုန္႔ေလးစား<br />သူတတ္တာ ဒါပဲ ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-4984821382888608681?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-88669440343747444012010-05-13T13:02:00.000-07:002010-05-13T13:27:52.558-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S-xbNdkHnbI/AAAAAAAAAQc/r5SJF1ZXrE0/s1600/boat.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S-xbNdkHnbI/AAAAAAAAAQc/r5SJF1ZXrE0/s320/boat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470847934180859314" border="0" /></a><br />ပံုက မသပ္မရပ္နဲ႔ဗ်ာ .. း) ေခါင္းထဲက စာမထြက္ေတာ့ ပံုေလးၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ .. ဘာေကာင္ေလးလဲေတာ့မေမးနဲ႔ ဘာေကာင္ေလးမွန္း ဆြဲထားတဲ့သူလည္း မသိဘူး<br />ပထမေတာ့ ပင့္ကူေလးလို၊ ပုရြက္ဆိတ္ေလးလို ဆြဲဖို႔ပဲ ေနာက္ထပ္ေျခေခ်ာင္းထပ္မထည့္ခ်င္လို႔ .. ဒီလိုပံုေလးေတြဆြဲေနရရင္ အျပစ္ကင္းကင္းေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ခင္ဗ် ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8866944034374744401?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-27243588323595574232010-05-09T05:33:00.000-07:002010-05-09T06:49:28.628-07:00သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အဆက္အစပ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ယခု ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနျခင္းကို သတိရသည္။ ဖုထစ္ေနေသာ အေပြးအေခါက္မ်ားက သူ႔သက္တမ္းကိုပင္ ေဖာ္ျပေနသလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ေနေျပာက္မထိုးေအာင္ သိပ္သည္းလွေသာအရိပ္ေအာက္ ကြ်န္ေတာ္ေအးေအးလူလူပင္ ထိုင္ေနရင္း စိတ္ေအးလက္ေအး ေတြးေနမိသည္။ နက္ေမွာင္ျပာလဲ့ေသာ အေတာင္ကိုျဖန္႔လ်က္ ငံု႔ၾကည့္ေနေသာကိုေရႊက်ီး ၊ တစ္ခ်က္ေလာက္သာပါလားဟုလည္း ေတာင့္တမိသည္။ အရိပ္ေအာက္ခိုရင္း အျပင္ဘက္ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ျဖဴျဖဴေလးတစ္စက အရြက္အုပ္ၾကား မလြတ္မကင္းျငိစြန္းရင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မိေတာ့ ရွက္ေသြးျဖာၿပီး ညင္ညင္သာသာပင္ ထြက္သြားသည္။<br /><br />သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္းနားႏိုင္သည္ဆိုေသာစကားပံုအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္တြင္ သစ္ပင္ႏွင့္တူေသာ မိန္းမႏွစ္ဦးရွိသည္။ ငွက္တစ္ေသာင္းႏွင့္တူေသာ အမ်ိဳးအေဆြမ်ား၏ မွီခိုရာပင္ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ၾကီးၾကီးႏွင့္ ေမေမ .. ကြ်န္ေတာ္လြမ္းမိသည္ေကာ။ ၾကီးၾကီးတို႔ ၊ ေမေမတို႔က ယခုကြ်န္ေတာ္ခို၀င္ေနေသာ သစ္ပင္ၾကီးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္က ထိုသစ္ပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။<br />ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားမွ ေမေမတို႔ နားညည္းခဲ့ပါသလား။ တစ္စံုတစ္ရာေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလား ကြ်န္ေတာ္ဆက္ေတြးမိသည္။ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာစကားကို နားမလည္သည့္တိုင္ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာမမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္နားခိုရာ သစ္ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္မ်ားကို ခ်စ္တတ္ဖို႔လိုပါသည္။<br />လြန္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ားဆီက ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာအိမ္သို႔သြားခဲ့သည္။ ဆရာက သစ္ပင္မ်ားကိုေရေလာင္းေနရင္း သူနယ္သို႔ တာ၀န္ျဖင့္ေျပာင္းေရြ႕ရေတာ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့သည္။<br />ဤေနရာသည္ ဆရာေရာက္မလာခင္က ကြင္းေခါင္ေခါင္၊ ယခု အရိပ္ရပင္မ်ားစည္ေ၀သိုက္၀န္းစြာျဖင့္ ရွိေနၿပီ။<br />ထို႔ျပင္ ဆရာေရေလာင္းေနေသာ သစ္ပင္ေလး၏ အနာဂတ္ဘ၀တြင္ ဆရာပါ၀င္ႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာကား ေရေလာင္းျမဲေလာင္းလ်က္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို နားလည္ခံစားတတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သစ္ပင္မ်ားကိုခ်စ္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။<br /><br />ေလတိုးတိုက္သျဖင့္လႈပ္ရံုေလးလႈပ္ရွားသြားေသာ အရြက္မ်ားက အခ်င္းခ်င္းတီးတိုးဆိုေလသည္လား။ ကြ်န္ေတာ္နားစိုက္ေထာင္မိသည္။ အၾကီးဆံုးဆိုေသာသစ္ပင္မ်ားမွစ၍ အနိမ့္ဆံုးေပါင္းပင္ေလးထိ ေျမကမၻာမွ သူတို႔ရယူခဲ့သေလာက္ကို သူတို႔ျပန္ေပးသြားၾကသည္ တဲ႔။ ေလအတိုးတြင္ ၀ဲလည္၍က်လာေသာ အရာေလးက ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေပၚမွာ။ ခေရပြင့္ေလးမ်ား ဟိုတစ္ပြင့္၊ ဒီတစ္ပြင့္။ ခေရပင္ေပၚမွ က်ီးကန္းေလးက မ်က္လံုးေလး၀ိုင္းက လည္ျပန္ၾကည့္ရင္း ဟိုခုန္၊ဒီခုန္။ ကြ်န္ေတာ္ အေတြးစမ်ားကို ရုတ္သိမ္းကာ အရိပ္ထဲမွထြက္လိုက္ေတာ့ ေနကက်ဲက်ဲေတာက္ပူသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2724358832359557423?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-77038211023792407812010-05-02T07:24:00.000-07:002010-05-02T11:03:24.652-07:00ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ထိုအကၡရာမ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့ပါသလဲ။ ယခုကဲ့သုိ႔ အကၡရာမ်ားမွ ဖြင့္ဆိုႏိုင္ေသာအရာမ်ားအေၾကာင္းကိုေကာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးဖူးပါသလား။ ထိုအကၡရာမ်ားႏွင့္ စတင္ေတြ႔ဆံုကာ<br />ေမေမသင္ေပးသမွ် ရြတ္ဆိုခဲ့စဥ္က ေမေမျပံဳးေနပါလိမ့္မည္။ ေမေမေရ .. ဒါက ေအ၊ ေမေမေရ ဒါက ဘီ။<br />သူမ်ားေရးထားတာေလးေတြဖတ္ရစဥ္က သေဘာက်သေလာက္ ခုကြ်န္ေတာ္ ထိုအရာမ်ားအေၾကာင္းေရးရမည္ဆိုေတာ့ ေခါင္းေျခာက္သည္။ ဘာေရးရမည္လဲ။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးစြဲလာတာကို သေကၤတျပဳျပရမွာလား။ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအတြက္လား။ ထိုအထဲမွာ ေရွ႔ကာလေတြမွာပါ စြဲျမဲထင္ျမင္ေနတဲ့အိပ္မက္ေတြေကာ ထည့္သြင္းလို႔ရမရ .. ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာမျပသြားပါ။<br /><br /><br /><br />A- art, artist<br /><br />B- book,Brother<br /><br />C- Communism and Capitalism, Chaos<br /><br />D- Dog, Dust in the wind (Scorpion)<br /><br />E- English, Existentialism, Ego,Ethic<br /><br />F- freedom, friends<br /><br />G- Government<br /><br />H- hide<br /><br />I- I<br /><br />J- jealous<br /><br />K- Kindness<br /><br />L-love,life,law<br /><br />M- money,Mum,<br /><br />N- no, nope, not,<br /><br />O- ordinary<br /><br />P- :P, please,<br /><br />Q- Question<br /><br />R- Religion,Return to Innocence( Enigma)<br /><br />S- Sorry..........<br /><br />T- Think<br /><br />U- U turn, Utopia<br /><br />V- Victory<br /><br />W- Window, Wind, Gone with the Wind, Worry, without, withdraw<br /><br />X-<br /><br />Y- Yangoon<br /><br />Z- zer0<br /><br /><br /> ကဲ ခ်က္ခ်င္းေတြးမိသမွ် ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြ ေမာင္ရင္ညိုေက်နပ္မယ္ထင္တယ္ကြာ .. ျမန္မာအကၡရာေတြကို ဘာေၾကာင့္မတဂ္ၾကတာလည္း ခုေရးရင္းေတြးမိတယ္ .. ကၾကီး - ကခ်င္မေခ်ာေခ်ာေလး၊ ခ- ခိုႏွစ္ေကာင္နဲ႔ေသာင္ျပင္ (ကဗ်ာ)၊ ဂ- ၾကက္ရိုးနဲ႔ ေဂြးေတာက္ရြက္ ဟင္းခ်ိဳ၊ ဃ- ဒါရိုက္တာ ဃၾကီး၊ င- ငါတရားစီရင္ေတာ္မူခန္း (ထူးအိမ္သင္သီခ်င္း)၊ စ- စည္းကမ္းရွိပါ .. ကဲအဲ့လိုေလးဆို မေကာင္းဘူးလား ဆ- ဆင္ေျပာင္ၾကီး အျမီးက်မွတစ္၊ ဇ- ဗလမရွိလည္း ဇေတာ့ရွိတယ္ကြ .. :)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><h1 id="firstHeading" class="firstHeading"><br /></h1><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-7703821102379240781?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-5998385466147044532010-04-27T08:20:00.000-07:002010-04-27T09:23:51.129-07:00ေနအပူခ်ိန္ ဒီကရီမည္မွ် ရွိသည္လဲမမွန္းဆတတ္ပါ။ သဲျပင္ေပၚထားလည္း ပူေနေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္မ်ားကို သဲထဲထိုးနစ္လိုက္သည္။ သဲပြင့္တို႔ကလည္း စိုစြတ္မေနပါ။ ပူျပင္းလွေသာေနရွိန္ႏွင့္<br />ေျခာက္ေသြ႔ေနသည္။ သဲပြင့္တို႔သည္ အစိုဓါတ္ကုန္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ဖြာလန္ၾကဲလ်က္။<br />ဘ၀ဆိုတာေကာ ဒီလိုပဲ ေနမွာလား ။ ခု ငါ့ဘ၀က ဒီသဲေတြလိုပဲလားလို႔ သူေတြးေနမိသည္။<br /> <br /> စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တဲ့ လတစ္လပဲ ... သူအသံထြက္ပင္ ေရရြတ္ပစ္သည္။ ဒီဇိုင္းမ်ားထုတ္ရလြန္းသျဖင့္<br />သူ႔ဦးေႏွာက္တြင္ ေျခာက္ေသြ႔ကာ အသစ္အဆန္းမရွိေတာ့။ သူ ဖန္တီးထားေသာအရာမ်ားက ထပ္တလဲလဲျဖစ္လာေနၿပီ။ အေလအလြင့္ဆန္ေသာသူ႔အနားမွခ်စ္သူကလည္း ေလတိုက္ေသာဒဏ္မခံႏိုင္၍ လြင့္သြားေလၿပီ။ သူ႔ဘ၀ေရွ႔ေရးကိုေတြးမိလွ်င္ သူ႔အာရံုထဲ ႏွင္းပိတ္ဖံုးေနေသာ အေမွာင္တိုက္ထဲက ရထားသံလမ္းေရးေရးကို ျမင္ျမင္လာသည္။ ေရွ႔မွာဘာရွိမယ္ဆိုတာ သူမသိ။<br /> <br /> သူ႔လက္ထဲပိုင္တာ သူျပန္ေတြးၾကည့္ေနသည္။ ခုသူပိုင္တာ သူ႔လက္ထဲက ဘီယာဘူးသာျဖစ္မည္။ ၿပီးေတာ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဖြင့္ခ်ထားေသာ စာအုပ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္ရတာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္မေကာင္းလွပါ။ ဒီကမၻာေပၚတြင္ စိတ္အညစ္ဆံုးလူသားမ်ားမွာ ကဗ်ာဆရာမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာမ်ားသာ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တစ္စက္ကေလးမွမေရးတတ္ေသာ ကဗ်ာဆရာမ်ားသည္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္သမားမ်ားသာျဖစ္မည္။<br /> <br /> ပင္လယ္ကို က်ိန္းစပ္ေနေအာင္ ေနေရာင္က တျဖန္းျဖန္းရိုက္သည္။ ေငြေရာင္အနာေဖးတက္လာသည္အထိ ပင္လယ္က တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလိွမ့္လို႔။ ခ်စ္သူကို ေသာက္ေကာင္မလို႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ဆဲသည္။ အလုပ္ကို မုန္းတီးသည္။ ညစ္ညူးဖြယ္ ညည္းညူေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာကို က်ိန္ဆဲသည္။<br />ေသာင္ျပင္မွာ လြတ္ထားတဲ့ေခြးဆိုသည့္ ဥပမာကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူသေဘာေပါက္နားလည္ျခင္း။<br /> <br /> တိမ္တစ္စမွမရွိေသာေကာင္းကင္ ေလးတြဲ႔တြဲ႔မွာ သူပထမဆံုးၾကားလိုက္ရေသာအသံကုိ သေဘာမေပါက္သျဖင့္ သူထၾကည့္မိသည္။ တံငါေလွတစ္စင္းပိုက္ဆြဲေနျခင္းျဖစ္သည္။ မိန္းမ၊ေယာက္်ား ငါးေယာက္၊ ေျခာက္ေယာက္ခန္႔က ပင္လယ္ထဲပိုက္ခ်ရာမွ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနသံမ်ားျဖစ္သည္။ ပ်င္းရိၿငိီးေငြ႔ဖြယ္ ဇာတ္၀င္ခန္းထဲ တအိအိ၀င္လာေသာ တိမ္တစ္အုပ္လိုပင္။<br /><br /> ပိုက္ကို ခ်ပီး ကမ္းေျခဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း၀ိုင္းပတ္လာေနသည္ကို သူထိုင္ေငးေနမိသည္။ သည္လိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ဘီယာနဲ႔ ျမည္းဖို႔သင့္မသင့္ သူေတြးရင္း ေလွာင္ျပံဳးပင္ျပံဳးလုိက္မိေသးသည္။ ေလွေပၚမွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက အခ်က္ေပးလိုက္သည္ႏွုင့္ ပိုက္အစႏွစ္ဘက္ကို က်န္သူမ်ားက ၀ိုင္းဆြဲၾကသည္။ ပိုက္ၾကိဳးကိုဆြဲေနေသာမိန္းမတို႔သည္ ပင္လယ္ထဲ ဆင္းသြားလိုက္။ ၾကိဳးစကိုကိုင္ကာ ကမ္းေျခသဲေသာင္ေပၚထိ တက္လာလိုက္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ။ သူမတို႔၀တ္ထားေသာ အ၀တ္အထည္တို႔သည္ ေနဒဏ္ေလဒဏ္ေၾကာင့္ အေရာင္ပင္မရွိေတာ့။ ထမိန္ေရစိုေအာက္တြင္ သူမတို႔၏ ေပါင္တံမ်ားက ထင္းထင္းလင္းလင္း။ ပိုက္ၾကိဳးကိုဆြဲလိုက္တိုင္း ၾကြက္သားမ်ား၏ ရုန္းကန္မႈကို သူသတိထားမိသည္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာ၀ယ္ ေခြ်းအလိမ္းလိမ္း သို႔ေသာ္ ဘ၀သည္ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာေပၚမွ ေျပးထြက္မသြား။ သူ စာေရးဆရာ ဂ်က္လန္ဒန္ကို သတိရသည္။ ခ်က္ခ်င္းခုန္ထလိုက္ပီး သူတို႔ဆီေျပးသြားလိုက္သည္။<br /> <br /> သူ သူတို႔ကိုေက်ာ္ကာ ပင္လယ္ထဲထိဆင္း၍ ထိပ္ဆံုးက ပိုက္အစကို ဆြဲကာရုန္းလိုက္သည္။ သူတို႔က သူ႔ကိုျပံဳးျပၾကသည္။ လိႈင္းတစ္လံုးက သူ႔ဆီေျပး၀င္လာခ်ိန္ သူေအာ္လိုက္မိသည္။ အားလံုးက ရီရီေမာေမာ။<br />ပင္လယ္ေရကပဲ ေအးေစတာလား၊ သူတို႔ေတြကပဲ သူ႔ကိုေအးေစသလားမသိ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားအလံုးအရင္းႏွင့္ ၀င္ေဆာင့္သျဖင့္ သူတဟားဟားသာ ရီေနမိသည္။ မိုးတိမ္ျပာျပာ၊ ပင္လယ္ေလေအးေအးတြင္ သူ႔စိတ္တို႔ ၾကည္စင္ျပာလြင္။<br /><br /> ေနလံုး၀င္သြားခ်ိန္ အက်ၤ ီေရစိုကို ပခံုးေပၚတင္ရင္း သူ ကမ္းေျခကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ကာ ျပန္လာသည္။ ကမ္းေျခတြင္ တင္က်န္ေနေသာခရုခြံေလးမ်ားကို ေျခဦးႏွင့္ထိုးေဆာ့ရင္း မနက္ျဖန္အတြက္ သူ႔ေသြးတို႔ ရဲရဲနီကာ ဆတ္ဆတ္ခုန္ေနေၾကာင္းေတြးမိေသာအခါ သူေက်ေက်နပ္နပ္ပင္ ျပံဳးမိေလသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-599838546614704453?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-46624408689250457602010-04-19T22:32:00.000-07:002010-04-19T23:17:06.949-07:00ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးက်င့္တဲ့ေနရာေလး၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီ၊<br />ဒီေနရာကေန ကြ်န္ေတာ္နာက်င္တာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တာ၊ ေတြးမိတာေတြကို လြင့္ထုတ္ခဲ့တယ္။<br />ဒီေနရာကေန ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရခဲ့တယ္။ ခုဗ်ာ အေၾကာင္းမသင့္လို႔ပဲ ဆိုရမယ္<br />အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္တယ္ဗ်ာ .. ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ ။ အလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔မအားေတာ့တဲ့အတြက္<br />ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အားတဲ့အခ်ိန္ေလးေတာ့ လိုက္လည္မယ္ဗ်ာ ...။<br />ပို႔စ္ေတာင္ တစ္ရာမျပည့္လိုက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ရက္ရက္ေတာ့ ျပန္လာျဖည့္ပါ့မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-4662440868925045760?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-45739024390981980962010-04-11T10:27:00.000-07:002010-04-11T10:31:12.120-07:00စႏၵရားဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ မန္ခ်က္စတာၿမိဳ႔ေတာ္မွာ က်င္းပမယ့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ တေယာပြဲေတာ္မွာ တေယာဆရာ ယူဂ်င္းဖရီစင္းနဲ႔အတူ တြဲဖက္ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ တစ္ၾကိမ္က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ အဲဒီတေယာပြဲေတာ္ကို ကမၻာတစ္လြားက တေယာအေက်ာ္အေမာ္ေတြအျပင္ ဟိတ္ဟန္ရယ္လို႔မရွိတဲ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း တူရိယာေလးအတြက္ ဘ၀ကိုျမဳပ္ႏွံထားၾကတဲ့ တေယာျပဳလုပ္သူေတြ၊ တေယာစုေဆာင္းသူေတြနဲ႔ သမိုင္းသုေတသီေတြလည္း တက္ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ အဆင့္ျမင့္သင္တန္းေတြ၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ၊ ေတးဂီတအစီအစဥ္ေတြ၊ ပါတီပြဲေတြနဲ႔ ရက္သတၱပတ္လံုးလံုး စုရံုးစုရံုး ျဖစ္ေနခဲ့ၾကေလရဲ့။ ညေနခင္းတိုင္းမွာလည္း<br />ေျခာက္ရာထက္မနည္းတဲ့ ပြဲေတာ္လာသူေတြဟာ ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမွာ စုေ၀းေလ့ရွိၾကတယ္။<br /><br />ေျမာက္ပိုင္း ေတာ္၀င္ဂီတေကာလိပ္မွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲဦးထြက္ည ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆင္မႈမွာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ တေယာလက္စြမ္းျပ အစီအစဥ္ပါ၀င္ေလ့ရွိတယ္။ ခန္းမၾကီးရဲ့ စင္ျမင့္ေပၚမွာ အထီးတည္းတည္ရွိေနတာက ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုးရယ္ပါ။ အဲဒီ စင္ျမင့္ေပၚမွာ စႏၵယားလည္းမရွိဘူး။ ဂီတသေကၤတစာအုပ္တင္စင္လည္း မရွိဘူး။ တီး၀ိုင္းအခ်က္ျပ ေခါင္းေဆာင္အတြက္ ခံုျမင့္လည္းမရွိဘူး။ ဒါဟာတစ္ကိုယ္ေတာ္ တေယာလက္သံသီးသီးသန္႔သန္႔ေလးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုး အျပင္အဆင္နဲ႔ အေနအထားပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ေလထုထဲမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားမႈေတြ၊ စိတ္အာရံုစူးစိုက္မႈေတြနဲ႔ သိပ္သည္းက်စ္လစ္လို႔ေနရဲ့။<br /><br />၁၉၉၄ ခု ဧၿပီညက ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္သူေတြထဲမွာ ကမၻာ့တေယာအေက်ာ္အေမာ္ ယိုကိုမာလည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ေပါ့။ သူတီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ ေတးဂီတအဖြဲ႔အႏြဲ႔ေနာက္ကြယ္မွာ သက္ရွိပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ကိန္း၀ပ္လို႔ေနေလရဲ့။<br /><br />၁၉၉၂ခု ေမလ ၂၇ရက္။ ေဘာ့စနီးယားႏိုင္ငံ ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔။ ဂ်ံဳမႈန္႔လက္က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အနည္းငယ္မွ်ေသာမုန္႔ဖိုေတြက တစ္ခုေသာ မုန္႔ဖိုဟာ ေပါင္မုန္႔ေတြဖုတ္လုပ္ၿပီး စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ခြ်တ္ျခံဳက်ၿပီး ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ေပးေ၀ေနဆဲ။ ညခင္း ေလးနာရီမွာ လမ္းမေပၚက လူတန္းၾကီးရွည္သည္ထက္ ရွည္လ်ားလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမာ္တာအေျမာက္ဆန္တစ္ခုဟာ လူတန္းၾကီးရဲ့ အလည္ေကာင္တည့္တည့္ကို ၀ုန္းကနဲက်ေရာက္ ေပါက္ကြဲသြားလိုက္တာ အျပစ္မဲ့ျပည္သူ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ ပြဲခ်င္းၿပီးေသဆံုးသြားေလရဲ့။ အသားစေတြ၊ ေသြးစက္ေတြ၊ အရိုးစေတြနဲ႔ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ေတြဟာ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို လြင့္စဥ္ျပန္႔က်ဲသြားၾကတယ္။<br /><br />အခင္းျဖစ္ပြားရာနဲ႔ သိပ္အလွမ္းမေ၀းလွတဲ့ တစ္ေနရာမွာ "ဗီဒရန္ ဆေပလိုဗစ္" ဆိုတဲ့ ဂီတသမားတစ္ေယာက္ေနထိုင္တယ္။ စစ္ပြဲၾကီးမျဖစ္ပြားခင္တုန္းက သူဟာ ဆာရာေဂ်ဗိုေအာ္ပရာ အဖြဲ႔မွာ ခ်ယ္လိုတေယာထိုးတဲ့ တေယာဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ အဲ့ဒီအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့သူဟာ စစ္ပြဲၾကီးၿပီးဆံုးလို႔ အလုပ္ခြင္ျပန္၀င္ႏိုင္မယ့္ေန႔ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလရဲ့။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ႔အခန္းျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေၾကာင့္ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ေသေၾကပ်က္စီးသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းၾကီးဟာ သူ႔ကို အတိတ္ကာလဆီ ျပန္လည္တြန္းပို႔လိုက္ၿပီး စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို ျပန္လည္စုစည္းေစပါေတာ့တယ္။ ဆေဗလိုဗစ္ဟာ ေရွ႔ဆက္ၿပီး သည္းခံေစာင့္ဆိုင္းမေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထိခိုက္နာက်င္စြာနဲ႔ သူအေကာင္းဆံုးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ျပန္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဂီတကို ဖန္တီးမယ္၊ ျပည္သူ႔အတြက္ ဂီတ။ ရဲ၀ံ့စိန္ေခၚတဲ့ ဂီတ။ စစ္ေျမျပင္က ဂီတ။<br /><br />ဆေပလိုဗစ္ဟာ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ရက္လံုးလံုး ညေနခင္း ေလးခ်က္တီးခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ၀တ္စံုျပည့္၀တ္ဆင္ၿပီး တေယာၾကီးကို ကိုင္စြဲလို႔ သူေနထိုင္ရာတိုက္ခန္းအျပင္ဘက္က တိုက္ပြဲေတြ အျပင္းအထန္ျဖစ္ပြားေနတယ့္လမ္းမေပၚကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာ္တာအေျမာက္ဆန္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲခဲ့ရာ က်င္းေပါက္ၾကီးနားမွာ ပလတ္စတစ္ကုလားထိုင္ေလးကို ခ်ထိုင္ၿပီး ကြယ္လြန္သူ ဂီတပညာရွင္ၾကီး အယ္လ္တီႏိုနီရဲ့ Adagio in G minor ေတးသြားေတြကို တီးခတ္ေနလိုက္တယ္။ ဒီေတးသြားစုေတြဟာ ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔မျဖစ္ႏိုင္စြာနဲ႔ ေၾကကြဲဖြယ္အေကာင္းဆံုး ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ေတးသြားစုေတြထဲမွာ တစ္စုအပါအ၀င္ပါ။ ဆေပလိုဗစ္ဟာ လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့လမ္းေတြ၊ ေလာင္မီးက်ေနတဲ့ ထရပ္ကားေတြ၊ ေလာင္မီးက်ေနတဲ့ အေဆာက္အအံုေတြနဲ႔ က်ည္ဆန္ေတြ တရြွီရြီပ်ံ၀ဲၿပီး ဗံုးဆံေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနခ်ိန္ ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြ႔ံစြာ ပုန္းေအာင္းေနသူေတြကို ရည္ညၽႊန္းၿပီး သူ႔တေယာကို ထုိးခဲ့တာပါ။ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ အေဆာက္အအံုေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းၿပိဳက်ေနခ်ိန္မွာ သူဟာလူသားဂုဏ္သိကၡာအတြက္ စစ္ပြဲမွာေသေၾက ပ်က္ဆီးေပ်ာက္ဆံုးသူေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေမတၱာတရားအတြက္ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ပံုေဖာ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ရဲစြမ္းသတၱိေတြနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့ေလရဲ့။ အေျမာက္ဆံေတြအဆက္မျပတ္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနေပမယ့္လည္း ဆေပလိုဗစ္တစ္ေယာက္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္း လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး။<br /><br />သတင္းစာေတြက အဲ့ဒိမဟာဂရုဏာရွင္ၾကီး အေၾကာင္းကို အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းေဖာ္ျပလိုက္ေတာ့ အဂၤလိပ္ဂီတစာဆိုၾကီး ေဒးဗစ္၀ိုင္းလ္ က စိတ္ထိခိုက္လႈပ္ရွားသြားတယ္။ သူလည္း ေတးဂီတတစ္ပုဒ္ ဖြဲ႔ႏြဲ႔သီကုံးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူေရးဖြဲ႔သီကုံးလိုက္တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္လက္စြမ္းျပေတးသြားရဲ့ ေခါင္းစဥ္က ( ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔က တေယာဆရာ) ပါ။ သူ႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ အမ်က္ေဒါသသံေတြ စိမ့္၀င္ေနတဲ့ ဒီေတးသြားစုကို ဗီဒရန္ ဆေပလိုဗစ္အေပၚ ညီရင္းအကိုလိုခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီညေနခင္းမွာ ( ဆာရာေဂ်ဗိုၿမိဳ႔က တေယာဆရာ) ေတးသြားစုနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ့္သူက ယိုကိုမာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />စင္ျမင့္ေပၚကိုတက္လာတဲ့ ယိုကိုမာဟာ ပိရိသတ္ဘက္ကို ဦးညြတ္လိုက္ၿပီး ကုလားထိုင္ေပၚကို အသာအယာထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေတးဂီတ စတင္ပါၿပီ။ တိတ္ၿငိမ္ေနတယ့္ ခန္းမထဲက တိတ္တဆိတ္ထြက္သြားၿပီး တရစ္၀ဲ၀ဲ အနိဌာရံုေတြနဲ႔ အရိပ္ဆန္ဆန္ စၾကာ၀ဠာၾကီးကို ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္။ ဂီတသံေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀ဒနာျပင္းျပစြာ ခံစားရမႈေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ စူးရွက်ယ္ေလာင္သံေတြျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အမ်က္ေဒါသနဲ႔ ခုတ္ပိုင္းလွီးျဖတ္သံေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြကို ဆုပ္ကိုင္ဆြဲယူၿပီး ခေလာက္သံေတြ ျမည္ဟည္းပဲ့တင္ေနတဲ့ ေသျခင္းတရားလိႈဏ္ေခါင္းဆီ ဆြဲေခၚသြားေလရဲ့။ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ အဆံုးပိုင္းကိုေရာက္ရွိလာၿပီး လံုး၀တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္း။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတးသြားကို အၿပီးသတ္တီးခတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ယိုကိုမာဟာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တေယာေပၚ အုပ္မိုးေကြးညႊတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူ႔လက္ထဲက တေယာကို ထိုးသံကေတာ့ ၾကိဳးေတြေပၚမွာေမွးတင္လို႔ ပိရိသတ္ေတြက တုပ္တုပ္မွမလႈပ္ၾကဘူး။ အေတာ္ေလးၾကာတဲ့အထိ ဘာသံမွမျပဳၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ႏွလံုးေသြးပ်က္ဖြယ္ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္သတ္ျဖတ္မႈေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျမင္ေတြ႔ရသူေတြလို ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။<br /><br />ခဏေနေတာ့ ယိုကိုမာဟာ ပိရိသတ္ကို ေ၀့ၾကည့္ၿပီး လက္တစ္ဖက္ကို ဆန္႔တန္းလိုက္ပါတယ္။ ပြဲၾကည့္သူေတြထဲမွာ ရွိေနတဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေခါင္းဆတ္အခ်က္ျပလိုက္ၿပီး စင္ျမင့္ေပၚကို ၾကြေရာက္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ သူဘယ္သူလဲဆိုတာကို သိလိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္လိုက္သူေတြလို ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ၊ ဗီဒရန္ဆေပလိုဗစ္ပဲေပါ့။ ဆာရာေဂ်ဗိုၿမိဳ႔က တေယာဆရာေလ။<br /><br />ယိုကိုမာက သူနဲ႔ဆံုေတြ႔ဖို႔ စင္ျမင့္ေပၚကဆင္းလာစဥ္မွာ ဆေပလိုဗစ္ဟာ ထိုင္ခံုေပၚက ထရပ္လိုက္ၿပီး ခံုတန္းေတြၾကားက လူသြားလမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ လက္ေမာင္းေတြကို တစ္ေယာက္ေက်ာေပၚတစ္ေယာက္ ဖိကပ္လိုက္ၿပီး အားရပါးရေပြ႔ဖက္လိုက္ၾကတယ္။ ခန္းမၾကီးထဲက ပိရိသတ္ၾကီးရဲ့ ျပင္းထန္လွတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ လက္ခုပ္သံေတြ ေအာ္ဟစ္သံေတြ ေကာင္းခ်ီးေပးသံေတြအျဖစ္နဲ႔ ပြင့္အံထြက္လာပါေတာ့တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီလူေတြထဲက လူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္ၿပီး မရွက္ႏိုင္စြာနဲ႔ ငိုေၾကြးေနၾကေလရဲ့။ လူပံုအလယ္မွာ ပြဲလည္တင့္ခဲ့တဲ့ ေတာ္၀င္ဆန္သူ ယိုကိုမာဟာ ဂႏၱ၀င္ဂီတေလာကမွာ မင္းသားတစ္ပါးပါ။ ဗီဒရန္ဆေပလိုဗစ္ကေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းမြဲေၿခာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီး သားရည္၀တ္စံုၾကီးကို ၀တ္ဆင္ထားေလတယ္။ ျငင္းသိုးသိုးဆံရွည္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာတစ္ေထာက္ရွည္လ်ားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြးထူထူၾကီးေၾကာင့္ လက္ရွိအသက္အရြယ္ထက္ပိုၿပီး ရင့္ေရာ္ေနသလိုလို၊ မ်က္ရည္ေတြစိုစြတ္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေသာကရိပ္ေတြေၾကာင့္ အေရးအေၾကာင္းေတြလည္း ထင္ေနေလရဲ့။<br /><br />နက္ရိႈင္းစြာလူသားဆန္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေအးတိေအးစက္ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အဲ့ဒီလူနဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဆံုေတြ႔ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ေခ်ခြ်တ္ျခင္းခံလိုက္ရပါတယ္။ သူဟာ အေျမာက္ဗံုးဆန္ေတြ အပ်က္အဆီးပံုေတြနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ အံတုၿပီး တေယာထိုးခဲ့သူပါ။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးအာဇာနည္ ဂ်ဳန္းရဲ့ လက္ကိုင္ ဓါးလြတ္ၾကီးလိုပါပဲ။ လက္နက္ေတြထဲမွာ အစြမ္းအထက္ဆံုးပါ။ ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကြ်န္ေတ္ာဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ညေနခင္းမွာ ခိုကိုးရာမဲ့သူမ်ားေဂဟာမွာ စႏၵရားသြားတီးေပးရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ပြဲေတာ္ၾကီးရဲ့ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈနဲ႔ ဒီေဖ်ာ္ေျဖမႈေလးကို ႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အေျခခံက်တဲ့ တူညီမႈကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခံစားလို႔ရေနပါတယ္။ ဆာရာေ၈်ဗိုျမိဳ႔က တေယာဆရာဟာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေ၀၀ါးမႈကို သူ႔တေယာအားကိုးနဲ႔ ဘက္ျပိဳင္အံတုခဲ့ပါတယ္။ ေမတၱာတရားနဲ႔ ရွင္သန္ျခင္းရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ျမင့္တင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ စႏၵရားအိုေလးနဲ႔ တြဲဖက္ၿပီး သံၿပိဳင္သီခ်င္းေတြ သီဆိုေနၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ တ၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေျမာက္ဆန္ေတြနဲ႔ တရႊီရႊီပ်ံ၀ဲေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း မႈန္၀ါးေနတယ့္အျမင္အာရံု ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ အထီးက်န္မႈ၊ ဘ၀တစ္ေလ်ာက္မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ အစရွိတဲ့ နာက်င္ခံစားမႈေတြက ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ကူကယ္ရာမဲ့သူေတြကို စာနာနားလည္စြာနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္မႈေတြ ေပးရမွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြဟာ လက္ခုပ္တီးၿပီး သီခ်င္းေတြဆိုေနၾကဆဲ။<br /><br />ဂီတဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး အညီအမွ် ရရွိထားတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုပါ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးသူေတြအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိရိသတ္အေနနဲ႔ ခံစားနားဆင္သူေတြအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂီတဆိုတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္ဟာ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္မႈေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုပါ။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖို႔ မၾကာခန လိုအပ္လွသလို အနဲဆံုးအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ ထားႏိုင္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ။ ။<br /><br />ကိုခြန္ဘာသာျပန္သည္။ (မူရင္း_ ၁၉၉၇ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ R.D မွ Paul Sulliran ရဲ့ The Cellist of Sarajevo)<br />No.82, December 2006 BEAUTY Magazine မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br />*** ၁၉၉၄ ဧျပီတြင္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေဖ်ာ္ေျဖသူမွာ ယိုမားမားဟူေသာ ပညာရွင္ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာျပန္သူက ယိုကိုမာ ဟုေရးသားထားသျဖင့္ ထိုအတိုင္းသာ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။<br />ထို ဆာရာေဂ်ဗိုျမိဳ႔မွ တေယာသမားကို ျမန္မာကဗ်ာဆရာ ကိုခါး(ကြမ္းျခံကုန္း)ကလည္း ကဗ်ာေရးဖြဲ႔ဖူးၿပီး အမည္မထင္ရွားခဲ့ေသာ ေတးဆိုသူတစ္ဦးကလည္း သီခ်င္းေရးဖြဲ႔ သီဆိုဖူးပါသည္။ သိသူရွိက ေကာ္မန္႔တြင္ေရးေပးႏိုင္ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-4573902439098198096?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-53347536919204249592010-04-11T02:55:00.000-07:002010-04-11T03:20:01.769-07:00ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွားရွားပါးပါးသူငယ္ခ်င္းမ ေလးေယာက္ရွိတယ္ J,M,P,A<br />A ဆိုတဲ့ အေနာ္ေလးက အသက္အငယ္ေပမယ့္ လူတစ္ဖက္သားကို စိတ္ေျဖေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္<br />သူနဲ႔ဆံုလို႔ ဘာစိတ္ညစ္စရာရွိရွိ သူနဲ႔စကားေျပာရင္း စရင္းေနာက္ရင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေျပေလ်ာ့သြားတာပဲ<br />ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ၀တၳဳဇာတ္လမ္းေလးေတြေျပာျပေလ့ရွိတယ္ .. ေလလြင့္သူ၀တၳဳထဲက အကိုနဲ႔ညီမေလး ေတြ႔တဲ့အခန္းဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေသၾကိဳက္ အေသစြဲလန္း .. သူ႔ကိုခနခနေျပာဖူးတဲ့စကားက စိတ္ေကာက္ေနတုန္းလား .. ပန္းျခံထဲက ညီမေလးၾကိဳက္တဲ့ ရဟတ္ၾကီးသြားစီးရေအာင္ေလ ...<br /> ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ Aက အဲ့အခန္းေရာက္ရင္ ေဘ့စ္ေဘာဦးထုပ္ေလး ေဆာင္းထားမလား ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါရဲ့<br />ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒါေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး .. အေနာ္ေလးေမြးေန႔ေလ .. မနက္ျဖန္ ၁၂ရက္ေန႔ သူ႔ေမြးေန႔တဲ့<br /> ဘာဆုေတာင္းေပးရမလဲ တျခားေတာ့ဆုမေတာင္းေတာ့ပါဘူး .. ဦးထုပ္နီေလးရပါေစ ..<br /> ညီမေလးအကို ေတာထဲက အိမ္ေလးမွာသြားမေနေတာ့ဘူး ... ညီမေလးလည္း မင္းသမီးေလးလုပ္<br /> ဓါတ္ျပား အကြဲေလးေတြ တစ္သက္လံုးသိမ္းထား :)<br /> <br /> <span style="font-size:180%;"> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">HAPPY BIRTHDAY SIS</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5334753691920424959?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-10238313994951196562010-04-02T20:37:00.000-07:002010-04-02T23:04:42.018-07:00A .. ရွိမရွိ မေသခ်ာပါ .. သို႔ေသာ္ သူမရွိေကာင္းရွိေနပါလိမ့္မည္ ... ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွိမွန္းသိေအာင္ အျမဲစိမ္းျပထားခဲ့ရသည္။ ကြန္ျပဴတာကီးဘုတ္ခလုတ္သံ အတိုးအေလ်ာ့တြင္ ခံစားခ်က္မ်ားပါသြားသည္ဟု တစ္ခါတစ္ရံ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါသည္။ တိုးဖြဖြရီသံကို အနားနားကပ္ၾကားရသည္အထိ ဤကြန္ယက္ၾကီးကို ယံုၾကည္လြန္းသည္က လြန္တာေပါ့။<br /> <br /> ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ေသာေႏြရက္မ်ားတြင္ ေတးသီသြားေသာ ငွက္ကေလးတို႔၏ ေတးသီခ်င္းမ်ားအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ သူမကို ေျပာျပခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀၏ စိမ္းလန္းျခင္း တက္ၾကြျခင္း၊ ညိဳမႈိင္းေျခာက္ေသြ႔ျခင္းမ်ားကို<br />ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေထာင့္တစ္ညထက္မက ေျပာျပခဲ့သည္။ အသက္မဲ့ေသာ ကြန္ျပဴတာေမာ္နီတာေရွ႔တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ၿပံဳးလိုက္ ရယ္လိုက္ ... ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္ကြယ္တြင္ပင္ ဟန္မေဆာင္တတ္သူ။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။<br /> .......... .............. .............. ............. ...............<br /><br /> Bကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိသည္မွာ နံရံထိပ္တြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေငးေနေသာသူ႔ကို။ သူမမ်က္မွန္ မွန္သားေပၚတြင္ ပန္းခ်ီကားမွ အေရာင္မ်ားက အရိပ္ထင္ေနၾကသည္။ "အဲ့ဒီ ပန္းခ်ီကားေတြကို အကို႔ ညီမေလး ဆြဲထားတာပါ" ... ထိုစကားကို ကြ်န္ေတာ္သူမကုိ မၾကည့္ဘဲ ေရရြတ္လိုက္သည္။ သူမထံမွ ျပန္ၾကည့္ေသာ အၾကည့္မ်ားတြင္ အၿပံဳးတခ်ိဳ႔ပါသည္ကိုျမင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွက္သြားသည္။<br /><br /> ေနာက္ရက္မ်ားစြာအတြင္း ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆံုမိၾကသည္။ သူမ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္၊ မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္ ႏိုင္ျပန္ၿပီဆိုသည့္ ျမဴးၾကြၾကြအသံ၊ အျမဲတီရွပ္ ၊ အျမဲဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဤအရာမ်ားသည္ပင္ သူမျဖစ္သည္။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ့္ညီမေလးဟု သူမကိုေျပာခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို စြန္႔ထားခဲ့ေသာေန႔မ်ားထဲမွ တစ္ရက္တြင္ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာသည္။ " ဒီပန္းခ်ီကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ညီမေလး ဆြဲတာေပါ့လို႔ အေရးမၾကီးတဲ့ပံုဖမ္းထားၿပီး ေျပာေနေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲတြင္ ဂဳဏ္ယူ၀င့္ၾကြားေနသည္ကို သူျမင္ခဲ့သည္" တဲ့ .. ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္ကိုဖမ္းတတ္ေသာ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။<br /> .......... ............... ................ .................... ................<br /><br /> <div><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"> </span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span> little: ငါက ငါလံုလံုျခံဳျခံဳ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိတဲ့ ေနရာေလးေတြကို ေတြ႔ေစခ်င္တာ<br /></div><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span> နင္နဲ႔ ငါ့ၾကားက စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြကို သူ႔ကိုသိေစခ်င္တယ္<br /> သူ႔ကိုလည္း ခံစားေစခ်င္တယ္ ... ဒါမ်ိဳးက သိပ္ကိုရွာေတြ႔ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္<br /> ဒါေၾကာင့္ နင္တို႔ကို ဆံုေစခ်င္တာ ... ... ...<br /><br /></span></span><div><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"><br /></span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span></div><div><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"> _ _ :<span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></span> ငါတို႔ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းကို စကားလက္ဆံုက်ၿပီၤးခင္သြားၾကတယ္<br /><br /> little: နင္တို႔ ဘယ္နားထိုင္ၾကတုန္း ေကာ္ဖီဆိုင္မွာလား လမ္းေဘးေလးမွာလား<br /> ေလေတြေကာတိုက္လားဟင္<br /><br /> _ _: အင္း မနက္ျဖန္ရံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ လူေတြသိပ္မ်ားတယ္ေလ<br /> ငါတို႔ေနရာမရလို႔ လမ္းေဘးမွာပဲ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္ :)<br /><br /> little: ဟားဟားဟား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ<br /><br /> ......... ........... .............. .................. ....................<br /><br /> ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကမၻာေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ အသစ္ထပ္မံ၍ ေပၚေပါက္လာပါၿပီ။ ထိုရင္းႏွီးေႏြးေထြးေသာ ျဖစ္ရပ္တို႔က ေလာကဓံထဲ ၾကံၾကံခံရပ္တည္မည့္ ျမက္ပင္ေလးမ်ား ေျမကမၻၻာမွ လြင့္ထြက္မသြားေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားေပးမည့္ အျမစ္ေလးမ်ားျဖစ္လာမည္။ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ေပ်ာ္ပါသည္။ သူမတို႔ ၂ဦးေသာက္ေနေသာ ေကာ္ဖီရနံ႔သည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ သင္းပ်ံ႔လ်က္။<br /> <br /><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"><br /><br /></span><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"></span><br /><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span></div><div><span style="display: block; float: left; color: rgb(136, 136, 136);"></span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span><span style="font-weight: bold;"></span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-1023831399495119656?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-65985696967291832122010-03-25T04:33:00.000-07:002010-03-25T05:38:10.243-07:00ေႏြေရာက္ၿပီလား ... ... ... ။ ကြ်န္ေတာ္ အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့ပစ္ထားခဲ့ေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ ရာသီဥတုလည္းပါသည္ပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ္က ဂရုမထားေသာ္လည္း ေႏြက သူ႔သေဘာသူေဆာင္၍ အေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ေလရူးက လူရူးကိုေ၀ွ႔သည္။ ေလရူးသိမ္းတိုင္း ျမက္ရိုင္းတို႔က ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ။ စိတ္ရိုင္းတို႔ကလည္း<br />ဖရိုဖရဲ။ ဒီကြင္းျပင္ၾကီးဟာလည္းေလ ... စကားမဆက္တတ္ေတာ့သလို ဆြံ႔အသြားသည္။ ကြင္းၾကီးက စပါးပင္ငုတ္တိမ်ားႏွင့္ ေျခာက္သေယာင္းထလ်က္။ ခ်ိဳးကူသံ ေလးတြဲ႔တြဲ႔က ဒီဖုန္လမ္းေလးထဲ ေျခေထာက္ေရြ႔ရခက္ေအာင္ ဆြဲသည္။ အားတင္းၿပီးေလွ်ာက္လိုက္ပါကြာ ... ကိုယ့္လူရယ္ ... အားတင္းၿပီးေလွ်ာက္လိုက္စမ္းပါ။<br /> <br />လမ္းအဆံုးတြင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ရွိေနပါသည္။ အိမ္ေလးသည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခန္းထဲ လွမ္း၀င္လိုက္လွ်င္ ျမင္ရမည့္အေနအထားအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခြဲခြာေနခဲ့ ေနခဲ့ မွတ္မိသည္။ အတြင္းမွ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လွ်င္ သဲသဲကြဲကြဲျမင္ရသည္မဟုတ္ပါ။ ခန္းစီးစမ်ားသည္ ေလျငိမ္ေနလွ်င္္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေလးေလးပင္ပင္ တြဲခိုထားမည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္ကဖြင့္လ်က္ တင္ေနမည္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚပံုခ်ထားေသာခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲတမ္း ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာ အျပံဳး ... ဖရိုဖရဲ ဆံပင္တို႔ကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ဖြကစားတိုင္း ေအာ္ဟစ္လာမည့္အသံ။ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားေယာင္ေနခဲ့သည္။<br /> စာေစာင္တစ္ေစာင္ေစာင္ကို ဆြဲယူဖတ္မည္ၾကံလွ်င္ သူမေႏွာက္ယွက္မည္။ သူ႔ေနရာမွာ ၀ပ္ေနေသာ ေခြးကေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မည္။ ၿပီးလွ်င္ အသာျပန္၀ပ္ဆင္းလွ်က္။ သူမကိုဖက္ထားရင္း စကားတီးတိုးဆုိေနခ်ိန္ ေလသိမ့္သိမ့္တိုက္ပါသလား။ ကြ်န္ေတာ္ ဂရုမျပဳခဲ့ဖူးပါ။<br /> <br />အိမ္ေရွ႔တံခါးတြင္ ရပ္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေတြေ၀ေနသည္။ ဒီတံခါး ၊ ဒီခန္းစီးစေတြေနာက္မွာ အမွန္တကယ္ ဘာေတြရွိေနခဲ့ပါသလဲ။ စစ္စစ္မွန္မွန္ တကယ္ဘာေတြရွိေနခဲ့သလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ တံခါးကိုထိတ္လန္႔စြာပဲ ဖြင့္လိုက္ပါသည္။ ေနာက္မွပင့္တိုက္လာေသာ ေလျပင္းက ကြ်န္ေတာ့္အရင္ အခန္းထဲေျပး၀င္သြားသည္။ ခန္းစီးစတို႔လြင့္လ်က္။ စားပြဲေပၚမွ စာအုပ္သည္ ပိတ္လ်က္သားပင္။ သူမေနရာတြင္ သူမရွိမေနပါ။ သူမသည္ ထိုေနရာတြင္ မည္သည့္အခါမွ မရွိခဲ့သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဂရုမျပဳမိပါ။ သူမသည္ထာ၀ရ ဖုန္းထားရာ စင္အနားတြင္ရွိသည္။ မူးယစ္ေစေသာ အသံကို ရွဴရိွက္ရင္း ေခြးကေလးေခါင္းကို ပြတ္သပ္ေနတတ္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ဂရုမျပဳမိ။<br /> <br />ေႏြသည္ သူ႔ကို ဂရုမျပဳမိေသာ္လည္း သူ႔သဘာ၀အတိုင္းေရာက္လာ သူ႔သဘာ၀အတိုင္းထြက္သြား။ ေလရူးက လူရူးကိုေ၀ွ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထိုေန႔ကစ၍ အိမ္ဆိုသည္မရွိေတာ့ပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6598569696729183212?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-30496463048087089562010-03-17T17:55:00.000-07:002010-03-17T18:09:52.373-07:00တစ္ေန႔ တစ္ေန႔<br /> ေတြ႔တဲ့ရစ္လံုးနဲ႔ ဘ၀ကို လႊတ္တင္ေနရတယ္<br /> ၉၆ ပါး လက္က<br /> အင္းလ်ားဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ဆိုလား<br /> စက္တင္ဘာမွာ<br /> ကန္ရာသီဖြားတစ္ေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔မွာ<br /> သစၥာပန္းဆိုတာကို နည္းနည္းပါးပါး လိုခ်င္တယ္။<br /> ဒီလို<br /> ေရတံခြန္ကို ေခါင္းထိုးသည္းခံတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ေရာ<br /> သေဘၤာရိုးတစ္ေခ်ာင္းထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္လို႔<br /> သေဘၤာတစ္စင္းလံုး ျမင္ႏိုင္ပါ့မလား<br /> သစၥာပန္းကို တြန္းႏိုးေပမယ့္<br /> သစၥာဇာတ္လမ္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိပါ့မလား<br /> ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္းလို<br /> ေလေပၚမွာ ေမာင္းႏွင္ေနၾကတဲ့<br /> သံသရာ<br /> ဘာေကာင္းသလဲ<br /> ဘာမေကာင္းဘူးလဲ<br /> ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းလို႔ေတာ့ ေျပာေနတာပဲ။<br /><br /> ခိုင္ျမဲေက်ာ္စြာ (No.95, January 2008) Beauty Magazine မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-3049646304808708956?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-78733676340545914512010-03-15T08:21:00.000-07:002010-03-15T08:31:29.796-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S55RjoGnC2I/AAAAAAAAAP0/amRI37xQwrk/s1600-h/aaaaaaaaaaa.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 500px; height: 686px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S55RjoGnC2I/AAAAAAAAAP0/amRI37xQwrk/s400/aaaaaaaaaaa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448882271667293026" border="0" /></a><br />ဘာမ်ားဆုေတာင္းေပးရမလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေမြးေန႔ေလးျဖစ္ပါေစ မိညီမေရ ... လက္ေဆာင္ေတာ့ ေတာင္းမယ္မၾကံနဲ႔ .. အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ေတြေပးၿပီးၿပီ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ... ဘ၀တစ္သက္တာလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-7873367634054591451?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-67181767615156137342010-03-03T21:16:00.000-08:002010-03-03T22:02:11.417-08:00ကိုယ္အားလံုးနဲ႔ တိုက္ခိုက္ကာ ခ်စ္ခဲ့ရ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသဲကြဲဖို႔လား ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6718176761515613734?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-64090360213607351392010-02-20T02:24:00.000-08:002010-02-20T07:18:49.045-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S3-7G01_atI/AAAAAAAAAPs/1vDsmJNgXSs/s1600-h/lovestory.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 202px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S3-7G01_atI/AAAAAAAAAPs/1vDsmJNgXSs/s400/lovestory.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440272600825555666" border="0" /></a><br />love story , The Class ၀တၳဳေတြကို ေရးသားခဲ့သူ စာေရးဆရာ အဲရစ္ဆီဂဲလ္( အသက္ ၇၂ႏွစ္) ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ရက္ေန႔က ႏွလံုးေရာဂါျဖင့္ကြယ္လြန္သည္။<br /><br />ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ေသာ လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား ကိုဖတ္ဖူးသူမ်ား အဲရစ္ဆီးဂဲလ္ကို အမွတ္ရမိပါလိမ့္မည္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနရင္း မုန္႔ထုပ္ေသာ ဂ်ာနယ္မွာျမင္လိုက္မိ၍ ျဖတ္ထုတ္ထားေသာ သတင္းေလး မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္နံမည္ကို မမွတ္မိသည္ကို ခြင့္လြတ္ပါ။ ..<br /><br />ဒင္းနစ္ေရာ့ဆီ၊ သီယိုဒိုလင္းဗရို႔စ္၊ ဆာရာ တို႔၏ ဖန္တီးရွင္ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စာေရးဆရာျဖစ္ပါေစ ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6409036021360735139?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-61633242732498549712010-02-11T07:38:00.000-08:002010-02-13T06:30:38.251-08:00ခန္႔ထည္တဲ႔ အျပံဳးနဲ႔ ေမးရိုးခိုင္ခိုင္ေအာက္မွာ သြားေစ့ထားတာ အံသြားေတြ တင္းတင္းၾကိတ္ထားတာ ျမင္ရတယ္ ... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S3QomtHcugI/AAAAAAAAAPk/qgURzvDsfIE/s1600-h/26012010192.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S3QomtHcugI/AAAAAAAAAPk/qgURzvDsfIE/s400/26012010192.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437015295554009602" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6163324273249854971?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-41661832138372929432010-02-07T02:47:00.000-08:002010-02-07T03:38:07.104-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S26gEj3Os4I/AAAAAAAAAPc/gDd9mHujoRc/s1600-h/0002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 158px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/S26gEj3Os4I/AAAAAAAAAPc/gDd9mHujoRc/s200/0002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435457800489579394" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> မိုးအလင္းဆိုင္ေလးမွာ ေကာ္ဖီေတြ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ေသာက္ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ျခစ္မိေတာ့ ဒီပံုေလးထြက္လာတယ္ ... လြမ္းစရာ ။ ။ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္က ကုလားမကိုေငးလုိက္ .. အရက္သမားေတြကို ေငးလိုက္၊ ပံုေတြေလ်ာက္ျခစ္လိုက္ ၊ စီးကရက္ေသာက္လိုက္၊ ... မိုးလင္းသြားေရာ .. ေလာေလာဆယ္ စာေရးလို႔မရေသးဘူးဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္ေလလြင့္ေနတယ္ ... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-4166183213837292943?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-35301841444420367372010-01-20T20:36:00.000-08:002010-01-20T20:43:30.300-08:00ေလးဘက္ေလးတန္ ၀ိုင္းရံထားေသာ အုတ္ရိုးအျမင့္ႀကီးကို သူၾကည့္ကာ ဤေနရာသည္ ေလာကတြင္ အေမွာင္မိုက္ဆံုး ေနရာဟုသူေတြးထင္မိသည္။ သူ ဒီေနရာသည္ သူႏွင့္မဆက္စပ္၊ မသက္ဆိုင္သူ ျဖစ္သည္ဟုလည္း သူထင္ေနသည္။<br /> <br /> ညဘက္အိပ္စင္ထက္တြင္ လွဲေလ်ာင္းရင္း အိပ္ေဆာင္သစ္သားတန္းမ်ားၾကားမွ ၀င္လာေသာလေရာင္ကို ၾကည့္ကာ သူႏြယ့္ကိုလြမ္းသည္။ အေမ့ကိုလြမ္းသည္။ ကလပ္တြင္ သူအလုပ္လုပ္ခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္သတိရသည္။ ကလပ္တြင္ရွိစဥ္တုန္းက ကလပ္မွထြက္ခ်င္သေလာက္ ယခုေထာင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ သူကလပ္တြင္ ေနထိုင္လႈပ္ရွားခဲ့သည္မ်ားက ဘာမွမဆိုးဟု သူထင္လာသည္။<br /> <br /> ဘ၀တကၠသိုလ္ႀကီးအတြင္းသူေနရစဥ္ သူရိုရိုက်ိဳးက်ိဳး ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္ေနသျဖင့္ ပထမႏွစ္ကုန္စဥ္မွာပင္ သက္သာေသာအလုပ္ကို ေျပာင္းရသည္။ ေထာင္စိုက္ခင္းမ်ားတြင္ တာ၀န္က်ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစို္က္ခင္းတြင္ပင္ သူ႔ကိုစိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္းမ်ားေျပာျပမည့္သူတစ္ဦးႏွင့္ ဆံုျဖစ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေထာင္စိုက္ခင္းမ်ားတြင္ တာ၀န္က်သူမ်ားသည္ အျပင္သို႔ထြက္ခြင့္ရသည္။ မနက္မွ စထြက္ၿပီး ညေနမွ ေထာင္တြင္းသို႔ျပန္၀င္ရသည့္အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထိုေန႔တစ္ရက္တာ တာ၀န္ကိုၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီးသည္ဆို က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ နားနားေနေနထိုင္ေနလို႔လည္း ရသည္။ သူတို႔ကို ေစာင့္ၾကပ္သည့္ ေထာင္၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း ဘာမွမေျပာ။<br /> <br /> ကိုေက်ာ္သည္ သူတို႔အေဆာင္မွမဟုတ္။ ကိုေက်ာ္က ႏိုင္ငံေရးမႈျဖင့္က်လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔ႏွင့္ ကိုေက်ာ္တို႔အေဆာင္ျခင္းမတူသလို လူပံုမ်ားလည္း မတူပါ။ ကိုေက်ာ္တို႔အေဆာင္မွ ေထာင္သားမ်ားသည္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ရွိသည္။ ႏိုင္ငံေရးကို သူနားမလည္ပါ။ သိလည္းမသိ၊ စိတ္လည္းမ၀င္စားပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုေက်ာ့္ကိုေတာ့ သူစိတ္၀င္စားသည္။ ကိုေက်ာ္သည္ အသားညိဳညိဳ ဆံပင္တိုတိုေထာင္ေထာင္ႏွင့္ စကားကိုျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္ေသာ္လည္း တစ္စံုတစ္ရာနားမလည္သည္ကို ရွင္းျပလွ်င္ေတာ့ ေလေအးေလးႏွင့္ ေျပာတတ္သူလည္းျဖစ္သည္။<br /> <br /> တစ္ရက္သူ တာ၀န္ၿပီး၍ သစ္ရိပ္ေအာက္ထိုင္ေနစဥ္ ကိုေက်ာ္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သစ္ပင္ေအာက္သို႔ သူလည္းအရိပ္လာခိုျခင္းျဖစ္သည္။ စေတြ႔ေတြ႔ျခင္း မည္သူမွ်စကားေျပာဆိုျခင္းလည္းမရွိေသး၊ ထို႔ေနာက္တြင္မွ ကိုေက်ာ္က အိတ္ထဲမွ ေဆးေပါ့လိပ္ႏွစ္လိပ္ထုတ္လိုက္ရင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ပါဦးဆိုကာ တစ္လိပ္လွမ္းေပးသည္။ သူက ေက်းဇူးအကိုဟု ျပန္ေျပာရင္း ေဆးလိပ္ကိုယူလိုက္သည္။<br /><br /> ေထာင္ထဲတြင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္စေတြ႔ၿပီး ေမးျမန္းလွ်င္ပထမဆံုးေမးေလ့ရွိေသာ ေမးခြန္းမွာ ဘာမႈနဲ႔လဲဆိုသည္ပင္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါသည္။ သူ႔ကို ကိုေက်ာ္ကလည္း ထိုသို႔ပင္ေမးခဲ့သည္။ လူသတ္မႈဆိုေတာ့ ကိုေက်ာ္က အင္းဟုသာ ေျဖပါသည္။ အံ့ၾသဟန္လည္းမျပပါ။<br />ဤမွအစျပဳကာ သူ႔ဘ၀တြင္မေမးဖူးေသာ ေမးခြန္းမ်ားကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးရန္၊ သူနားမလည္ေသာ အေတြးမ်ားကို ေတြးမိရန္ အေၾကာင္းဖန္လာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။<br /><br /> ကိုေက်ာ္ကို ဘာမႈနဲ႔လည္းဟုေမးေတာ့ ကိုေက်ာ္႔အမႈက သူ႔ထက္ပင္ႀကီးမားသေယာင္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးကို ထိပါးေႏွာက္ယွက္ေသာ စည္းရံုးလႈံေဆာ္မႈ။ ကိုေက်ာ္ကေတာ့ ေျပာသည္ " ဒီေခတ္မွာ တပ္ခ်င္တဲ့ပုဒ္မတပ္ၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို ေထာင္ထဲသြင္းလိုက္လို႔ အလြယ္ေလးတဲ့။ "<br />သူ ေမးၾကည့္သည္။ ဘာေၾကာင့္ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာတုန္း။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေအးေအးေနပါလားလို႔။<br />သူရန္ကုန္လာေတာ့ အေမကမွာသည္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲထဲ ကိုယ္၀င္မပါနဲ႔။ အလုပ္၀င္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ကြ မဆိုင္တာေတြထဲ ၀င္မပါနဲ႔ဟု မန္ေနဂ်ာက ေျပာသည္။ သူတို႔ေျပာေသာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲတို႔၊ ကိုယ္ႏွင့္မဆိုုင္တာတို႔ ဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံေရးကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္ကို သူသေဘာေပါက္သည္။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ျဖည့္ရာတြင္ ႏိုင္ငံေရးကင္းရွင္းပါသည္ဟူေသာ ခံ၀န္ခ်က္လက္မွတ္ထိုးရသည္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ အစိုးရႏွင့္ အစုိးရကိုဆန္႔က်င္သူမ်ား၏ အလုပ္သာဟု မွတ္ယူလ်က္ သူႏွင့္ေ၀းေနခဲ့သည္။<br /><br /> " ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ့အေရးကိစၥကို လုပ္ေဆာင္တာ" ဟု ကိုေက်ာ္ကေျပာသည္။ "ႏိုင္ငံရဲ့အေရးကိစၥကို အစိုးရကလုပ္မွာေပါ့။ ျပည္သူကလုပ္စရာမွ မလိုတာ" ဟု သူေျပာေတာ့ "အစိုးရက ေကာင္းေကာင္းမစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရင္ ျပည္သူက ကန္႔ကြက္ရမယ္။ အစိုးရက ျပည္သူအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ျပည္သူကေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ထားတာျဖစ္ၿပီး သူ႔အလုပ္က ျပည္သူေတြသက္သာေခ်ာင္ခ်ိေအာင္ ျပည္သူေတြဘ၀တိုးတက္လာေအာင္လုပ္ေပးရမွာ... ... ၊<br />တကယ္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရက သူ႔အလုပ္ကိုပ်က္ကြက္ရင္ ျပည္သူကသူ႔ကို သတိေပးရမယ္၊ ကန္႔ကြက္ရမယ္၊မရရင္ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရမယ္" ဟု ကိုေက်ာ္ကေျပာသည္။<br /> <br /> " ၿပီးေတာ့မင္းကိုေမးမယ္... ခုအစိုးရက မင္းခန္႔ထားတာလား" တဲ့ .. ကြ်န္ေတာ္က "ဘယ္လိုခန္႔မွာတုန္း ကြ်န္ေတာ့္အေဖတို႔လက္ထက္ကတည္းက ရွိေနတာမဟုတ္လား"ဆိုေတာ့<br />ကိုေက်ာ္က "ေအးကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခန္႔ထားတဲ့အစိုးရ။ ေနာက္တစ္ခုက မင္းနဲ႔မင္းပတ္၀န္းက်င္က လူေတြအဆင္ေျပလား မင္းၾကည့္" လို႔ ေျပာသည္။ "အင္း... ကြ်န္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပမွာတုန္း အကိုရ။" " ေနာက္တစ္ခု မင္းတို႔ကလပ္မွာ အရာရွိႀကီးသားသမီးေတြ လာမေသာင္းက်န္းဘူးလား။" " ဟာ သူတို႔ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး ရဲေတြကလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး သူတို႕လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တာပဲ" ဆိုေတာ့ "မင္းအဲ့လိုလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ေထာင္က်မယ္၊ အခ်ဳပ္က်မယ္။ ဥပေဒနဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြက သူတို႔အတြက္မဟုတ္ဘဲ မင္းတို႔အတြက္ပဲရွိတာလား။ မင္းေနတဲ့အိမ္အလုပ္ကို မင္းလုပ္တာ၊ မင္းေနတဲ့အိမ္ေကာင္းေအာင္ မင္းလုပ္တာ ႏိုင္ငံေရးပါပဲကြာ၊ မင္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ကြ" ဟု သူ႔ကို ကိုေက်ာ္က ေလေအးေအးေလးျဖင့္ ေမးခြန္းမ်ားစြာေမးလည္းေမးခဲ့၊ ေျပာလည္းေျပာခဲ့သည္။<br /><br /> သူေက်ာင္းေနစဥ္က သူ႕အတန္းေဖာ္မ်ားႏွင့္လည္း ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေဆြးေႏြးမိ။ သူ႔အတန္းေဖာ္မ်ားကလည္း ထိုသို႔ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္၀င္စားေလ့မရွိပါ။ ကိုေက်ာ္ေျပာျပေတာ့မွ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္းမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းသူသိရသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢဖြဲ႔စည္းထားျခင္းမ်ား ယခင္ကရွိခဲ့ဖူးသည္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္တြင္ေတာ့ မည္သည့္အဖြဲ႔မ်ိဳးကိုမွ တည္ေထာင္ခြင့္မေပးထား။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ့ ႀကံ႔ခိုင္ေရးႏွင့္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအသင္းေလွ်ာက္လႊာ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားကလာေပးေသးသည္။ ထိုအသင္းအဖြဲ႔ထဲလည္း သူမ၀င္မိ။ သူတို႔ၿမိဳ႔ေလးမွ ထိုအသင္းအတြင္းေရးမွဴးသည္ ဓါတ္ဆီေမွာင္ခိုေရာင္းရင္း ခ်မ္းသာသြားသည္ကို သူယခုမွျပန္ေတြးမိသည္။ <br /><br /> အေ၀းသို႔ေငးရီရီၾကည့္ကာ ကိုေက်ာ္မႈတ္ထုတ္လိုက္ေသာ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားႏွင့္အတူ သူ႔အေတြးမ်ား ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိလ်က္။ သူ ႏြယ့္ကိုသာသတိရခ်င္သည္။ ကိုေက်ာ့္ကို ႏြယ့္အေၾကာင္းမေျပာျပရေသး။ ႏြယ့္အေၾကာင္းကို မသိေစခ်င္။ အေမကေကာ အေမသူ႔အေၾကာင္းၾကားၿပီး ထိုေန႔ကတစ္ခ်ိန္လံုးငိုေနခဲ့သည္ဟု သူ႔ၿမိဳ႔မွလူႀကံဳေထာင္၀င္စာလာေပးစဥ္က သူသိခဲ့ရသည္။ အျပင္စိုက္ခင္းထဲမွ ေထာင္အုတ္ရိုးႀကီးကိုလွမ္းၾကည့္ၿပီး သူအထဲကိုျပန္မ၀င္ခ်င္။ ကိုေက်ာ္မႈတ္ထုတ္လိုက္ေသာ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားလို ေကာင္းကင္ဆီ လြင့္ပ်ံတက္သြားခ်င္လိုက္တာဟု သူတမ္းတမိသည္။<br /><br /><br />ဆက္ရန္ .. ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-3530184144442036737?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-81973492943327502542010-01-19T19:57:00.000-08:002010-01-19T20:12:20.474-08:00ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားနည္းခ်က္မ်ားထဲမွ တိုက္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္ ေျပာခြင့္ရမည့္တစ္ခု ကိုေျပာခ်င္ပါသည္။ ေဖ့ဘြတ္ခ္တြင္ ေကာမန္႔တစ္ခု ျမင္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> "လက္အားေနလား ... ဟင္ အားေနရင္ ဒီကိုလာခဲ့ ... ခုိင္းမလို႔ပါေနာ္ ဟီးဟီး "</span> ဆိုေသာ ေကာမန္႔။ အထက္ပါ စာသားမ်ားသည္ ခင္မင္သူအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္းေျပာဆိုျခင္းသာျဖစ္ႏိုင္သည္။ အထက္ပါ စကားမ်ိဳးကို မိဘျဖစ္သူက ေဆာ့လြန္းေသာ သားသမီးတို႔ကိုလည္း ေျပာတတ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စာသားမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး စာဖတ္သူတြင္ ေတြးစရာ၊ ေျပာဆိုစရာရွိပါသလား။ အထက္ပါစာသားမ်ားကို အသံုးျပဳေလ့ရွိသူ အမ်ားစုမွာ ေယာက္်ားေလးမ်ားသာျဖစ္သည္။ ေယာက္်ားေလးအခ်င္းခ်င္းျဖစ္ေစ၊ ေယာက္်ားေလးမွ မိန္းကေလးမ်ားသို႔ ျဖစ္ေစ စေနာက္ျခင္းသေဘာျဖင့္ ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္။<br /><br /> အထက္ပါ စာသား၏ မူရင္းကို မေျပာလည္း သင္သေဘာေပါက္ေကာင္းေပါက္ႏိုင္ပါသည္။ အထက္ပါ စာသား၏ေနာက္တြင္ xxx ကိုင္ထားပါလားဆိုသည့္စကားစု၊တခါတရံ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုင္ထားဆိုသည့္ စကားစု ပါေသးေၾကာင္းမသိခဲ့လွ်င္ ယခုသိေအာင္မွတ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ေျပာသူက ထိုကဲ့သို႔မရည္ရြယ္ေသာ္လည္း၊ ထိုစကားဆက္ရွိေၾကာင္းမသိသျဖင့္လည္းေကာင္း ေျပာတတ္ႏိုင္ပါသည္။ အေျပာခံရသူကလည္း မသိသျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သိသိျဖင့္ ေျပာသူကို ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း အျပစ္ဆိုခ်င္မွဆိုပါလိမ့္မည္။<br /><br /> ကိုယ္က်င့္တရားအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္မေဆြးေႏြးလိုပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာၾကပါစို႔။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ညီမအရင္းအခ်ာမရွိပါ။ ၀မ္းကြဲညီမမ်ားေတာ့ ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီမမ်ားကို လူငယ္သဘာ၀ ရိသဲ့သဲ့လုပ္ျခင္း၊ စကားျဖင့္ခ်ိတ္ျခင္းတို႔သည္ အထူးအဆန္းလည္းမဟုတ္။ ဒါကသဘာ၀တရားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ယခုကဲ့သို႔ေသာ စကားမ်ိဳးကို သဘာ၀တရားစာရင္းထဲ ကြ်န္ေတာ္မသြင္းပါ။ ယခုကဲ့သို႔ေသာ စကားမ်ိဳးကို ဆဲမနာ၊ဆိုမနာဟု ဆိုႏိုင္သည့္ အရင္းအခ်ာမ်ားေျပာသည့္တိုင္ အမ်ားသံုးျဖစ္ေသာ ေဖ့ဘြတ္ခ္ကဲ့သို႔ေသာေနရာမ်ိုဳးတြင္ ေကာမန္႔အေနျဖင့္မေရးသင့္ပါ။ အျဖစ္သည္းသည္ဟု ဆိုခ်င္ကလည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။ <br /><br /> (ဤေနရာတြင္ လူပ်က္ေတြေတာင္ စင္ေပၚမွာ ေျပာေနဆိုေနတာပဲဟု ျပန္ေျပာမည္ဆိုပါက ကြ်န္ေတာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ပါ) အထူးသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုယ္ သတိမထားဘဲ<br />အထက္ပါစကားမ်ိုဳးျဖင့္ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုမိျခင္းအားျဖင့္ အျခားသူမ်ားအျမင္တြင္ ထိုအေျပာခံရသူအေပၚ<br />အထင္အျမင္ေသးသြားႏိုင္ေၾကာင္းကိုေကာ ေျပာသူမ်ား သတိျပဳမိပါရဲ့လား။ ထိုေကာမန္႔ကို လက္ခံသူကေကာ မိမိအေပၚထိုသို႔ေျပာဆိုလာသည္ကို လက္သင့္ခံထားသည္လား။ ဤကဲ့သို႔ေသာျဖစ္ရပ္မ်ိဳးသည္ အေလ့အထျဖစ္သြား၍ ဘာမွေျပာဆိုစရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ၿပီလား။<br />ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေမးခြန္းမ်ားစြာေမးရန္က်န္ရွိေနပါသည္။<br /><br /> မိမိကုိယ္မိမိ အေလးထားတတ္ရန္ ကြ်န္ေတာ့္ညီမမ်ားကို သင္ေပးပါသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေလးမထားတတ္လွ်င္ မည္သူူကမွ ကိုယ့္ကိုိ အေလးမထားတတ္ေတာ့။ အထက္ပါ စကားမ်ိဳးကို ေျပာေသာေၾကာင့္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ထိပါးေသာေၾကာင့္ ျပႆနာခနခန တက္ဖူးသည္။ ထိုအခါ ညီမမ်ားေျပာေလ့ရွိသည္မွာ ေတာ္လုိက္ပါေတာ့၊ ထားလိုက္ပါေတာ့ဆိုသည့္စကား။ ဘာအတြက္ ေတာ္လိုက္ရမွာလည္းဆိုသည္ကို ျပန္ေမးခ်င္ပါသည္။<br /><br /> ဤကဲ့သို႔ ေျပာေနဆိုေနၾကျခင္းက သမားရိုးက်အေလ့အထ ျဖစ္သြားၿပီလား။ ဒီထက္ဆိုးရြားေသာ စကားမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ရွိပါေသးသည္။ လူပ်က္ေတြပ်က္သလို ရယ္စရာေလာက္ႏွင့္ ဆံုးသြားလွ်င္ေတာ့ ရယ္လိုက္ရံုသာ။<br /><br /> ဤအျဖစ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေရးသားရျခင္းမဟုတ္၊ ေရးသူကိုေကာ လက္ခံသူကိုပါနစ္နာေစလိုေသာ ဆႏၵလည္း မရွိ။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေရးသားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ မည္သည့္အက်ိဳးဆက္မ်ား ဆင့္ပြားေပၚေပါက္တတ္သည္ကို သတိထားေစလို၍ ေရးျခင္းျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8197349294332750254?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-91091966648243716102010-01-02T06:49:00.000-08:002010-01-02T06:55:12.475-08:00မေန႔က ကလပ္ကို ႏြယ္မေရာက္လာ။ ဒီေန႔လည္း ႏြယ္ေရာက္မလာပါ။ သူ ကလပ္မွ မိန္းကေလးမ်ားကိုေမးၾကည့္လည္း မည္သူမွ် မသိၾက။ ဆုကို ေမးေတာ့ ဆုကလည္း မသိေၾကာင္းေျပာသည္။ သူစိတ္ပူသည္ ဘာေၾကာင့္မ်ား မလာပါလိမ့္။ ေတြ႔ေနျမင္ေနသည့္ပံုစံေလး မျမင္ရေတာ့ ရင္ထဲဟာတာတာ။ ႏြယ္ေနမေကာင္းဘူးလား။ သူ ႏြယ့္အိမ္သို႔လိုက္သြားမွႏွင့္တူသည္။<br />ညပိုင္း ကလပ္ဆင္းကာနီးတြင္မွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က လာေျပာသည္။ မန္ေနဂ်ာထံမွ သိလာသည္တဲ့။ ရြာမွာက်န္ေသာ ႏြယ့့္မိခင္ဆံုးသြား၍ ႏြယ္ရြာသို႔လိုက္သြားေၾကာင္း မန္ေနဂ်ာထံ ခြင့္တိုင္သြားသည္တဲ့။ အင္း ... ႏြယ္ေတာ့သနားပါတယ္။ သူ စိတ္မေကာင္းပါ။ ႏြယ္ ဘယ္လိုမ်ားေနရွာမလဲ။<br /> <br /> မန္ေနဂ်ာက ဦးစီး၍ ကလပ္မွ၀န္ထမ္းမ်ားဆီမွ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စု၍ႏြယ့္ကို ကူေငြသေဘာမ်ိဳး ေပးလိုက္ၾကသည္။ ႏြယ္ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ မ်က္ႏွာမ်ားေခ်ာင္က်ၿပီး ပိန္သြားသည္။ "ႏြယ္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းခဲ့လား" ဟုသူေမးေတာ့ ႏြယ္က "ဒီလိုပါပဲ" ဟုေျဖသည္။ ႏြယ္သည္ အၿမဲလိုလို ဒီလိုပါပဲဟူေသာ စကားကိုသံုးေလ့ရိွသည္။ "နင္ေကာ ေက်ာင္းတက္ေနၿပီ မဟုတ္လား"။ "အင္း တက္ေနေပမယ့္ကြာ ေက်ာင္းခန္းထဲ ငိုက္ေနတာကပိုမ်ားပါတယ္။" " ေအး နင္စာေတြေကာလိုက္ႏိုင္လား။" <br />"စာေတြကေတာ့ မသိလည္းကိစၥမရွိပါဘူးဟာ။ စာေမးပြဲနီးေတာ့ အနီးကပ္သင္တန္းေတြဖြင့္တယ္ေလ။ အဲ့က်မွ သင္တာေတြကို က်က္ေတာ့မယ္။ မက်က္ႏိုင္တာေတြကိုေတာ့ သူမ်ားလိုပဲ ကူးတာေပါ့ဟာ။" "ဟင္ နင္တို႔တကၠသိုလ္ကလည္း ခိုးခ်တာပဲလား။" " အင္း အကုန္လံုးနီးပါးေလာက္ခိုးတာပဲ။" "ဆရာေတြကေကာ မဖမ္းဘူးလား။" " ေအာ္ ဖမ္းရင္လည္း အကုန္မိတာခ်ည္းပဲေလ သူတို႔လည္း အေညာင္းခံၿပီးဖမ္းမေနေတာ့ဘူး။" " ေကာင္းပါ့ဟယ္" ဟု ႏြယ္ေျပာေတာ့ သူက "ဒီလိုပါပဲ" ဟု ေျဖလိုက္ရာ ႏြယ္က အားရပါးရရီေလသည္။ အင္း အဲ့လိုေလး ရီလိုက္ပါဦး ႏြယ္ရယ္။ <br /><br /> နယူးရီးယားည။ ႏွစ္သစ္သို႔ကူးေလၿပီ။ ကလပ္မွာ ဒီလိုေန႔မ်ိုဳးက လူသိပ္စည္သည္။ ဘယ္သူမွ အအားမေနႏိုင္။ ႏြယ္တို႔ေတြလည္း တစ္၀ိုင္းမွ တစ္၀ိုင္းကူးလ်က္။ သူႏြယ့္ကုိေတာင္ ယခင္ကလို ထိုင္ေငးေနခ်ိန္မရွိပါ။ ကလပ္ထဲမွ လူူတိုင္းကလည္း မူးေနၾကၿပီ။ ကလပ္အလည္ကြင္းျပင္တြင္ ကေနသူမ်ားကလည္း ကလို႔။ ကလပ္လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ကာၾကည့္ေနရသည္။ ဒီလိုေန႔မ်ိုဳးက စည္ကားသေလာက္ အႏၱရာယ္လည္းမ်ားသည္။ <br />လူေတြက မူးၿပီးစိတ္တက္ႀကြေနခ်ိန္ျဖစ္ရာ နဲနဲေလးျပႆနာျဖစ္လည္း သည္းခံႏိုင္ၾကသည္မဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္မ်ားမွာ ကရင္းခုန္ရင္း ထိမိသည္ကပင္ စ၍ရန္ျဖစ္ဖို႔ တာဆူေနတတ္ေသာေၾကာင့္ အဖြဲ႔လိုက္၀င္လာလွ်င္ လံုျခံဳေရးမ်ားက သတိထားၾကည့္ေနရသည္။ <br /><br /> ေတြးေနျခင္းကေနာက္က်ေနပါသည္။ ကပြဲကြက္လပ္တြင္ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနသည္ကို လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ားက လူစုခြဲၿပီး ျပႆနာရွာေသာ ငတိႏွစ္ေယာက္ကို ဆြဲထုတ္သြားသည္။ ကိုစိုးႀကီးကို ေမးၾကည့္ရာ ေကာင္မေလးေၾကာင့္တဲ့။ အင္း ဒါကလည္း ထံုးစံပါပဲ။ သူခနနားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ရန္ ေအာက္ဖက္ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေလွကားေထာင့္ခ်ိဳးတြင္ရပ္လိုက္ရင္း မီးျခစ္ကိုထုတ္မည္ျပဳစဥ္ "လြတ္ နင္လြတ္ လြတ္... " ဆိုေသာအသံႏွင့္ ဆဲသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အင္း ညိွၾကရင္း စကားမ်ားသည္လား... သူနားစြင့္ေနမိျပန္သည္။ "ေကာင္မ" " __မ" ဆဲဆိုသံမ်ားႏွင့္အတူ "ေဟ့ေကာင္မင္းလြတ္စမ္း" ဟူေသာအသံမ်ား ထိုးသံႀကိတ္သံမ်ားၾကားလိုက္ရသည္။ ကလပ္ေအာက္မွာျဖစ္ေသာျပႆနာသည္ ကလပ္ႏွင့္မဆိုင္ပါ သို႔ေသာ္ ဘာျဖစ္သည္ကို သိခ်င္စိတ္ႏွင့္ အျပင္သို႔ထြက္ၾကည့္လိုက္ရာ ... ဆု ... ဆု ။ ဆုသည္ ရန္ပြဲအလည္မွာ။ ဆုသည္ သူ႔လက္ကိုင္အိတ္ျဖင့္ လုတစ္ေယာက္ကို လြဲရိုက္ေနသည္။ ထိုသူက ကားဘက္သုိ႔ျပန္ဆုတ္သြားၿပီး ကားထဲမွ တစ္စံုတစ္ရာကို ထုတ္ယူလိုက္သည္ကို သူေတြ႔လိုက္သည္။ ဆုက ရိုက္ေနဆဲ၊ "ဆု ... ဆု " သူေအာ္ေခၚရင္း ေျပးသြားလိုက္သည္။ <br /><br /> ဆုလက္ကို ဆြဲလိုက္ရင္း ေနာက္ဖက္သို႔ ဆြဲလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ထိုသူက လက္ကိုလြဲၿပီးရိုက္လာရာ သူလက္ျဖင့္ခံလိုက္သည္။ သူ႔လက္တစ္ဖက္လံုး နာက်င္သြားသည္။ သူေနာက္သို႔ဆုတ္လာသလို ထိုသူကလည္း ဆက္ၿပီးဆက္ၿပီး ထပ္ဆင့္ရိုက္လာသည္။ သူေနာက္သို႔ယိုင္လဲသြားရာမွ ဖမ္းဆြဲမိရာ လက္ထဲပါလာသည္က သံပိုက္လံုးတစ္လံုး။ သူအလ်င္အျမန္ထလိုက္ရင္း ထိုသူ႔ကိုျပန္ရိုက္လိုက္သည္။ သူ႔တြင္လည္း လက္နက္ရွိသြားၿပီျဖစ္ရာ သူလည္းေသြးၾကြသြားေလၿပီ။ မည္သို႔ျဖစ္သည္ကို သူမသိေတာ့ သူတျပန္ကိုယ္တျပန္ရိုက္ရင္း တဖက္လူလဲက်သြားသည္ကို သူဆက္ရိုက္ေနမိသည္။ သူသတိထားမိခ်ိန္ ရန္ပြဲလည္းၿပီးသြားၿပီ။ သူ႔ေရွမွာ ေခြလဲေနေသာလူတစ္ေယာက္။ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူမ်ားက၀ိုင္းလ်က္ၾကည့္ေနၾကသည္။ <br /><br /> သူ႔လက္ထဲမွ သံပိုက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲယူသြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲမ်ားေရာက္လာ သူ႔ကိုလက္ထိတ္ခတ္ကာ ေခၚသြားသည္။ သူအာရံုတြင္ အရာအားလံုးသည္ မႈန္၀ါးေနာက္က်ိလ်က္။ သူသည္ ထိုအျဖစ္ကို တကယ္မဟုတ္ဟု ထင္ေနမိသည္။ သူ႔ကိုဆြဲေခၚသြားခ်ိန္ သူျမင္ေနသည္မွာ ႏြယ္၊ ထို႔ေနာက္ အေမ၊ သူ႔စာေမးပြဲ အားလံုးသည္ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္။ <br /><br /> သူအား လူသတ္မႈျဖင့္ စြဲခ်က္တင္သည္။ သူ႔ဘက္မွ ထြက္ဆိုေပးေသာသက္ေသျပခ်က္မ်ား ထုေျခရွင္းလင္းခ်က္မ်ားက သူသည္ကာကြယ္ရင္း လက္လြန္သြားသည္။ ေသသူကို ေသေစလိုေသာရည္ရြယ္ခ်က္လည္းမရွိ၊ ျပႆနာစတင္ျဖစ္ပြားရာတြင္လည္းမပါ၀င္ေၾကာင္း ျပဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႔ကို အျပစ္မွ လံုး၀ကင္းလြတ္ေစႏိုင္သည္မဟုတ္ပါ။ သူ အလုပ္ၾကမ္းျဖင့္ ေထာင္ (၅) ႏွစ္က်သြားသည္။ သူ႔ကို ရံုးထုတ္စဥ္တိုင္း ႏြယ္ႏွင့္ဆုတို႔ လာေတြ႔သည္။ ကိုစိုးႀကီးတို႔ ႏိုင္လင္းတို႔ကလည္း လာေတြ႔မည္တဲ့။ လက္ထိပ္ခတ္ထားေသာ လက္ကိုၾကည့္ၿပီး ႏြယ္သည္မ်က္ရည္က်သည္။ သူလည္း မ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ အခ်ဳပ္ကားေပၚသို႔တက္ခ်ိန္အထိ ႏြယ္သည္ထိုအနားမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ။ "နင္ဘာမွာမလဲ နင္ဘာမွာဦးမလဲဟင္" ဟု ႏြယ္ေမးေနသည္ကို သူျပန္မေျဖႏိုင္။ သူဘာမွာရမလဲ ... သူဘာမွာရမလဲ ... သူဘာမွာရဦးမလဲ ။ အခ်ဳပ္ကားအျပာေရာင္ထဲ သူတို႔ကို သြင္းလိုက္သည္အထိ သူငိုင္လ်က္။ အခ်ဳပ္ကားထဲမွာ ေမွာင္လို႔ပါလား။ သူေနာက္ကို ျပန္လွည့္လိုက္စဥ္မွာပင္ ကားတံခါးက "ဂ်ိဳင္း" ကနဲ ပိတ္သြားသည္။ သူ တံခါး၌ေဖာက္ထားေသာ အေပါက္ေလးဆီကပ္သြားရင္း သံတိုင္ကုိကုိင္ကာ အျပင္သို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏြယ္ ... ႏြယ္သည္ ဆုကိုဖက္ရင္း ရွိက္ငိုလ်က္ ... ... ... ...။<br /><br /> ဆက္ရန္ ... ... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-9109196664824371610?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-61972461756163550392009-12-26T21:07:00.000-08:002009-12-26T21:15:57.378-08:00သူႏွင့္ႏြယ္ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားသည္ကို သိပ္မၾကာမီပင္ ကလပ္မွလူမ်ား အားလံုးသိသြားၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ားကေတာ့ ၀မ္းသာအားရ အားေပးၾကသည္။ ကိုစိုးႀကီးကေတာ့ သူ႔ပခံုးကိုဖက္ရင္း "ေတာ္ေတာ္သတၱိေကာင္းတဲ့ေကာင္တဲ့။" တားလို႔မရခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္လူကတကယ္ခ်စ္ၿပီဆိုေတာ့ ဘာမွမေကာင္းမေျပာေတာ့။ <br /><br />စားပြဲမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္းပင္ ႏြယ့္ကိုလွမ္းၾကည့္မိျပန္သည္။ ဧည့္သည္၀ိုင္းတြင္ အရက္ငွဲ႔ေပးေနေသာႏြယ္က သူ႔ဘက္လွည့္လာၿပီး မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ကာ ေျပာင္ျပသည္။ သူၿပံဳးမိသည္။ ႏြယ္သည္ ထူးဆန္းပါသည္။ ဧည့္သည္မ်ားမရွိဘူးဆို သူအနားသို႔ႏြယ္ေရာက္လာတတ္သည္။ "ေဟ့ေရာင္" ဟုေခၚၿပီး စကားေတြေျပာ၊ တခါတရံ သူ႔ကိုတိတ္တိတ္ခိုးနမ္း၍ ေျပးသြားတတ္သည္။ သူလား ... သူကေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ေသာအခ်ိန္တြင္ေပ်ာ္သည္ေပါ့။ <br /><br />ထီကလည္းမေပါက္တတ္ဟု သူေတြးေနမိသည္။ ထီေပါက္ရင္ အိမ္ေလး၀ယ္ၿပီး သူတို႔ႏွစ္ဦးေနၾကမည္။<br />ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းေသးေသးေလး သို႔မဟုတ္ အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီး ႏြယ္ကေစ်းေရာင္း သူကတျခားမည္သည့္အလုပ္မဆုိလုပ္ကာ ေနႏိုင္သည္ဟု သူေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ တစ္ကိုယ္ရည္တစ္ကာယသမားမ်ားမဟုတ္ၾကပါလား။ <br /><br />ႏြယ္လာၿပီး ပခံုးကိုပုတ္ရင္းေျပာသည္။ "ႏြယ္ ဒီည အလုပ္ရွိတယ္ ..." ႏြယ္သည္ သူ႔မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ပင္ၾကည့္၍ ေျပာသည္။ သူလည္း ဘာစကားမွမဆို ႏြယ့္ကိုသာၾကည့္ေနမိသည္။ "အင္း .. ဘယ္၀ိုင္းကလဲ။" ဧည့္သည္ပံုစံေတြက မူးၿပီးေသာင္းက်န္းလား။ ႏြယ့္ကို ရစ္ေနမလား။ အၾကမ္းပတမ္းဆက္ဆံမလား။ ဤအလုပ္တြင္ ဧည့္သည္က မည္သို႔ပင္ရမ္းကားပါေစ။ ေအာက္တန္းက် ယုတ္မာပါေစ။ ႏြယ္တုိ႔လို အလုပ္သမားေတြက မည္သို႔မွ် ျပန္လွန္တုန္႔ျပန္ခြင့္မရ။ ဤအလုပ္သည္ တရား၀င္လည္းမဟုတ္။ ကိုယ္က်င့္တရားအရ ေအာက္တန္းက်သည္ဆိုေသာ္ျငား ဤအလုပ္ေလာက္ ေရွးက်ေသာအလုပ္လည္းမရွိေပ။ သူသည္ မ်ားမ်ားမေတြးတတ္။ သူမ်ားအတြက္လည္းမေတြးတတ္။ သူ႔ခ်စ္သူ ႏြယ္၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ငယ္ငယ္ႏွင့္ ဆုအတြက္သာ သူေတြးသည္။ သူတို႔ကို သူထိုသို႔မျမင္ခ်င္ပါ။ <br /><br />"ေဟ့ေကာင္ေလး ၾကမ္းေပၚက်ေနတယ့္ တစ္ရွဴးစေတြ ေကာက္လိုက္ဦး။" ကိုစိုးက သူ႔ကိုုေျပာသည္။<br />ဟုတ္တယ္ တစ္ခါသံုး တစ္ရွဴးစေတြလိုပါပဲ။ တစ္ခါသံုးတစ္ရွဴးစေတြလိုပဲ။ <br /><br />ႏြယ္က သူလည္းကူေကာက္ေပးရင္း ေျဖသည္။ "နံပတ္တစ္ဆယ့္ႏွစ္က နင္ဒီကေနၾကည့္ ဟိုရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔လူ မ်က္မွန္နဲ႔ေလ။" " အင္း... ... ...။" ႏြယ္သည္သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနဆဲ။ "ႏြယ္ရာ ငါ့ကိုမၾကည့္စမ္းပါနဲ႔" သူေျပာလိုက္သည္။ ႏြယ္က ... "နင္စိတ္ဆင္းရဲေနလားဟင္။" " ဟင့္အင္း ... ။" သူညာလိုက္ပါသည္။ သူညာမွန္း ႏြယ္လည္းသိသည္ကို သူသိပါသည္။ "ႏြယ္ ... ငါ့ကိုတမ်ိဳးမထင္ရင္ ငါတစ္ခုမွာမယ္ ရမလား။" " ႏြယ္က အင္း ... ဘာလဲ ... ေျပာ .. ရတယ္။" အင္း ... ဒါခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကမွာတာ သဘာ၀မွက်မွ က်ရဲ့လားမသိဘူး။ "ဟိုေလ ... နင္ ဧည့္သည္လက္ခံရင္ ကြန္ဒံုးေတာ့သံုးေနာ္။" ႏြယ္သည္ သူ႔ကိုဘာမွမေျပာ ... သူ႔ပါးျပင္ကို လက္ဖ၀ါးေလးျဖင့္လာထိလိုက္ရင္း "စိတ္ခ်ပါ ငါ ဂရုစိုက္ပါတယ္။" ကလပ္ကို WHO မွ HIV စီမံခ်က္ျဖင့္လိုက္လံ ေဟာေျပာစဥ္က သူေကာႏြယ္ပါ နားေထာင္ခဲ့သည္။ <br /><br />သူ ႏြယ့္ကို ေရာဂါမရေစခ်င္ပါ။ သူႏြယ့္ကို ခ်စ္ပါသည္။ ေရာဂါရေနခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ သူႏြယ့္ကို ခ်စ္ပါသည္။ "နင္က အဲ့ဒါငါ့ကို သတိေပးေတာ့ နင္က အဲ့ကိစၥေတြကို စိတ္၀င္စားလို႔လား" ဟု ႏြယ္က ရယ္က်ဲက်ဲေမးေတာ့ သူေျဖရခက္ေနသည္။ "ေတာ္ဟာ ... ၊" သူေအာ္လိုက္ေတာ့ ႏြယ္ကရယ္သည္။ "ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွက္ေနတယ္ဟဲ့" ဟုေအာ္လိုက္ရာ အနားမွာရွိေသာမိန္းကေလးမ်ား ၀ိုင္းလာၿပီး သူ႔ကို တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းစေတာ့သည္။ <br /><br />သူရွက္ၿပီး အရက္စပ္ေသာေနရာဖက္ေလွ်ာက္သြားရာ ကိုစိုးက "မင္းကိုဘာေနာက္ေနၾကတာလဲဟုေမးသည္။" " သည္လိုပါပဲ ကိုစိုးရယ္ ...။" သူ ႏြယ့္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ႏြယ္က ၀ိုင္း တစ္ဆယ့္ႏွစ္သို႔ သြားေနၿပီ။ ႏြယ့္ကို ေနာက္ဖက္ျမင္ကြင္းမွ ေငးၾကည့္ရင္း သူ သူ႔ကိုယ္သူေမးသည္။ မင္းႏြယ့္ကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုျဖစ္လား။ အင္း ... သူေသခ်ာမသိ။ သူႏြယ့္ကို ခ်စ္တုန္းက သူထိုစိတ္မ်ားမရွိ။ ႏြယ့္ႏွင့္ခ်စ္သြားေတာ့လည္း ႏြယ္သည္ တစ္ခ်ိန္လံုး သူစိမ္းေယာက်္ားမ်ား၏ အျဖည့္ဆည္းခံသာ။ သူကို ထိုသို႔ေသာ ေယာက္်ားမ်ားလို ထင္သြားမည္ကို သူစိုးရိမ္သျဖင့္ ႏြယ့္ကို သူ နမ္းေတာင္မနမ္းမိခဲ့။ ခု ႏြယ္က သူ႔ကိုေမးၿပီ။<br /><br />"စားပြဲ တစ္ဆယ့္ႏွစ္က ေခၚတယ္။" သူအလန္႔တၾကားျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ သူလွမ္းသြားလိုက္သည္။<br />သူ စားပြဲေရွ႔၌ ရပ္လိုက္သည္အထိ စားပြဲ၀ိုင္းမွလူမ်ားက သူ႔ကိုဂရုမျပဳႏိုင္ေသးပါ။ မ်က္မွန္ႏွင့္ပုဂၢိဳလ္သည္ ႏြယ့္ကိုရင္ခြင္ထဲ ထည့္ဖက္ထားရင္း ဘာေတြတတြတ္တြတ္ေျပာေနမွန္းမသိ။ "အကို ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာမွာမလို႔လဲ ခင္ဗ်ာ ... "သူေမးလိုက္သည္။ ႏြယ္က "အကို .. ဟိုမွာေမးေနတယ္" လို႔ သတိေပးမွ ထိုသူက .. "အင္း ... ေနာက္ထပ္ ၀ီစကီ၊ ေဆာ္ဒါနဲ႔ ႏွစ္ခြက္စပ္ေပးကြာ" ဟုမွာသည္။ "အို ... ႏြယ္မေသာက္ပါဘူး .." ဟုႏြယ္က ျငင္းရာ ထိုသူက "မရဘူး ေသာက္ရမယ" ္ဟုဆိုကာ ဇြတ္မွာသည္။ ႏြယ္သူ႔ကို မ်က္စိမွိတ္ျပလိုက္မွ သူထြက္လာခဲ့သည္။ "ႏိုင္လင္းေရ ႏြယ့္အတြက္ အခ်ဥ္တစ္ခြက္၊ ဧည့္သည္အတြက္ အခ်ိဳဟ" ဟုသူမွာလိုက္ရာ ႏိုင္လင္းက တဟားဟားရယ္သည္။ ၿပီးေတာ့ "မင္းပုဂၢိဳလ္ေျခေတြလက္ေတြေတာင္မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ စပ္ေပးလိုက္ရမလား" ဟု ေမးသည္။ သူက "ေနပါကြာ" ဟုေျပာရင္း ခြက္မ်ားကို သယ္လာကာ ခ်ေပးလိုက္သည္။ ဧည့္သည္ခြက္ကို ဧည့္သည္ေရွ႔ခ်ေပးလိုက္ရင္း ႏြယ့္ခြက္ကို ႏြယ့္ဘက္တိုးေပးလိုက္သည္။ <br /><br />ဆက္ရန္ .... .... ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6197246175616355039?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-26593830017877365872009-12-22T21:51:00.000-08:002009-12-22T21:56:28.779-08:00အိမ္အတြင္း၌ေမွာင္ေနရာ ႏြယ္က ဘုရားစင္မွ ဖေယာင္းတိုင္ကို ထြန္းညွိလိုက္သည္။ "နင္ ဘာစားခဲ့ေသးလဲ ေကာင္ေလး။" " အင္း ကလပ္က ထမင္းေၾကာ္ေကြ်းလိုက္တယ္။" " အင္း... အင္း။ ခနေစာင့္ဟ ... ငါအ၀တ္လဲလိုက္ဦးမယ္။" ႏြယ္ အခန္းထဲ၀င္သြားသည္။ သူ႔ရင္ထဲ၀ယ္ မည္သို႔ေျပာရမည္မွန္းမသိ။ ခုအိမ္မွာ ႏြယ္တစ္ေယာက္တည္း၊ သူ႔အေဒၚဘယ္သြားပါလိမ့္။ ဘုရားပံုေတာ္ေလးေရွ႕မွ မီးတိုင္က လႈပ္ရွားေနသည္။ အို ... ၿငိမ္းသြားမွျဖင့္ ...။<br /><br />ျခင္ေဆးေခြတစ္ေခြကို မီးညိွရင္း ႏြယ္ထြက္လာသည္။ "လာ ေကာင္ေလး ေရွ႔နားမွာ သြားထိုင္ရေအာင္။" " အင္း ႏြယ့္ ... အေဒၚေကာ။" " ရြာျပန္သြားတယ္ဟ။" တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ "ႏြယ္ ... နင္ကလပ္မွာလုပ္တာ အေဒၚသိလား။" " သိတယ္။ ... ... ... .... ။"<br />" ဘာမွမေျပာဘူးလားလို႔ နင္ဘာလို႔မေမးတာလဲ။" သူတိုးတိတ္စြာ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ "ငါ ဆက္မေမးတတ္ေတာ့လို႔ ။ "<br />နီးကပ္စြာ ယွဥ္တြဲထိုင္ေနေသာေၾကာင့္ ႏြယ့္ကိုယ္နံ႕ကို ရေနသည္။ သူ႔ညာဘက္ျခမ္းမွာ ႏြယ့္ကိုယ္ႏွင့္နီးေနေသာေၾကာင့္လည္း ေႏြးေနသည္။ ႏြယ္က ..." နင္ဒီေန႔ ငါ့ကိုၾကည့္ေနတယ္ မဟုတ္လား။" " အင္း .... ။" " ငါ... နင့္မ်က္လံုးထဲကို ျမင္ရတယ္။" ႏြယ္ထိုသို႔ေျပာေသာအခါ သူ႔ရင္ထဲ ဆို႔နင့္လာသည္။ "အင္း ... ငါနင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ႏြယ္ရယ္။" ႏြယ္သည္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပင္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ ႏြယ္မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္တို႔တြဲခိုလ်က္... ...။ "ငါလည္း နင့္ကိုခ်စ္တယ္။" သူထိုစကားကိုၾကားၿပီွးေနာက္ အေတြးက ဟိုးအေ၀းသို႔ ေျပးသြားသည္။ ႏြယ္လည္း ေတြးေနေပလိမ့္မည္။ သူ႔ပခံုးစြန္းကို ႏြယ္မွီလိုက္ခ်ိန္ သူႏြယ့္ပခံုးကို ဖက္ထားလိုက္သည္။<br /><br />ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္ေလးမ်ား ဟိုတစ္ပြင့္၊ ဒီတစ္ပြင့္ႏွင့္ ပုစင္းရင္ကြဲေလးမ်ား၏ အသံမွတပါး ဘာသံမွ မရွိ။ အသာအယာတိုးေ၀ွ႕ေနေသာေလႏုေအး ... အိမ္တံစက္ၿမိတ္အေမွာင္ရိပ္ေအာက္၀ယ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မွီတြဲထားေသာ သူတို႔ႏွစ္ဦး။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကို မွိတ္၍သာထားလိုက္သည္။<br />သူနားမွာ ရွိေနေသာႏြယ္ကို သိေနသည့္ အသိမွတပါး အျခားမရွိ၊ မသိခ်င္ေတာ့ပါ။<br /><br />"ေကာင္ေလးေရ ... အိပ္ၾကစို႔။" " အင္း ... ။" ႏြယ္က သူ႔အတြက္ ေခါင္းဦးႏွင့္ေစာင္ ထုတ္လာေပးသည္။ သူလွမ္းယူလိုက္ကာ ဘုရားစင္ေအာက္၌ ေနရာယူလိုက္သည္။ "ေနဦးေလ ... ငါဘုရားရွိခိုးရဦးမယ္။"<br />"ေအာ္ ...ေအး။" ႏြယ္ဘုရားရွိခိုးၿပီး သူ႔ဘက္လွည့္ကာ .." ငါဘာလုပ္လုပ္ ဘုရားေတာ့ရွိခိုးေသးတယ္ဟယ္" ဟုေျပာရာ သူ၀မ္းနည္းသြားသည္။ "ႏြယ္ရယ္ ... ငါနားလည္ပါတယ္" ဟုသာ တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ ..." အိပ္ေတာ့ေနာ္" ဟု ေျပာကာႏြယ္ထြက္သြားသည္။<br /><br />ညသည္ တာရွည္လြန္းလွသည္။ သူ အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ သူ သူ႔ကိုယ္သူ အႀကိမ္ႀကိမ္သာေရရြတ္ေနမိသည္။ ငါ ႏြယ့္ကိုခ်စ္တယ္။ ငါ ... ႏြယ့္ကိုတကယ္ခ်စ္ခဲ့တာ။ ေရွ႔ဘယ္လိုဆက္မလဲ။ ႏြယ့္ကို ထုိအလုပ္မလုပ္ခိုင္းဖို႔။ ဒါက စိတ္ကူးယဥ္တာပဲ။ ႏြယ္ အလုပ္မလုပ္ရင္ ရြာကိုပိုက္ဆံဘယ္လိုျပန္ေထာက္မလဲ။ တျခားအလုပ္လုပ္ခိုင္းရင္ေကာ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္တြက္ၾကည့္တာေတာင္ ကိုယ္ရသည့္လခရယ္ ေဘာက္ဆူးရတာရယ္နဲ႔မွ ေနႏိုင္ရံု။ ႏြယ္လည္း တူတူပင္။ ကာထားေသာ ပ်ဥ္တန္းမ်ားၾကားမွ အျပင္သို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ေမွာင္လြန္းလွသည္ေကာ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသားအတြက္ေကာ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ရွိေလမလား။<br /><br />ဆက္ရန္... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2659383001787736587?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-85985629420113431382009-12-18T06:44:00.001-08:002009-12-18T07:02:08.916-08:00ႏြယ္ဖိတ္ေသာေၾကာင့္ ႏြယ္တို႔အိမ္ကို သူတို႔လာၾကသည္။ သူတို႔ဆိုသည္မွာ သူရယ္၊ ငယ္ငယ္ရယ္၊ ေနာက္ ႏြယ္ကေခၚခ်င္ေခၚလာခဲ့ဟု ဆိုသျဖင့္ေခၚလာသည့္ ဆု။ "ေ၀း... ေရာက္လာၾကၿပီေကာ။" ငယ္ငယ္က "မမႏြယ္ အေ၀းႀကီးကေနလာခဲ့တာ မုန္႔အမ်ားႀကီးေကြ်းရမယ္" ဟု ေျပာသည္။ "ေကြ်းမယ္၊ ေကြ်းမယ္ .. အိမ္ေပၚေရာက္မွ အ၀စား"ဟု ႏြယ္ကျပန္ေျပာေနသည္။ သူကေတာ့ ႏြယ္တို႔ အိမ္ကေလးကို အကဲခတ္ေနမိသည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္ ေရစည္ပိုင္းႏွင့္ ေရခ်ိဳးေက်ာက္ျပားႏွင့္။ ေရမ်ားက အိုင္ေနသည္ကို အုတ္ခဲေလး သံုးေလးလုံးခ်ထားၿပီး လမ္းလုပ္ထားသည္။<br /><br />အိမ္တံစက္ျမိတ္အိုအိုေလးေအာက္မွ ေခါင္းငံု႕၀င္လိုက္ရာ အလင္းထဲမွ ရုတ္တရက္၀င္လိုက္ရ၍ ရုတ္တရက္မ်က္စိျပာသြားသည္။ အတန္ၾကာမွ ျမင္ကြင္းကျပန္ၾကည္လာရာ အိမ္ေလး၏ အတြင္းပိုင္းကို သဲသဲကြဲကြဲျမင္ရေတာ့သည္။ အိမ္ေလးမွာ အခန္းသံုးခန္းသာရွိၿပီး က်ဥ္းက်ဥ္းရွည္ရွည္ေလးျဖစ္သည္။ သူက ေနာက္ေက်ာနံရံကို မွီလိုက္ရာ အိပ္္ခန္းျဖစ္ဟန္တူေသာ အခန္းကိုျမင္လိုက္ရသည္။ ေအာ္ ... ဒါႏြယ္အိပ္တဲ့ အခန္းေလးကိုး။ အိပ္ရာကိုလိပ္ၿပီး ေခါင္းရင္း၌ ကပ္ထားသည္ကို သူျမင္ေနရသည္။ ဆုနဲ႔ေတာင္ မိတ္မဆက္ေပးရေသးဘူး ဆိုသည့္အေတြးေတြးမိခ်ိန္ အိမ္ေရွ႔ခန္းတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္း။ ေနာက္ေဖးဘက္မွ အသံၾကားရေတာ့မွ ဆုႏွင့္ ငယ္ငယ္ပါ ေနာက္ေဖးဘက္၀င္သြားမွန္းသိလိုက္သည္။ ဘာသြားလုပ္ပါလိမ့္။ သူ ႏြယ့္ကိုေတာင္ ေသခ်ာမၾကည့္လိုက္ရေသး။ ခနအၾကာ ေရာ့ လာပါၿပီ စားၾကေသာက္ၾကမယ္ ဆိုသည့္အသံႏွင့္ သံုးေယာက္သား အိုးမ်ားပန္းကန္မ်ားမကာ ထြက္လာၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။<br /><br />"ႏြယ္ေရ ... ဘာအတြက္ ဖိတ္ေကြ်းတာလဲ ေျပာပါဦး"ဟု ဆုကေမးရာ သူ တအံ့တၾသ ဆုကိုသာေငးၾကည့္ေနမိသည္။ မိန္းကေလးေတြက ေတြ႔တာမွမၾကာေသး ခင္ခင္မင္မင္ရွိသြားၾကၿပီေကာ။<br />ႏြယ္က ... "အင္း ... ငါ့အသက္ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ေလ ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါ့အခင္ဆံုးေတြကို ထမင္းဖိတ္ေကြ်းတာ။" " ေအာ ... လက္ေဆာင္လည္း မပါဘူး အဟီး..." ဟု ငယ္ငယ္က ရီရင္း ေျပာသည္။<br />သူကေတာ့ ႏြယ့္ကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ႏြယ့္ပါးျပင္ေပၚမွာ သနပ္ခါးသာပါးပါးေလးလူးထားသည္။ ဘာမွျပင္ဆင္ခ်ယ္သမထား။ ပိတ္ပါးအကၤ်ီေလးႏွင့္ ထဘီအနက္ေျပာင္ေလး၀တ္ထားေသာႏြယ္က လွလြန္းေနသည္ေလ။ ကလပ္ထဲမွာဆိုလွ်င္ ႏြယ္သည္ မီးေတာက္ေလးႏွင့္တူသည္။ ယခုကေတာ့ ေအးေအးၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးေနေသာ ႏြယ္။ "ဟေကာင္ ... နင္ဘာေငးေနတာလဲ စားေလ စကားလည္းမေျပာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္ ...။" " နင္က ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္လွလို႔ ...။" " အံမွာ အရင္ေန႔ေတြကေတာ့ မလွဘူးေပါ့ ... ဟုတ္လား။" " ဟုတ္တယ္ ... ဟုတ္တယ္အမ မခံနဲ႔ျပန္ေျပာ" ဟု ဆုႏွင့္ ငယ္ငယ္က ၾကပ္သည္။ "အဲ့လို မဟုတ္ပါဘူးဟာ ... နင္က အရင္ေန႔ေတြထက္ ဒီေန႔ပိုလွတယ္လို႔ ငါကေျပာခ်င္တာ။" "အမယ္ ကိုေကာင္ေလးက ဒါမ်ိဳးေတာ့ တတ္သား" ဟု ဆုက စသည္။ ငယ္ငယ္က "အမေလး မဆုရ သူတတ္တာရွိပါ့။"<br />"ကဲကဲ .. စားေသာက္ၿပီးရင္ ဘုရားသြားၾကရေအာင္ေလ။ ဒီထိပ္နားမွာ ဘုရားရွိတယ္။ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ေနာက္ဖက္က အေအးဆိုင္ေလးမွာ သြားထိုင္ၾကတာေပါ့။ အဲ့မွာ ေအးတယ္ဟ" ဟုႏြယ္ကေခၚသည္။<br /><br />ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြ ဘုရားရွိခိုးၾကသည္။ သူကေတာ့ ႏြယ့္ကိုသာ ေငးေနမိသည္။ ရုတ္တရက္ ႏြယ္ဘာေတြ ဆုေတာင္းလဲဟင္လို႔ သိခ်င္စိတ္ျဖစ္လာသည္က ျပင္းျပင္းျပျပ။<br />ေအးျငိမ္းလြန္းလွသည္ေကာေလ။ဤလိုေန႔မ်ိဳး ဘာေၾကာင့္မ်ား ရွားပါးလြန္းရသည္လဲေနာ္။<br /><br />ထံုးစံအတိုင္း ကံပစ္ခ်ရာ က်ခဲ့ရေသာ ဘ၀ကိုျပန္စရျပန္ၿပီေပါ့။ လူေတြကို အံ့ၾသသည္။ မူးမူးရူးရူးႏွင့္ သူတို႔တစ္ညျဖဳန္းတီးပစ္ေသာ ပိုက္ဆံသည္ သူတို႔တစ္လစာ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ထို႔ထက္ပိုေသာအခါ သူအံ့အားသင့္မိသည္။ သူတို႕က အပန္းေျဖသည္ဆိုသည္ပဲ။ ေအာ္ ထိုသို႔ေသာ လူမ်ိဳးမ်ားရွိေန၍လည္း မိမိတို႔ အလုပ္ရွိေနသည္ပဲ။ သူႏြယ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ႏြယ္က စားပြဲတစ္ခုမွ ဧည့္သည္မ်ားကို ရီလိုက္ေမာလိုက္ႏွင့္ ဧည့္ခံေနသည္။ ဆလိုက္မီးေရာင္ တခ်က္တခ်က္ထိုးသြားသည့္ၾကားမွ ႏြယ့္ကို တခ်က္တခ်က္ ျမင္ေနရသည္။ ဧည့္သည္က စကားလည္းေျပာ၊ လက္ကလည္း အၿငိမ္ေနသည္မဟုတ္ပါ။ ရံဖန္ရံခါ ႏြယ့္ပုခံုးေပၚမွာ၊ ရံဖန္ရံခါ စကပ္တိုေလးေအာက္မွ ႏြယ့္ေပါင္ေပၚမွာ၊... သူမည္မွ်အၾကာႀကီးၾကည့္ေနမိသည္မသိ ... သူသတိထားမိခ်ိန္တြင္ ႏြယ့္မ်က္လံုးႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆိုင္မိၿပီ။<br />ႏြယ္မ်က္ႏွာလြဲသြားၿပီး ဧည့္သည္၏လက္ကို အသာတြန္းလိုက္တာ သူျမင္လိုက္သည္။ သူသက္ျပင္းခ်လိုက္ရင္း တျခားဘက္သို႔ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />ကလပ္ပိတ္ၿပီမို႔ သူသိမ္းဆည္းစရာရွိသည္မ်ားသိမ္းဆည္းကာ ေအာက္ကိုဆင္းလာခဲ့သည္။ ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေလးကို ေကြ႔လိုက္ခ်ိန္ ေထာင့္နားတြင္ရပ္ေနသည္က ႏြယ္ ... ။ "ႏြယ္ ... ကားေပၚမတက္ေသးဘူးလား ။" " နင့္ကို ေစာင့္ေနတာ။" " ေအာ ... ။" " ဒီေန႔ အလုပ္မရွိဘူးေပါ့။" "မဟုတ္ဘူး ... နင္နဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ ငါဘယ္မွလိုက္မသြားတာ။" " သူ အံ့အားသင့္ေနသည္။" " နင္ ... ငါ့အိမ္လိုက္ခဲ့ ... အေဆာင္ျပန္မအိပ္နဲ႔ေတာ့။" " အ... င္း ...။" စိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါႏွင့္ ကားေပၚသို႔ ႏြယ္ႏွင့္တူတူတက္ခဲ့သည္။ သူဆင္းရမည့္ေနရာတြင္ မဆင္းဘဲ ႏြယ္ႏွင့္အတူလိုက္ဆင္းသြားေသာသူ႔ကို ကားေပၚမွ က်န္ေနသူမ်ားက မည္သို႔ထင္မည္နည္း။ "ေအာ္ ... ႏြယ္ေတာင္မေတြးတာ ... ငါကဘာေတြးေနတာတုန္း။" သူႏြယ့္ကို ခ်စ္တာပဲသိသည္။<br /><br />ႏြယ့္အိမ္ေလးသို႔ သြားရာလမ္းသည္ေမွာင္မဲေနသည္။ ႏြယ္ကေတာ့ သြားေနက်မို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္သြားႏိုင္ေသာ္လည္း သူကေတာ့ ႏြယ့္ေနာက္နားခပ္ခြာခြာမွ ေျဖးေျဖးခ်င္းစမ္းသြားေနရသည္။ ႏြယ္က ငါ့လက္ကို တြဲထား။ သူ ... ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ႏြယ့္လက္ကိုလမ္းဆြဲလိုက္သည္။ ႏြယ္လက္ကိုသာသာတြဲရင္း အိမ္သို႔သြားစဥ္ အိမ္သို႔ေရာက္လွ်င္ ဒီလက္ကေလးကို ျဖဳတ္လိုက္ရမွာ ႏွေမ်ာတြန္႔တိုေနမိသည္။ ... ... ... ...<br /><br />ဆက္ရန္ ... ... ... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8598562942011343138?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-21379379455947813282009-12-16T19:47:00.000-08:002009-12-20T05:23:56.063-08:00အယ္ေနာင္း၏ အသံက ေၾကေၾကကြဲကြဲ ...<span style="color: rgb(0, 0, 102);"> " ေမ်ာ္လင့္ေသာညေတြအလယ္ ၾကယ္တံခြန္ေလး မင္းေလးပဲ ငါပိုင္ဆိုင္တာ အားလံုးလဲ နင္ဖန္ဆင္းသိမ္းပိုက္တယ္ " </span>... သူ႔နတ္သမီးကေတာ့ စင္ေပၚက ေၾကာင္ေလွ်ာက္လမ္းမေပၚမွာ။ "ေဟ့ေကာင္ေလး ... ဟို၀ိုင္းက မင္းကိုေခၚေနတာ သြားလိုက္ဦးေလ" ဟု ကိုစိုးက သတိေပးမွ သူ႔အေတြးစတို႔ ျပတ္ေတာက္ကုန္သည္။ သူေရာက္သြားေတာ့ ..." ညီေလး မင္းအကိုႀကီးေတြကို လုပ္စမ္းပါဦးကြ" ဟု တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာသည္။" မမစုရွိတယ္ေလ အကိုရ။ အကိုတို႔ သိၿပီးသားေတြပဲ။"<br />"ေတာ္ၿပီကြ ရိုးေနၿပီ ... သေဘာေကာင္းေကာင္း လွလည္းလွရမယ့္ သူမ်ိဳးလိုခ်င္တယ္ ... မင္း ဟို အ၀ါေလးကို သိလား ... " ရင္ထဲမွ က်ိတ္၍ေတာင္းေနေသာ ဆုမျပည့္ခဲ့ပါ။ ႏြယ္ကလည္း လွလြန္းေနသည္ကိုး။<br />"ဟုတ္ .. သိတယ္အကို။"<br />"ေခၚေပးကြာ ... ။"" အကိုကလည္း ထံုးစံသိသားနဲ႔ ပန္းကုန္း ၂၀၀၀၀ ဖိုးဆုခ်မွ အကိုတို႔၀ိုင္းကို သူလာခြင့္ရွိတယ္ေလ အကိုရ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုလုပ္ပါလား ... အကိုခုမေခၚေသးနဲ႔ ... ကလပ္ဆင္းေတာ့မွ သူ႔ကိုေခၚေလ... ပန္းကံုးဖိုးေပးမယ့္အစား သူ႔ကိုပဲပိုေပးလိုက္တာက ပိုေကာင္းတာေပါ့။" " ေအး ... အင္းအႀကံမဆိုးဘူး သြားေျပာထားကြာ<br />ျပန္ရင္ ကလပ္ကားနဲ႔ မျပန္ဘဲ ေအာက္မွာေစာင့္ေနလို႔။ " "ဟုတ္ ... အကို။"<br /><br />သူ စင္အေနာက္ဘက္ရွိ အ၀တ္လဲခန္းသို႔ ေလးပင္စြာ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲမ၀င္ခင္ မ်က္ႏွာကို ျပင္လိုက္ၿပီး ၀င္သြားလိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ အ၀တ္လဲေနသူလဲ ထိုင္ေနသူထိုင္ေနႏွင့္ေကာင္မေလး ငါးေယာက္ခန္႔ရွိရာ တစ္ေယာက္က ေမးဆတ္လိုက္သည္ကို ...<br />"ႏြယ့္ကို လာရွာတာ"ဟု ေျဖလိုက္သည္။ "အေနာက္သြားေနတယ္ ကိုေကာင္ေလးရ"ဟု ငယ္ငယ္ကေျဖသည္။ "ဘာတုန္း ေအာ္ဒါလား"ဟု သူကပင္ ျပန္ေမးရာ ... "တိုးတိုးေျပာစမ္းပါ ငယ္ငယ္ရာ ... ပန္းကုန္းဖိုးမရလို႔ဆိုၿပီး ငါအလုပ္ျပဳတ္ေနမယ္ဟ။" မိန္းကေလးမ်ား အကုန္ရီေနၾကစဥ္မွာပင္ ႏြယ္ေရာက္လာသည္။ "ဟဲ့အေကာင္ နင္ဘာလာလုပ္။"<br />"နင့္ကို ညက်ေတြ႔ခ်င္တဲ့ လူရွိတယ္ နင္လိုက္မလားေမးခိုင္းလို႔ ငါလာေမးတာ... ။" " အင္း ... လိုက္မယ္ေလ ... အဲ့ဒါမွမလိုက္ရရင္လည္း ပိုက္ဆံကမရွိေတာ့ဘူးဟ။" ႏြယ္က သူေမးသည္ကို ျပန္ေျဖရင္း မွန္ေရွ႕တြင္ ႏႈတ္ခမ္းနီျပန္ဆိုးေနသည္။ သူ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေငးၾကည့္ေနမိသည္မသိ ... ႏြယ္က " ဟဲ့အေကာင္ နင္ဘာလုပ္ေနတာတုန္း ျမန္ျမန္ျပန္ေလ ... ၀ိတ္တာေခါင္း ရွာမေတြ႔ရင္ နင္အဆူခံထိဦးမယ္ "ဟုေသာအသံၾကားမွ..." အင္း... အင္း... နင္လိုက္မယ္လို႔ ငါေျပာလိုက္မယ္ေနာ္။"<br /><br />"ေ၀း ... ကိုေကာင္ေလး တစ္ခြက္ေလာက္တိုက္ပါလား။ ကိုေကာင္ေလး တစ္ပ္ေတြရေနတာ ျမင္တယ္။" " ငါ အေဆာင္လခေပးရဦးမယ္ ဆုရယ္။ နင္တို႔ေကာ အလုပ္မျဖစ္ဘူးလား။" "ဘယ္ကလာ ဒီေန႔မွ မျဖစ္ရင္ ကလပ္ေပၚမတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။" " အာ ... အဲ့လိုေတာ့မလုပ္နဲ႔ ... နင္ဒီေန႔အလုပ္မျဖစ္ရင္ ျပန္တဲ့အခါငါ့ဆီက ၀င္ေၾကးေတာ့ယူသြားဟာ။ ေအာက္ကဟာေတြကို ၀င္ဆြဲေနတာ သိရဲ့သားနဲ႔။" " အင္း အင္း ... ျပန္တဲ့အခါေပါ့။"<br />ဒီေဂ်သံကေတာ့ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနသည္။ အင္း ... ဒီဂီတသံနဲ႔ အရက္နဲ႔့ဆိုေတာ့ မျမဴးရင္လည္း ခံႏိုင္ရိုးလားေနာ္။<br /><br />ခုတေလာ စီမံခ်က္ရွိ၍လားမသိ။ လမ္းေပၚတြင္ အဖမ္းအဆီးမ်ားသည္။ နယ္ေျမခံရဲမ်ားကို လိုင္းေၾကးေပးထား၍ ကလပ္ေပၚတက္၍ေတာ့ မဖမ္း။ ကလပ္ေအာက္ေျခတြင္ ၀င္ေၾကးမေပးႏိုင္သျဖင့္ အျပင္မွာေဖာက္သည္ရွာေသာ ေကာင္မေလးမ်ားကိုေတာ့ ၀င္ဆြဲသြားသည္။ ဆုကိုေတာ့ သူခင္သည္။ ဆုႏွင့္က တစ္ရပ္ကြက္တည္းသားေတြ။<br />ဆုကေတာ့ လူရမရမသိ ကတာေတာ့ေကြးလို႔ပင္။ သူ႔ဆံပင္တိုေလးေတြကို ခါခါထုတ္ရင္း ေခါင္းထဲက စိတ္ညစ္စရာေတြကိုပါ ခါထုတ္ေနလားမသိ။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူလည္းမအားမလပ္ေတာ့ပါ။ ဟို၀ုိင္းကေခၚလိုက္ ဒီ၀ိုင္းကေခၚလိုက္ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနရပါေတာ့သည္။<br /><br />"ေကာင္ေလးေရ ဟို၀ိုင္း၁၂ကို ဘီယာသြားခ်ေပးလိုက္ဟ။ မူးေနၿပီလားလည္း ၾကည့္ခဲ့ဦး။" အင္း ... ႏိုင္လင္းတို႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းစေတာ့မည္ထင္သည္။ မူးေနလားၾကည့္ခိုင္းျခင္းမွာ အေကာင္းမဟုတ္ပါ။ ဘီယာခြက္က်န္မ်ားကို ဒီေကာင္က သြန္မပစ္ဘဲ စုထားတတ္သည္။ ၀ိုင္းထဲမွ မူးေနသူက ဘီယာမွာခ်ိန္ႏွင့္ ခြက္ျပည့္ခ်ိန္တိုက္ဆိုင္ပါက ထိုဘီယာအက်န္မ်ားကို ေဘာပင္ႏွင့္အျမဳပ္ထေအာင္ ေမြကာသြားခ်ေပးတတ္သည္။ ထိုခြက္ဖိုးက စာရင္းထဲတြင္မပါ ...သူ႔အိတ္ထဲေရာက္ေလသည္။ ေသာက္သူလား သိမွာ...<br />ဘယ္ကလာ သိမွာတုန္း မူးကလည္း မူးေန ... ေဘးနားက ေကာင္မေလးထံလညး္ ေဇာကပ္ေန ... ဘာမ်ားသိမွာမို႔တုန္း။<br /><br />သူ အေ၀းသင္တက္ေနတာ ဒုတိယႏွစ္ရွိၿပီ။ အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဘြဲ႔လက္မွတ္ေလးေတာ့ျပခ်င္ေသးသည္။ အေမ့အေၾကာင္းေတြးေနရင္းမွ ႏြယ့္ကိုသတိရသြားသည္။ ႏြယ့္ကို သူခ်စ္တာႏြယ္မွသိပါေလစ။ သူကေကာ ႏြယ့္ကိုယူႏိုင္ပါသည္လား။ စိတ္ရႈပ္တယ္ကြာ ... ထပ္မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့။ သူ ႏြယ့္ကို ရည္းစားစကားေတာင္မေျပာရေသး။ သူသာ ႏြယ့္ကိုရည္းစားစကားသြားေျပာလွ်င္ ႏြယ္ေတာ့ခြက္ထိုးခြက္လွန္ ရီမလားမသိ။ သူက ထိုသို႔ရီတတ္သူ။<br /><br />အင္း ... ဒီေန႔ႏြယ္လည္း ေပၚမလာေသးဘူး။ "ငယ္ငယ္ေရ ႏြယ္ျပန္လာေသးလား။" " အာ ကုိေကာင္ေလးကလည္း ေအာ္ဒါပါသြားတာ ဘယ္လိုျပန္အိပ္မွာတုန္း။" " ေအး ... ဟုတ္သားပဲ" ဟု သူဆိုေသာအခါ ငယ္ငယ္က ၿပံဳးသည္။<br />"ေဟး ... ေဘာ္ေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ ... " လူကိုမျမင္ရေသး အသံကိုၾကားရသည္။ ငယ္ငယ္က "မႏြယ္ကို မျမင္မခ်င္းေမးေနတာ တခ်ိန္လံုး"ဟု ေျပာရာ ႏြယ္က " သူ႔မွာရစရာရွိလို႔ဟ" ဟုဆိုၿပီး ပိုက္ဆံရွစ္ေထာင္ထုတ္ေပးသည္။ "ဘာတုန္း ... ။" " ေရာ့ေလ ... နင္ဆက္သြယ္ေပးလို႔ ေကာ္မရွင္ခက ငါးေထာင္၊ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ဖိုးထပ္ရခဲ့ေသးေတာ့ ထပ္ပိုေပးတာ ... ယူေလ "ဟုေျပာသည္။ "ေနပါဟာ ... ငါဘာမွမလုပ္ဘူး ... မယူဘူးဟ။" " မရဘူး ယူရမယ္။ နင္က ငတံုး၊ ငအ။ ႏိုင္လင္းလို လူလည္လည္းမက်တတ္ေတာ့ ပိုက္ဆံဘယ္ရမလဲ။ က်ဴရွင္ဖိုးေတြလိုေသးတယ္မဟုတ္လား။" " ငါ့ကို ဧည့္သည္ေတြေပးပါတယ္။" " အမေလးဟယ္ သူတို႔ေပးတဲ့ တစ္ပ္မန္းနီးမ်ား ေတာ္ေတာ္မူးမွ တစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာထြက္တာ။ ေရာ့ ... ဟေကာင္ နင္ယူမလား မယူဘူးလား။" ႏြယ္စိတ္ဆိုးေတာ့မည္မွန္း သူူသိသည္။ "ေအးေအး ... ငါယူမယ္ ... ေပး။" " အဟိ " ... ရယ္သံၾကားသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္ရာ ငယ္ငယ္။ "ကိုေကာင္ေလးမယူရင္ မီးက ယူမလို႔ပါဆို" ဟု စေသးသည္။ " ကိုေကာင္ေလး ငယ့္ကိုမုန္႔၀ယ္ေကြ်းမလား" ဟု ၿပဳးၿပံုးႀကီးေမးေနေသာ ငယ္ငယ့္ကို " ေအး ... ေကြ်းမယ္ဟ နင္ .. ငါ့ကိုမစရင္ ေကြ်းမယ္" ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ရင္း အခန္းထဲမွ ထြက္လာလိုက္သည္။<br /><br />"ေဟ့ေကာင္ေလး ... မင္းႏြယ့္ကိုႀကိဳက္ေနတယ"္ဆို ဟုကိုစုိးႀကီးကေမးရာ "မဟုတ္ပါဘူး အကိုရာ။ ၀ိုင္းေနာက္ေနၾကတာပါ...။" " ေအး ... ငါေတာ့ ဘာမွမေျပာလိုဘူး ... သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုထမင္းရွာစားတယ္ဆိုတာ မင္းလည္းအသိ ငါလည္းအသိ။" " ဟုတ္ကဲ့ ... အဲ့ဒါဘာျဖစ္တုန္း အကိုရ။"<br />"အင္း ... ဘာျဖစ္မလဲဆိုေတာ့ မင္းသာသူနဲ႔ႀကိဳက္ရင္ ဟိုသီခ်င္းေန႔တိိုင္းဆိုေနရမယ္။" " ဘယ္သီခ်င္းတုန္းအကိုရ ။" " အိုးေလးကြဲသြားၿပီ... အိုးေလးကြဲသြားၿပီ ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလ။" " အာ ... အကိုက လာေနာက္ေနတယ္။" " မေနာက္ဘူးေမာင္ ... မင္းေတြးၾကည့္ ... သူက အေပၚကေမာ္ဒယ္ေလွ်ာက္ မင္းက ၀ိတ္တာ၊ ... သူမ်ားက သူ႔ကိုႀကိဳက္လို႔ေအာ္ဒါေခၚေတာ့ မင္းခံရခက္တယ္မဟုတ္လား။" သူက ငိုင္လွ်က္. သူလည္း ဒီဟာကို တစ္သက္လံုးမလုပ္သလို ကြ်န္ေတာ္လည္း မလုပ္ပါဘူးဗ်ာ။ "မင္း ... စာေတြဖတ္ဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးက တယ္ယဥ္ကိုး" ဟု ကိုစိုးက ညည္းသည္။ သူစိတ္ကူးယဥ္မိသည္လား ... သူလည္းဘာေကာင္မွ ဟုတ္လွသည္မဟုတ္ေပ။ အမႈိက္ေတာထဲက အမိႈက္တစ္စမွ်သာ။ သူမေကာ၊ ကိုစိုးေကာ၊ အားလံုး.. အားလံုး၊ ဘာေကာင္မွမဟုတ္။ ဘာကို ဂရုစိုက္ေနရဦးမည္နည္း။ ႏြယ္သာ သူ႔ကိုခ်စ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းေနသြားလွ်င္ အကုန္လံုးကို သူရင္ဆိုင္ႏိုင္သည္ဟု သူထင္သည္။ ကိုစိုးႀကီး ဘယ္အခ်ိန္ထြက္သြားသည္မသိ၊ သူကေတာ့ ကိုစိုးႀကီးခ်န္ထားခဲ့ေသာ အမိႈက္စမ်ားႏွင့္ လံုးေထြးရစ္ပတ္ကာ က်န္ေနေတာ့သည္။<br /><br /><br />ဆက္ရန္ ... ... .... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2137937945594781328?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-88592135722248937212009-12-10T20:10:00.000-08:002009-12-10T21:36:38.304-08:00ရဲေဘာ္ကိုသန္း .... သူ႔နာမည္ ရဲေဘာ္ကိုသန္း။ သူ႔ပံုပန္းက ၀၀ပုပု၊ မ်က္ႏွာက ေခြးဘီလူးႏွင့္တူၿပီး ျမင္သူၾကည့္သူတိုင္းက သူၾကပ္မျပည့္ေၾကာင္း သိႏိုင္ေသာရုပ္ျဖစ္သည္။ သူနာမည္တြင္ ရဲေဘာ္ဟု အမည္တပ္ထားေသာ္လည္း စစ္တိုက္ဖူးသည္ေ၀းစြ သူသည္ရဲေဘာ္မဟုတ္မွန္း ရြာကသိၾကသည္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က ရြာသို႔ျပဇာတ္လာကသည္ကို ၾကည့္ၿပီးမွ သူ႔မိခင္ေပးေသာနာမည္ေရွ႕႔တြင္ ရဲေဘာ္တိုးလာျခင္းျဖစ္သည္။<br /> <br /> မနက္လင္းလွ်င္ ရဲေဘာ္ကိုသန္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွမိခင္အိုႀကီး ေကြ်းတာစားကာ လမ္းတကာထြက္ၿပီ။အိမ္တကာလည္လြန္း၍ ရြာမွေခြးေတြကလည္း မွတ္မိေနၿပီ။ ဘယ္အိမ္ကေခြးကမွ် ရဲေဘာ္ကိုသန္းကို မေဟာင္။ ရဲေဘာ္ကိုသန္းကို ရြာမွလည္း ဂရုမျပဳမိၾက။ ရဲေဘာ္ကိုသန္းကလည္း ရြာကိုသိပ္ဂရုစိုက္သည္မဟုတ္ေခ်။<br /> <br /> အျဖစ္က မႏွစ္ကႏွင့္ မတူဆိုသည့္အတိုင္း မႏွစ္ကရြာထိပ္ ဦးေအာင္ေအးတို႔ ၿမိဳ႔မွ တီဗီဆိုသည့္အရာ၀ယ္လာရာမွ ဇာတ္လမ္းက စေလသည္။ ရြာတြင္ တီဗီဆိုသည္မွာ ေ၀းလို႔ စာအုပ္စာေပဆိုသည္ကလည္း ရြာဦးေက်ာင္းမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ ဘီရိုတိုက္တြင္းထားသည္မ်ားကိုသာ ျမင္ဖူးသည့္ရြာ ဂ်င္ကလယ္ေလးတြင္ တီဗီဆိုတာ ဘာမ်ားပါလဲဟရို႔။ ရြာရွိအိမ္တိုင္းက ဦးေအာင္ေအးအိမ္ေရွ႔တရုန္းရုန္း။ တီဗီဆိုတာ ေလးေထာင့္ေသတၱာပုံုးမဲမဲသာဟု တစ္ေယာက္က ေျပာလွ်င္ ဦးေအာင္ေအးက ၿပံဳးၿပံဳး၊ ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္ ညက် လာၾကည့္ၾကလကြယ္ဟု ဆိုေလသည္။<br /> <br /> ၿမိဳ႔မွပါလာေသာ ဦးေအာင္ေအးတူက ၀ါးလံုးထိပ္တြင္ သံငါးရိုးကို ခ်ည္၊ အိမ္ေရွ႔တြင္ထူ။ တီဗီကိုဖြင့္ကာ ဟိုခ်ိန္ဒီခ်ိန္လုပ္ေနစဥ္ကို လူေတြက တရုန္းရုန္း။ ထိိုတရုန္းရုန္းကေလးအုပ္စုထဲတြင္ ရဲေဘာ္ကိုသန္းကပါ မားမား၊ မားမားႏွင့္။ တီဗီတန္ခိုးမ်ား တယ္ႀကီးသကိုး။ တီဗီပိုင္ရွင္ဦးေအာင္ေအးက အိမ္ဦးခန္းတြင္ ခန္႔ခန္႔စန္႔စန္႔၊ တီဗီပိုင္ရွင္ႀကီးကေတာ္ ေဒၚမယ္က ကေလးမ်ာကို ဟန္႔။<br /> <br /> ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ရြာကေလးတြင္ ညစဥ္ညတိုင္း ဦးေအာင္ေအးအိမ္မွ တီဗီကို အေဖာ္ျပဳၾကရေလသတည္းေပါ့။ ထိုသို႔တီဗီၾကည့္ရာတြင္ က်န္လူမ်ားက သတင္းအစီအစဥ္ဆို ပ်င္း၍မၾကည့္ၾက။ ကေလးမ်ားက ရြာလည္လမ္းျပန္ထြက္ကစား။ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားလာလွ်င္ျပန္လာၾကည့္ၾက။ ထူးဆန္းသည္က ရဲေဘာ္ကိုသန္း၊ သူက တီဗီဖြင့္လွ်င္ ဖြင့္သည္မွစ၍ ဆံုးသည္အထိၾကည့္တတ္သူ။ တစ္ေန႔ ရဲေဘာ္ကိုသန္းက ရြာသို႔ေၾကျငာခ်က္တစ္ရပ္ထုတ္သည္။ သူ႕႔ကို ယေန႔မွစ၍ ရဲေဘာ္ကိုသန္းဟု မေခၚရန္။ သူနာမည္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တပ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းဟုေခၚရမည္တဲ့။ ရြာရွိလူအေပါင္းက ရီၾကေသာ္လည္း ကိုသန္းရဲေဘာ္ျဖစ္ျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔လယ္ေတာမွ စပါးအထြက္ေလ်ာ့သြားမည္မဟုတ္၍ ထိုေန႔မွစကာ ရဲေဘာ္ကိုသန္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းဟု ေခၚၾကေလသည္။<br /><br /> ရြာကေလးဂ်င္ကလယ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းသာရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မနက္လင္းလွ်င္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ကာ ရြာရိုးတေလွ်ာက္လွည့္ၿပီ။ အိမ္၀င္းတစ္ကာ၀င၊္ ေမာင္းေထာင္းသည္ကို လိုက္ၾကည့္၊ ဗိုင္းငင္သည္ကို လိုက္ၾကည့္။ မီးဖိုခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္။ တစ္ခါက မုဆိုးမေဒၚရံု ေရခ်ိဳးေနသည္ကို သြားၾကည့္ေသာေၾကာင့္ အဆဲခံလိုက္ရေသးသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းကား ထိုမွ်ႏွင့္အားမရ ရြာျပင္ထြက္ကာ လယ္ထဲဆင္း ကန္သင္းေပၚမွ ခန္႔ခန္႔ႀကီးလက္ပိုက္ရပ္ကာ ေကာက္စိုက္သမမ်ား ေကာက္စိုက္သည္ကိုလည္း ၾကည့္သည္ဟူသတတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းမေရာက္သည့္ေနရာမရွိ။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္လြန္းရာ ထန္းေတာထဲ၀င္ၿပီး ထန္းရည္၀ိုင္းေဘး ထံုးစံအတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္မိရာ ထန္းရည္သမားသံခဲက ဒီေသာက္ရူးဟာ နကန္းတစ္လံုးမွ မသိဘဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ _ီးလုပ္ေနတာလားဟု ဆဲတာလည္း ခံရဖူးသည္။<br /><br /> တစ္ေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းတစ္ေယာက္ မ်က္စိလည္လမ္းမွားကာ ရြာဦးေက်ာင္းေရာက္သြားသည္။ ေရာက္လွ်င္လည္း ထံုးစံအတိုင္းအၿငိမ္ေနမိလွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံုးစံပ်က္မည္မို႔ ေက်ာင္း၀င္းထဲပတ္ ဟိုဟာၾကည့္၊ ဒီဟာၾကည့္။ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ဟိုဟာထိုး၊ ဒီဟာထိုး ေလွ်ာက္ထိုးေလသည္။ ေက်ာင္းေအာက္တြင္ စိတ္တုိင္းက်လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈၿပီး ေက်ာင္းေပၚတက္ရာ ေက်ာင္းေပၚထိုင္ေနေသာ ဆရာေတာ္က မ်က္ေတာင္သာလွန္၍ ၾကည့္သည္။ ကိုသန္းကား ေက်ာင္းတိုင္ႀကီးမ်ားကို သူ႔လက္ထဲမွတုတ္ျဖင့္ တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္၊ စာအုပ္ဘီရိုႀကီးမ်ားကို တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္ ...သတိလက္လြတ္ပင္ လက္ထဲမွ တုတ္ျဖင့္ နီးရာပစၥည္းမ်ားကို လုိက္ေခါက္သြားသည္။ ဆရာေတာ္၏ မ်က္ေတာင္လွန္ၾကည့္ရာမွ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ေသာ အဆင့္သို႔ေရာက္ဆဲသကာလ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္း၏ လက္ထဲမွ တုတ္သည္ ဆရာေတာ္၏ ဦးပ်ည္းေျပာင္ေျပာင္ေပၚသို႔က်ရာ ဆရာေတာ္၏ ေဒါသတို႔ကား ဘုရားရွင္ႀကြ၍ တရားခ်လွ်င္ေသာ္မွ ၿငိမ္းႏိုင္မည္မထင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကိုသန္းလည္း အတိုင္းအဆကို သိ၏။ ငါ့လက္က တုတ္ကိုခ်လိုက္လွ်င္ ဤတုတ္ႏွင့္ပင္ ငါ့အသက္ေပ်ာက္အံ့ဟု ေတြးေမွ်ာ္ျမင္လ်က္ တုတ္ကိုလက္ကမခ်ဘဲ ခပ္ျပင္းျပင္းေနာက္တစ္ခ်က္ႏွက္ရာ ဆရာေတာ္လည္း ထိပ္ကြဲ၍လဲေလသည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေလွခါးမွ ၀ရုန္းသုန္းကားဆင္းေျပးသြားရာ ထိုမွစ၍ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကိုသန္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းကို မသိၾကေတာ့ေခ်။<br /><br /> ကြ်ႏွု္ပ္တို႔ ရြာသားမ်ားမွာကား မနက္ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ ဆရာေတာ္၏ ဦးပ်ည္းမွ အမာရြတ္ကိုျမင္တိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းကို ေဒါမနႆပြားရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုသန္းကား ထံုးစံအတိုင္း ဘယ္ေနရာ၀ယ္ လက္ႀကီးပိုက္ကာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ လမ္းသလားေနဦးမည္မသိ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8859213572224893721?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-51985952110543806922009-12-02T23:27:00.000-08:002009-12-02T23:32:36.838-08:00ေႏြေလက ဟူးဟူးရားရားထေအာင္ တိုက္ခတ္လ်က္ ေလထုတစ္ခုလံုး ၾကြတ္ဆတ္ေနသည္ဟုပင္ ထင္မိေလသည္။<br />မႏၱေလးကားကြင္းမ်ားစြာထံမွ သပိတ္က်င္း၊ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ေရႊကူ၊ ဗန္းေမာ္ဘက္သို႔ သြားမည့္ကားမ်ား ရပ္နားရာ ကား၀င္းသို႔ သူေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ခရီးသည္မ်ား၊ ေစ်းသည္မ်ား၊ ေရႊႀကိဳဟု ေခၚရမည္လား ခရီးသည္ကို ေအာ္ေခၚေနေသာ သူမ်ား၊ ထိုထုိေသာ သူတို႔၏ အသံစံုက ေႏြေလထဲတြင္ ရုန္းၾကြျပန္႔လြင့္ေနသည္။ သူက ေငးမိေငးရာ ေငးေနမိသည္။ ' ထိုးမုန္႕၀ယ္သြားပါဦး အကိုႀကီးရဲ့၊ ေရာင္းခ်င္လို႔ပါ ' ဟုဆိုသည့္ မုန္႔သည္မေလးအသံကို သူသေဘာက်ေနမိသည္။ ' မ၀ယ္ေတာ့ပါဘူး ညီမေလး ေဆးလိပ္ရွိရင္ေတာ့ ၀ယ္မယ္ေလ' ဟုသူဆိုလိုက္ရာ ေကာင္မေလးက<br />'ခနအကို' ဟု ဆိုကာ ေျပးထြက္သြားသည္။ ခနအႀကာ ေဆးလိပ္ဘူးႏွင့္ ေကာင္မေလးျပန္ေရာက္လာၿပီး 'ေရာ့ ...အကိုႀကီး' ဟု ေပးပါသည္္။ သူခပ္ေ၀းေ၀းမွ ေျပး၀ယ္ေပးျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။<br /><br /> ကား၀င္းအတြင္း ကားမ်ားကစီတန္းလ်က္၊ ခရီးသည္မ်ားကို လာပို႔သူမ်ား လာႀကိဳသူမ်ားႏွင့္ စည္ကားလ်က္ရွိသည္။ ခရီးသည္စီးကားမ်ားဟု ဆိုေသာ္လည္း လူစီးခမွ်ႏွင့္ မလံုေလာက္၍ ကုန္မ်ားလည္းတင္သျဖင့္<br />ကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ားက ကုန္မ်ားထမ္းပိုး သယ္ခ်ေနၾကသည္။ ကားအကူေကာင္ေလးက ပစၥည္းမ်ားကို ဟိုေနရာခ်၊ ဒီေနရာခ်ျဖင့္ ညႊန္ၾကားစီစဥ္ေနသည္။ ဂိတ္မွဴး၏ ၀ီစီသံတရႊီးရႊီးကလည္း အသံမ်ားထဲမွ ထိုးထိုးထြက္ေပၚလာတတ္ေသးသည္။ သူကေတာ့ ကားတစ္စင္း၏ ေဘးနား စီးကရက္တစ္လိပ္မီးညိွၿပီး ကားအရိပ္ျဖင့္ ေနေရာင္ကို ေရွာင္ေနမိသည္။<br /><br /> သည္ေနရာ သည္ျမင္ကြင္းကို သူအႀကိမ္ႀကိမ္ျမင္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဘယ္အခါမွ ေျပာင္းလဲသြားသည္မရွိေတာ့ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ပင္ အၿမဲထိုအတိုင္း လႈပ္ရွားသက္၀င္ေနၿမဲ။ ထိုျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ေငးရင္း သူေတြးမိသြားသည္က<br />ငါေကာ ... ငါဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားၿပီလဲ။ သူ ထိုေမးခြန္းကို သူမေျဖတတ္ပါ။ သူ႕အေမကေတာ့ သူ႔ကို 'သားႀကီးဟာ အရင္က အတိုင္းပဲ' ဟု ျပန္ေတြ႕တိုင္း ဆိုေလ့ရွိသည္။<br /><br /> သူ ၿမိဳ႔ကေလးမွ ထြက္ခြာခဲ့စဥ္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူ႕မိဘ၊ သူ႕ဆရာဆရာမမ်ား သူ႔ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ သူ႔ဖခင္ရွိစဥ္က မေပါင္းသင္းနဲ႔ဟု တားျမစ္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br />မတူညီေသာ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္တြင္ သူေနထိုင္က်င္လည္ခဲ့ရာမွ သူေျပာင္းလဲေကာင္း ေျပာင္းလဲလာလိမ့္မည္ဟု က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးက ယူဆသတ္မွတ္ထားၾကသည္လား မသိ။<br /><br /> သူ ၿမိဳ႕ေလးသို႔ျပန္တိုင္း အေမ့ကိုႏႈတ္ဆက္၊ အထုပ္အပိုးမ်ားခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ အေပါင္းအသင္းမ်ားဆီသို႔ ထြက္ၿပီ။<br />တစ္ေယာက္ထံသို႔ ေရာက္လွ်င္ တစ္ၿမိဳ႔႔လံုးမွ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး၏ သတင္းကိုၾကားၿပီးသား ျဖစ္ၿပီ။ သူထိုအေၾကာင္းေတြးမိသည္ႏွင့္ ၿပံဳးမိသည္။ ဘယ္ေကာင္က မိန္းမရသြားၿပီ၊ ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ နံပတ္ဖိုးသံုးရင္း ေသသြားၿပီ၊ ဘယ္တစ္ေယာက္က ေဆးျဖတ္ေနတယ္... ဘာမ်ားၾကားရဦးမည္လဲ ... ဒီတစ္ခါေလ။<br /><br /> ၿမိဳ႔ေလးသို႔ သူျပန္ေရာက္လွ်င္ သူသည္ၿမိဳ႔ထဲလမ္းမေပၚမွ ျပန္ဆင္းတတ္သူမဟုတ္ေတာ့။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ေတြ႕၍ ၿမိဳ႔ႀကီးမွာ ဘာလုပ္ေနလဲ ေမးေသာအခါ သူျပန္ေျဖရမွာ ရွက္ေနတတ္သည္။ ဆရာမတို႔ တပည့္ဘာမွ လုပ္မေနေၾကာင္း မသိေစခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာမတိုင္းက သူတို႔တပည့္ေဟာင္းကို အေနခက္ေအာင္ ဘယ္ေသာအခါမွ် ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ညွင္းဆဲမေနပါ။ ဆရာမကေတာ့ သူ႔ကို ' ငါ့တပည့္ဟာ အရင္အတိုင္းပဲ' ဟုဆိုေလ့ရွိသည္။<br /><br /> သူၿမိဳ႔ေလးသို႔ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းသားဘ၀က ထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးသို႔ သြားေလ့ရွိသည္။ ထိုဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီးတြင္ သမီးသံုးေယာက္ရွိသည္။ ယခုတစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ဘယ္သမီးအိမ္ေထာင္ျပဳသြားၿပီ ၾကားရမည္လဲ သူမသိပါ။ သူျပန္ေရာက္၍ ထိုဆိုင္သြားလွ်င္ ဆိုင္ရွင္အေဒၚႀကီးက မလိုင္မ်ားမ်ားႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳစိမ့္ကို ေဖ်ာ္ေပးမည္။ ထို႔ေနာက္ ယခုထက္တိုင္တြဲေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ၿပံဳးရင္းၾကည့္မည္။ သူတို႔တစ္စုထဲမွ မည္သူမွ် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရွင္ ျဖစ္မလာၾကသည္ကို သူတခါတခါ အံ့အားသင့္မိသည္။<br /><br /> သူျပန္ေရာက္သြားသည့္အခါ ရန္ျဖစ္ေနၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ေခတၱေျပၿငိမ္းကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူတူထိုင္ေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႔ထိုင္သည့္အခါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ေနသည့္တိုင္ ထိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စကားေျပာေလ့မရွိ။ သူ႔ကိုသာ ပင္တိုင္ထား၍ ေျပာေနေလ့ရွိသည္။ ဟိုတစ္ဖက္သားကို ေျပာခ်င္လည္း သူ႔ကိုသာဦးတည္သလိုလို တစ္ေယာက္တည္းေရရြတ္သလိုလို ေျပာေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ သူကရင္ထဲႀကိတ္ၿပံဳးၿပီး မသိဟန္ေဆာင္ရသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွထ၍ ညေနဘက္အရက္ဆိုင္ထိုင္ၾကလွ်င္ေတာ့<br />ထိုႏွစ္ေယာက္ေျပလည္ရန္ ရာႏႈန္းျပည့္ေသခ်ာသြားေလၿပီ။ သူ႕ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ' ေကာင္ေလး မင္းဟာ အရင္အတိုင္းပဲ' ဟု ဆိုေလ့ရွိသည္။ <br /><br /> ' ခရီးသည္မ်ား ကားေပၚတက္လို႔ ရပါၿပီ' ဟူေသာအသံၾကားမွ သူ႕အေတြးစတို႔ ျပန္ရုတ္သိမ္းမိသည္။ သူ ေျမေပၚခ်ထားေသာ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္မလိုက္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးသည္ အေရာင္လြင့္ကာ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာမ်ားတြင္ ရိကာခ်ည္မွ်င္မ်ားပင္ထြက္ေနသည္။ သူအိတ္ကို ေက်ာဘက္လြဲ၍ တင္လိုက္စဥ္ တစ္စံုတစ္ခု ထြက္က်သြားသည္ကို သူသိလိုက္သည္။ သူျပန္လွည့္၍ ထိုအရာကိုေကာက္မည္ျပဳလိုက္စဥ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ေကာက္ၿပီးသူ႕ကိုကမ္းေပးလိုက္သည္။ ထိုးမုန္႔ေရာင္းေသာ ေကာင္မေလး။ သူေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာမည္ျပဳစဥ္ ေကာင္မေလးက ၿပံဳးၿပီး 'အကိုက ၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုလံုး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္သိမ္းထားတာကိုး 'ဟုေျပာလိုက္ေလသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5198595211054380692?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-19358867719409865872009-11-26T04:15:00.000-08:002009-11-26T04:52:11.413-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Sw5342Ed_wI/AAAAAAAAAPQ/77mBDPNRM80/s1600/images.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 237px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Sw5342Ed_wI/AAAAAAAAAPQ/77mBDPNRM80/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408392020989181698" border="0" /></a><br /> စိတ္အားငယ္ေသာအခါတိုင္း တိတ္တိတ္က်ိတ္ငိုတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါဘ၀အဦးအစတြင္ ခင္မင္ခဲ့ရသူ။ ထိုေကာင္မေလး ေမြးေန႔မွာ ယေန႔ျဖစ္သည္။<br />ထိုေကာင္မေလးသည္ ငိုတတ္ေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္က်ေနတတ္ေသာသူမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ အနာဂတ္ကို မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲၾကားက လက္သီးေလး တင္းတင္းဆုပ္ၿပီး ရင္ဆိုင္ရဲသူေလးလဲ ျဖစ္ပါသည္။ အားငယ္လက္မႈိင္ခ်ေနသူမဟုတ္ပါ။ ညည္းညဴျမည္တမ္းကာ အျပစ္စကားဆိုေနတတ္သူလည္း မဟုတ္ပါ။<br /> ရံဖန္ရံခါ ပ်င္းတတ္တာေလးမွ လြဲလ်င္ ... း)<br /> ယေန႔ထို သူငယ္ခ်င္းမေလး၏ ေမြးေန႔ျဖစ္သည္။<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ား သင့္ထံပါးက်ေရာက္ပါေစ။ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ မေကာင္းေသာအေၾကာင္းတရားတို႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ သတၱိခြန္အားရရွိပါေစ။ ေကာင္းမြန္ေသာ အ၀န္းအ၀ိုင္း၌ ေနထိုင္ရွင္သန္ႏိုင္ပါေစ။<br />ဒါ ...<a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://purplemaylay.blogspot.com/"> <span style="color: rgb(102, 0, 204);">ခေခြး</span></a>အတြက္ ... ... ဘရြတ္ခ္ရဲ့ ဆုေတာင္းကြ .. ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-1935886771940986587?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-23552029746336319512009-11-24T19:50:00.000-08:002009-11-24T21:11:55.178-08:00ထိုေန႔က ေႏြေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ သူသည္ ၀ရံတာအျမင့္ထက္မွေန၍ အရာအားလံုးကို အထက္စီးမိုးၾကည့္ေနျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ အိုေဟာင္းေနေသာ တိုက္တစ္လံုး၏ေလွကားရင္းတြင္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဂစ္တာတစ္လက္ကို ထိေတြ႔ေဆာ့ကစားေနသည္ကို သူျမင္ေနရသည္။ ေကာင္းကင္တြင္ ရွိသည္ဆိုရံုမွ် တိမ္တို႔က အမွ်င္တန္းလ်က္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏွင့္ လူငယ္သည္ ဂစ္တာကို ဖြဲ႔စည္းထားေသာ သီခ်င္းအပိုင္းအစတစ္ခုကို တီးခတ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ႀကိဳးမ်ားကို ရည္ရြယ္ရာမရွိ ထိခတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထြက္ေပၚလာေသာ အသံ၊ လူငယ္၏ ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏွင့္ ေကာင္းကင္တို႔သည္ အေရာင္တစ္ဆင္တည္း ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ။ သူမႈတ္ထုတ္လိုက္ေသာ မီးခိုးေငြ႕မ်ားသည္ပင္ ထိုင္းမိႈင္းေနသည္။<br /><br /> ၀ရံတာလက္တန္းေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ေမွာက္ထပ္ ထိုလက္ေပၚမွာမွ သူ႔ေခါင္းကိုတင္လိုက္ရင္း ေငးေနမိသည္။ လမ္းမတစ္ေလ်ာက္ လူသြားလူလာကင္းျပတ္လြန္းလွပါလား။ အၾကည့္ကုိ ဖမ္းထားႏိုင္ေသာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္တစ္ေလမွ ထိုေန႔ကလမ္းေပၚထြက္မလာေခ်။ စြယ္ေတာ္ရြက္ေျခာက္တစ္ရြက္ကို ေလကလမ္းေပၚ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚသြားသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ လမ္းထိပ္မွ ဆိုက္ကားဆရာလင္မယား ဆိုက္ကားေပၚအိုးခြက္ေတြတင္ကာ နင္းလာသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ ထိုဆိုက္ကားဆရာလင္မယားကို သူသိပါသည္။ မိန္းမျဖစ္သူက ဘာေျပာလိုက္သည္မသိ ဆိုက္ကားဆရာက ရီေနသည္။ သူထိုလင္မယားကို ေငးၾကည့္ေနရင္း သူ႔မွာရည္းစားသံုးေယာက္ရွိခဲ့ေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ဆိုက္ကားဆရာ၏ မိန္းမသည္ ပိုက္ဆံမရလွ်င္ ဆိုက္ကားဂိတ္ထိတိုင္ လာ၍သူ႔ေယာက္်ားကို ဆူပူဆဲဆိုေလ့ရွိသည္။ ဆိုက္ကားဆရာ အရက္မူးလာေသာအခါမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေနလွ်င္ ျပန္ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုရင္း တခါတရံလက္ပါပါလာေလ့ရွိသည္။<br />မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ရိုက္ႏွက္ျခင္းကို သူမႏွစ္သက္ပါ။ စကားလံုးရိုင္းရိုင္းမ်ားႏွင့္ နစ္နစ္နာနာေျပာျခင္းကိုလည္း သူဘယ္ေသာအခါမွ် မေျပာဆိုဖူးပါ။ ဆိုက္ကားဆရာလင္မယား၏ ရီသံက ေႏြေလထုထဲမွ ရုန္းႀကြလ်က္။<br /> <br /> သူ႔ရည္းစားသံုးေယာက္စလံုးသည္ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ လွလည္းလွသည္။ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔လည္း ရွိသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေ၀းကြာသြားပါလိမ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔မွ မနီးစပ္ခဲ့ပါလိမ့္လို႔ သူေတြးေနမိသည္။ သူေက်ာင္းတက္တုန္းက ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္ကို ေစာင့္ေသာဂိတ္ေစာင့္အဘိုးႀကီးႏွင့္ ခင္မင္ခဲ့သည္။ ထိုအဘိုးႀကီး၏ မိန္းမႏွင့္လည္း ခင္မင္သည္။ အဘိုးႀကီးကို ေန႔ခင္းပိုင္းတိုင္း မိန္းမက ထမင္းခ်ိဳင့္လာပို႔ေလ့ရွိသည္။ သူတို႔မွာ သားသမီးမ်ားလည္းရွိသည္။ အဘိုးႀကီး၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ထာ၀၀စဥ္ၿပံဳးရီေနေလ့ရွိသည္။ တခါတခါ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အရက္ဆိုင္ေလးတြင္ဆံုလွ်င္ သူႏွင့္လက္ထပ္ဖူးေသာ မိန္းမမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္လာပို႔ေသာ မိန္းမသည္ သူ၏စတုတၳေျမာက္မိန္းမျဖစ္သည္။ ထိုအဘိုးႀကီး၏ လစာသည္ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ပတ္စာ မုန္႔ဖိုးမွ်သာ။ သူဘယ္လိုရွင္သန္ေနထိုင္ပါလိမ့္ ကြ်န္တာ္ေတြးမရပါ။ ယခုထို အဘိုးႀကီးကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ။<br /><br /> မိန္းမမ်ားသည္ သစ္ေတာႏွင့္တူသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးသည္။ အျပင္ခပ္ေ၀းေ၀းမွၾကည့္လွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေစၿပီး သစ္ေတာထဲ၀င္သြားပါက အရႈပ္အေထြးမွ်သာတဲ့။ ကြ်န္တာ္ၿပံဳးမိၿပီး ေယာက္်ားမ်ားကေကာဟု ေမးရာ သစ္ခုတ္သမားေတြဟု ျပန္ေျဖသည္။ ခ်စ္ရံုခ်စ္တတ္သူေတြက သစ္ေတာ၀န္ထမ္းမ်ား၊ လက္ထပ္ရံုလက္ထပ္သူေတြက ထင္းခုတ္သူေတြျဖစ္ၿပီး သစ္ခိုးထုတ္သူေတြက သိုက္တူးသူႏွင့္တူေၾကာင္း သူရွင္းျပသည္။ သူထိုေန႔က ေတာ္ေတာ္မူးေန၍ အလံုးစံုကိုမမွတ္မိပါ။ ထိုသူငယ္ခ်င္းကပင္ ထပ္၍ သစ္ေတာမ်ားမရွိဘဲ ကမၻာႀကီးအသက္ဆက္မရွင္ႏိုင္ေၾကာင္း ထပ္ေျပာပါသည္။<br /><br /> သူေတြးေနစဥ္မွာပင္ ဂစ္တာသံကထြက္လာေလသည္။ ယခုတခါေတာ့ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို က်က်နနတီးေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုတိုက္ေထာင့္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္မိေသာအခါ ဆံပင္ရွည္ရွည္လူငယ္ေလးေဘးနား ဆံပင္တိုတိုေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီ။ သူမက ေျခေထာက္ေလးလႈပ္ရင္း စည္းခ်က္လိုက္ေနသည္။ ဆိုက္ကားဆရာ လင္မယားကေတာ့ ျမင္ကြင္းကေပ်ာက္သြားသည္အထိ ရီလို႔မဆံုးေတာ့။ က်ေနေရာင္တြင္ အရာရာသည္ေရႊေရာင္၀င္းလ်က္။<br />တိုက္ေခါင္မိုးၾကားတြင္ အပူရိပ္ခိုေနေသာ ခိုမ်ားလည္း ထြက္လာၾကသည္။ စကပ္တိုတိုႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားလည္း လမ္းေပၚထြက္လာၾကၿပီ။ သူ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္စီးကရက္ကို ထိုးေျခရင္း အိမ္ထဲျပန္၀င္လာခဲ့သည္။<br /><br /> ထိုညက သူအိပ္မက္မက္ခဲ့သည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ သူ သစ္ေတာထဲအိပ္ေနၿပီး သစ္ပင္တိုင္းတြင္ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားခ်ိတ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဆိုင္းဘုတ္တြင္ကား " သစ္တစ္ပင္ခုတ္ ေထာင္သံုးႏွစ္" ဟု ေရးထိုးထားေလသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2355202974633631951?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-35675543277140128792009-11-20T08:25:00.000-08:002009-11-20T09:20:20.042-08:00အိပ္မက္ ... ဆစ္ကမန္ဖရြိဳက္က အိပ္မက္မ်ားကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍ စိတ္ကိုစိစစ္ႏိုင္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ရႈခဲ့ဖူးပါသည္။ အိပ္မက္တို႔ကို အတိတ္ေကာက္ယူၿပီး ကံဆိုးကံေကာင္းကို ေဟာကိန္းထုတ္ေသာအေလ့အေၾကာင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ရႈခဲ့ဖူးသည္။ လူတိုင္း လူတိုင္းသည္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာ့ အိပ္မက္ဖူးသူခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဆရာေန၀င္းျမင့္ေရးေသာ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ထဲတြင္ အိပ္မက္ဆိုသည္မွာ ပိုက္ဆံမေပးရဘဲ ၾကည့္ေနရေသာ ကိုယ္တိုင္၀င္ပါေနရေသာ<br />ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္ဟု ေရးထားသည္ကိုလည္း ဖတ္ဖူးသည္။<br /> အိပ္မက္မ်ားမွာ အထူးထူးအေထြေထြ ဆန္းျပားလွသည္။ အိပ္မက္မ်ားတြင္ မိမိတို႔ျဖစ္ခ်င္သည္ကို ျဖစ္ပိုင္ခြင့္၊ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မည္သူမွ်ရရွိၾကျခင္းမရွိပါ။ မိမိတို႔သည္ အိပ္မက္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္မက္ပိုင္ခြင့္မရွိပါ။ အိပ္မက္တိုင္းတြင္ မက္သူတိုင္းသည္ အဓိကဇာတ္ေဆာင္မ်ားသာျဖစ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အိပ္မက္တစ္ခုတည္းကုိသာ ကာလတာရွည္မက္ေလ့လဲမရွိၾကပါ။ ရွားရွားပါးပါး တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါလိမ့္မည္။<br /> <br />ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္က အိပ္မက္တစ္ခုကို မက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုအိပ္မက္ကို စြဲျမဲစြာမက္လာသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္တက္သည္အထိ။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငါးႏွစ္သား ေျခာက္ႏွစ္သားအရြယ္ ေကာင္ကေလး။ ဘႀကီး၏အခန္းသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုိက္တန္းလ်ား၏ တဖက္စြန္းတြင္ရွိပါသည္။ ဘႀကီးတို႔ အိမ္ကိုသြားလည္ေသာအခါ ဘႀကီးကအခန္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနသည္။ အခန္း၏ အုတ္နံရံအျဖဴေရာင္မ်ားကို ေငးရင္း ထိုအုတ္နံရံႀကီးသည္ ျမင့္လြန္းမက ျမင့္ျမင့္လာသည္ဟု စိတ္ထဲျမင္ေနရပါသည္။ အုတ္တံတိုင္းအျမင့္ႀကီးတက္သြားၿပီး ထိပ္ဆံုးေထာင့္ခ်ိဳးေနရာတြင္ လက္ကေလးတစ္ဖက္ထြက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ယမ္းျပေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္လာၿပီး ငိုပါေတာ့သည္။ ဘႀကီးကေခ်ာ့၍ ထိုအုတ္နံထက္မွ လက္ကေလးကို ၀ါးလံုးျဖင့္ထိုးခ်သည္။ ထိုအိပ္မက္သည္ ထိုမွ်သာ။<br />ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႏိုးလာတိုင္း ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ အိပ္၍မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။ ထိုအိပ္မက္သည္ အျမဲတေသြမတိမ္း ထိုအတိုင္းစဆံုး .. ကြ်န္ေတာ္လည္း ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ႏိုးလာ ... ။ ကြ်န္ေတာ္ တေျဖးေျဖးႀကီးျပင္းလာေသာအခါ အိပ္မက္မက္သည့္ အႀကိမ္နည္းလာ ထို႔အတူ တစ္ခါႏွင့္တစ္ခါမက္သည့္ ၾကားကာလ ပိုပိုေ၀းလာပါသည္။ ယခုေတာ့ ထိုအိပ္မက္ကေလး ဘယ္ဆီေရာက္သြားၿပီမသိ။ တစ္ခါတစ္ခါလြမ္းမိသည္။<br /> <br />ထိုငယ္စဥ္ကာလမ်ားကေတာ့ အိပ္မက္ဆုိသည္မွာ အိပ္ေသာအခါ မက္တတ္ေသာ အရာသက္သက္သာ သိခဲ့သည္။ အိပ္မက္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္လာေအာင္ လမ္းညြန္ျပသူက ကဗ်ာ..။ ေနာက္ ၀တၳဳမ်ား။ အိပ္မက္သည္ အိပ္မက္ဆိုေသာအရာထက္ ပိုလြန္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။ အိပ္မက္ဆိုသည္မွာ ႏိုးထေနလ်က္မက္တတ္ေသးေၾကာင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။<br /> ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခ်င္သည္။ လယ္သမားျဖစ္ခ်င္သည္။ သူပုန္ျဖစ္ခ်င္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ခ်င္သည္။ အေမ့သားျဖစ္ခ်င္သည္။ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ခ်င္သည္။ ဗင္းဆင့္ရဲ့ ဂ်ံဳခင္းေတြထဲ ေျပးသြားခ်င္သည္။ ေအေဂ်ခရိုနင္၏ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းထဲ ၀င္ခ်င္သည္။ မိုင္ႏွစ္ေထာင္ခရီးကို ခ်ီတက္ခ်င္သည္။ ေလွကေလးႏွင့္ေမ်ာရင္း စုန္ဆင္းသြားခ်င္သည္။ သူငယ္ခ်င္း၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္သည္။ ဂ်က္လန္ဒန္ေရးေသာ ၀တၳဳထဲမွ စြတ္ဖားဆြဲေသာ ေခြးျဖစ္ခ်င္သည္။ အိပ္မက္မ်ား ... အိပ္မက္မ်ား မ်ားစြာေသာအိပ္မက္မ်ား။<br /> <br />အႀကီးမားဆံုးျပစ္မႈမွာ ငယ္စဥ္ကမက္ဖူးေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ ေမ့ေဖ်ာက္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္မလားမသိ။ ထမင္းလံုးတေစၧေျခာက္သည္ဆိုေသာ ေျခာက္အိပ္မက္မ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေျပးေနသည္။ ေနာက္မွ တေစၧတရဲမ်ားကလိုက္လ်က္။ မီလုမီခင္ျဖစ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္အားသြန္၍ေျပးသည္။ လြတ္သည္လည္း မဟုတ္။ မလြတ္ဘဲ မိသြားသည္လည္းမရွိ။ ထာ၀ရ ထိုအတိုင္း။ ႏိုးလာတိုင္း ေခြ်းသံရြဲရြဲ။<br /> <br />ယခုေကာ ... ကြ်န္ေတာ္အိပ္မက္ေနဆဲလား ... အိပ္မက္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အရိပ္လို ေလလိုလ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ေျပးေနသည္လား... ၀ိညာဥ္မ်ား၏ ေအးစက္စက္လက္တံမ်ားက ရုန္းထြက္ပစ္ႏိုင္ဖို႔ အားသြန္ခြန္စိုက္ေျပးေနသည္လား ... ကြ်န္ေတာ္ေျပးေနေသာ အရပ္ကေကာ ဘယ္ဆီမ်ားေရာက္မည္လဲ... ကြ်န္ေတာ္မသိႏိုင္ပါ။ သင္ေကာ ... အိပ္မက္ေနဆဲလား ... ... ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-3567554327714012879?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-69985529631921665382009-11-15T23:56:00.000-08:002009-11-16T01:06:53.247-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAw-1DZI/AAAAAAAAAOs/M7HP3fXPrso/s1600/DSCN3295.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAw-1DZI/AAAAAAAAAOs/M7HP3fXPrso/s200/DSCN3295.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404625230225542546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAjcu4CI/AAAAAAAAAOk/lQBSNxg7a4o/s1600/DSCN3296.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAjcu4CI/AAAAAAAAAOk/lQBSNxg7a4o/s200/DSCN3296.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404625226592870434" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAXHdKwI/AAAAAAAAAOc/9srgDkXzOqg/s1600/DSCN3287.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEWAXHdKwI/AAAAAAAAAOc/9srgDkXzOqg/s200/DSCN3287.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404625223282404098" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEV_znqb1I/AAAAAAAAAOU/PamPiKYyxME/s1600/DSCN3011.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEV_znqb1I/AAAAAAAAAOU/PamPiKYyxME/s200/DSCN3011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404625213753814866" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEV_sK3daI/AAAAAAAAAOM/gTdX8xWkg7s/s1600/DSCN3079.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEV_sK3daI/AAAAAAAAAOM/gTdX8xWkg7s/s200/DSCN3079.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404625211753985442" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEOhdabPSI/AAAAAAAAAOE/RQd_ieuOKj0/s1600/DSCN3005.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SwEOhdabPSI/AAAAAAAAAOE/RQd_ieuOKj0/s200/DSCN3005.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404616995815243042" border="0" /></a><br /> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">Capacity Building and Caring Children ( စီက်ဳ)</span> အဖြဲ႔က သူတို႔အဖြဲ႔ေလးတည္ေထာင္ၿပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြလုပ္တာ ခုႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အခမ္းအနားေလးကို သူတို႔လုပ္အားေပးတဲ့ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားေက်ာင္းမွာ က်င္းပပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုသြားရိုက္ေပးတဲ့ ဧည့္သည္ပါ။<br />အံ့အားသင့္စရာ တစ္ခ်က္က လူငယ္၊ လူလတ္ပိုင္းေလးေတြခ်ည္း တက္တက္ႀကြႀကြ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။<br />သူတို႔ေလးေတြကို ေက်ာင္းက ကေလးေလးေတြက ဆရာ၊ ဆရာမလို႔ ေခၚၾကတယ္ခင္ဗ်။ ငယ္ငယ္က မက္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာအိပ္မက္က လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးပါ။ သူတို႔ေလးေတြအားလံုးက သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးေတြ။ မ်က္ႏွာေလးေတြမွာ မိဘမဲ့လို႔ အားငယ္တဲ့အရိပ္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ ဘာမွမျမင္ရပါဘူး။ အားလံုးဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ တက္တက္ႀကြႀကြ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ့ ေႏြးေထြးမႈေတြက အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူၿပဳပါလိမ့္မယ္လို႔ ... ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ ခုတင္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေတြးစရာတစ္ခုခုမ်ားေပးမလားလို႔ ... ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6998552963192166538?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-42370981862705759882009-11-12T05:15:00.000-08:002009-11-12T06:39:08.470-08:00(၁) ကြ်န္ေတာ့္ အေဖထံမွ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းသံႏွင့္ ခ်ဴသံပါေအာင္ ညည္းညဴသံ ေရာျပြမ္းထားေသာ စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္တည္း။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအား ၿမိဳ႔အုပ္မင္းကေခၚ၍ " မင္း သားဟာ သခင္ေတြနဲ႔တြဲၿပီး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတယ္လို႔ ဘုရင္ခံမင္းႀကီးဆီက စာလာတယ္၊ အစုိးရအမႈထမ္းသားသမီးဟာ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရဘူးဆိုတာ သတိေပးဖို႔လိုတယ္။ မင္းသားဆီကို စာခ်က္ခ်င္းေရးလိုက္" ဟုမိန္႔ၾကားသည္ဟု ထိုစာကဆိုေလသည္။ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္အား ႏိုင္ငံေရးလုပ္သည့္အတြက္ ဆူလိုက္ေလသည္။ " ငါ့အလုပ္ျပဳတ္ေအာင္ လုပ္တာလား" ဟုလည္း ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေမးလိုက္သည္။<br /><br /> (၂) " ဘယ့္ႏွယ္ ဘယ့္ႏွယ္၊ လက္သစ္တို႔ဗမာ၀ါဒက သူေဌးတို႔ ဓနရွင္တို႔ မလိုခ်င္ဘူး ဟုတ္လား။ အစိုးရလည္း မလိုခ်င္ဘူး ဟုတ္လား"<br /> " ဟုတ္တယ္ ၊ ဓနရွင္စနစ္ မလုိခ်င္ဘူး၊ ဓနရွင္ေတြက အာဏာရွင္လုပ္ေနတဲ့ အစိုးရလည္း မလိုခ်င္ဘူး။ လူတိုင္း လူတိုင္း၊ ဗမာတိုင္း ဗမာတိုင္း အခြင့္အေရးအားလံုးကို ညီတူညီမွ် ပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ စံနစ္သစ္၊ ျပည္သစ္၊ ဗမာသစ္ကို တည္ေထာင္ရမယ္လို႔ တို႔ဗမာ၀ါဒက ဆိုတယ္။ ဗမာျပည္နဲ႔ တကြ လက္ေအာက္ခံႏိုင္ငံတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို တို႔ဗမာအစည္းအရံုးႀကီးက လိုလားတယ္။ ကမၻာမွာေရာ၊ ဗမာမွာေရာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာခ်င္ရင္ လူမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ေအာက္တန္းစား ဆင္းရဲသား ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သမားတို႔ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္အစိုးရအစစ္ရွိမွ ျဖစ္မယ္လို႔ တို႔ဗမာ၀ါဒသစ္က ယံုၾကည္တယ္"<br /> " ဟ ေမာင္တင္ထြန္းေရ၊ ဆင္းရဲသားေတြ အစိုးရတက္လုပ္လို ျဖစ္ပါ့မလား၊ စာမတတ္ဘဲနဲ႔။ အစီရင္ခံမေရးတတ္၊ စီရင္ခ်က္ မေရးတတ္၊ ဥပေဒမဖတ္တတ္နဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္အလုပ္ျဖစ္မလဲ"<br /><br />(၃) " မြတ္ဆလင္ေတြကိုက ကဲပဲကဲလြန္းတယ္။ သူတို႔ဘာသာကို အယူသီးၿပီး သူမ်ားဘာသာကို အထင္ေသးတယ္" ထိုအခါ ကိုတင္ႀကီးက အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္- " ဒါေတာ့ ခ်ဥ္စရာေကာင္းတာပဲဗ်ာ" ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူတို႔တစ္ေတြကပါ ကမာရြတ္မွာ ကုလား- ဗမာအဓိကရုဏ္းျဖစ္ေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္မည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္- " သိပ္လည္းေဒါမေဖာင္းၾကနဲ႔ဦးေလ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ သတင္းစာေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြကလ္း တစ္ဆိတ္တစ္အိတ္လုပ္လြန္းတယ္ ထင္တယ္"<br /> ကိုတင္ႀကီးက- " ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ အမွန္ေတြေရးၾက၊ သားၾက၊ ေဟာၾက၊ ေျပာၾကတာပါ။ ကဲ ေျပာစမ္းပါ၊ ဘယ္ကုလားေကာင္းသလဲ။ တို႔ေကာင္မေလးေတြကို ဒင္းတို႔မယားလုပ္တယ္။ တရား၀င္မယားျဖစ္ခ်င္ရင္ တို႔ေကာင္မေလးေတြက မြတ္စလင္ဘာသာကို ၀င္ရမယ္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္စီးပိုးသလဲ၊ တို႔ဘက္က အမ်ိဳးလည္းရႈံးတယ္။ ဘာသာလည္း ရႈံးတယ္"<br /><br />(၄) သခင္စိုးက ၾကက္သြန္ထပ္ေတာင္းၿပီၚေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္သို႔ " ခင္ဗ်ားတို႔ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ တပ္ဖြဲ႔ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲကကုလားေတြကို ထြက္ခ်ဖို႔လုပ္တုန္းက ခင္ဗ်ားတို႔ပါေသးသလား" ဟုေကာက္ေမးလိုက္သည္။<br /> ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖအတြက္ ခဏၾကာေအာင္ပင္ ဆြံ႕အေနေသးသည္။<br />" ဟုတ္ကဲ့ ထြက္ခ်ဖို႔လိုက္မယ္ေတာ့ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ တပ္စုတဲ့ေနရာကိုေတာ့ ေရာက္သြားပါေသးတယ္"<br />" ေအးဗ်ာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ ေခြးဇာတ္မခင္းမိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဒီမွာ လူမ်ိဳးေရးအဓိကရုဏ္းတို႔၊ ဘာသာေရးအဓိကရုဏ္းတို႔ဆိုတာ ႏိုင္ငံခ်ဲ႕ဓနရွင္ႀကီးေတြရဲ့ အဆိပ္ေျဖေဆးပဲဗ်။ တနည္းေျပာရရင္ ဘိြဳင္လာအိုးႀကီး မေပါက္ကြဲေအာင္ ထားရတဲ့ ေဆ့ဖ္တီးဗဲလ္တ္ပဲဗ်" "ေရနံေျမပစၥည္းမဲ့ အလုပ္သမားေတြက အဂၤလိပ္ဓနရွင္ႀကီးေတြကို သပိတ္ေမွာက္ၿပီးတိုက္ေနၾကတယ္။ ေတာင္သူလယ္သမားေတြက သီးစားခ၊ အတိုး၊ ေျမခြန္ေတာ္တိုက္ပြဲေတြ ဆင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုအဂၤလိပ္ဓနရွင္ႀကီးေတြကို ၀ိုင္းတိုက္တဲ့အခါမွာ ဓနရွင္ႀကီးေတြက က်ဳပ္တို႔အာရံုေတြ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားေအာင္ ကုလား- ဗမာအဓိကရုဏ္းကို ဖန္တီးေပးတာပဲ။ ကုလားလည္း အဂၤလိပ္ကြ်န္၊ ဗမာလည္း အဂၤလိပ္ကြ်န္ပဲ။ ကြ်န္- ကြ်န္ခ်င္း ခြက္ေစာင္းခုတ္ေနမွ အဂၤလိပ္ဟာ ဆက္ၿပီးအုပ္စိုးသြားႏိုင္မွာကိုးဗ်။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား ကိုသိန္းေဖ"<br /><br /> (၅) ျမင္းခြာတစ္ခ်က္ေပါက္လွ်င္ မီးတစ္ခ်က္ေတာက္မည္<br /> ကိုဗဟိန္းက "ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းသားသပိတ္ေမွာက္ ကိစၥႏွင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဖမ္းထားသည့္အတြက္အသြား လမ္းခရီးတြင္ ဒုကၡသည္မ်ားေတြ႔၍ ၀င္ကူညီရေၾကာင္း။ ယခု ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ခရီးဆက္လက္သြားခြင့္ၿပဳရန္ ခရိုင္မင္းႀကီး၊ အေရးပိုင္တို႔ထံ ေလွ်ာက္ထားရာ ယေန႔ေန႔လယ္ တစ္နာရီအခ်ိန္ အမိန္႔ခ်မည္ေျပာၿပီး လူႀကီးပီပီ ကတိပ်က္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ ကိစၥေအာင္ျမင္ရန္ မနက္ျဖန္ ထြက္ျဖစ္ေအာင္ ထြက္ၾကပါ။ အေႏွာက္အယွက္ေတြ႔က အေသခံပါ။ က်ဳပ္ကို ခုဖမ္းေနၿပီ။ ကိစၥမရွိပါဘူး။ က်ဳပ္ကိုဒီေန႔ဖမ္းတဲ့အတြက္ မနက္ျဖန္ ဗမာတစ္ျပည္လံုး ဘာျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ သိရလိမ့္မယ္။ ျမင္းခြာတစ္ခ်က္ေပါက္ရင္ မီးတစ္ခ်က္ေတာက္ေစရမယ္" စသည္ျဖင့္ ေဒါပါပါေဟာၿပီး အဖမ္းခံရေၾကာင္း။ ကိုဗဟိန္းကို ဖမ္းလိုက္ရာ သပိတ္သမားမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ကာ ေရွ႔တိုးလာၾကေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ လူႀကီးျဖစ္သူက ၿငိမ္ၾကဟု ေအာ္လိုက္၍ တုတ္တုတ္မွ် မလုပ္ေတာ့ဘဲ ၿငိမ္ေနလိုက္ၾကေၾကာင္း။<br /><br />(၆) ခ်ီတက္လာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ျမင္းစီးပုလိပ္တို႔က ၀င္တိုးသည္။ ခဏရပ္တန္႔သြား၏။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕က "အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ပါေစ" ၊ " သခင္မ်ိဳးေဟ့ တို႔ဗမာ"၊ " ခ်ီတက္ၾကရမယ္ ခ်ီတက္ၾကရမယ္" ဟု ေအာ္ေပးလိုက္ရာ ေက်ာင္းသားထုက ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကသည္။ စပတ္လမ္းတံခါးေပါက္ရွိ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း တံခါးေပါက္မွ ရုပ္သိမ္းကာ ခ်ီတက္လာေသာ ေက်ာင္းသားထုထံ စုေပါင္းရန္ လာၾကေလသည္။ ျမင္းစီးပုလိပ္တို႔သည္ ေက်ာင္းသားထုၾကား အတင္း၀င္၍ တိုက္၏။ ေက်ာင္းသားထု ၿပိဳလဲက်သြားသည္။ နံပတ္တုတ္ကိုင္ထားေသာ ပုလိပ္မ်ားက ၀င္၍ရိုက္ေလသည္။ ခြာသံတေခါက္ေခါက္၊ တုတ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္း၊ ၾကာပြတ္သံ တရႊမ္းရႊမ္း။ "ေက်ာင္းသားတို႔ေသြး ေျမသို႔က်ေလၿပီ "<br />" ရက္စက္ေသာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕"<br />" ယုတ္ညံ့ေသာ ဘေမာ္အစိုးရ"<br /><br />(၆) ရဲေဘာ္တို႔<br /> ငါတို႔၏ တရားေသာ လိုလားခ်က္မ်ားကို အၾကမ္းမဖက္ဘဲ စည္းစံနစ္က်နစြာ ငါတို႔ေတာင္းဆိုခဲ့ရာ ငါတို႔ေတာင္းဆိုသည္ကို မေပး၊ အစိုးရသည္ ငါတို႔ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ၂၀၀ေက်ာ္ကို ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာရေအာင္ ျမင္းႏွင့္တိုက္ျခင္း၊ တုတ္ႏွင့္ရိုက္ျခင္း၊ ဖမ္းဆီးျခင္းစေသာ အမႈတို႔ျဖင့္ ေစာ္ကားရန္မူခဲ့သည္ကို ကန္႔ကြက္ေသာအားျဖင့္ ဗမာတစ္ျပည္လံုးရွိ ေက်ာင္းဟူသမွ်ကို သပိတ္ေမွာက္ၾကရန္ ငါတို႔ဆင့္ဆိုလိုက္သည္။ ငါတို႔ အမိန္႕မထုတ္မခ်င္း သပိတ္မ်ားကို မလွန္ရ။ ရြာႀကိဳ ရြာၾကား ရပ္ႀကိဳ ရပ္ၾကားရွိ ေသးငယ္ေသာ ျမန္မာစာသင္ေက်ာင္းကေလးမ်ားပါမက်န္ အစိုးရ၏ အေထာက္အပံ့ကို တိုက္ရိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း သြယ္၀ိုက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ယူေနေသာ ေက်ာင္းဟူသမွ်ပါ သပိတ္ေမွာက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ <br /> လွေရႊ<br /> ျမန္မာျပည္လံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢအသင္း<br /> ဒုတိယဥကၠ႒<br /> ၂၁-၁၂- ၃၈<br /><br /> ( <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဖတ္ေနရင္း ဆူပြက္ထလာေသာေသြးကို ေျဖသိမ့္ရန္ လမ္း .... ကြ်န္ေတာ္ေတြးမရပါ။ ထို၀တၳဳသည္ သမိုင္းမွတ္တမ္းလည္း မည္သည္။ ေရွးလူတို႔ ကံေကာင္းေလစြ ...။</span> )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-4237098186270575988?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-83158566819069341102009-11-07T06:22:00.001-08:002009-11-07T07:40:07.344-08:00ကြ်န္ေတာ္အိပ္ယာက ႏိုးလာေတာ့ ညအနက္ႀကီးပဲရွိဦးမည္။ ရင္ေတြပူေနတာ အိပ္လို႔ကိုမရပါ။ တကယ္ဆို ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပူပင္စရာ ဘာအေၾကာင္းတရားမွ မရွိ။ ဟုိဘက္ကို ေစာင္းအိပ္ၾကည့္၊ ဒီဘက္ကို ျပန္လွည့္အိပ္မရ။<br />အိပ္ယာခင္းတို႔က တြန္႔ေၾကလ်က္ ... ဤအခင္းစကပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရစ္ပတ္ကာ ခုတင္ထဲဆြဲနစ္ေနသလို ခံစားလာရသည္။ သည္းခံႏိုင္စြမ္းလံုး၀ ကင္းမဲ့ေသာအေျခအေနပင္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာကိုမွမရည္ရြယ္ မစဥ္းစားမိဘဲ ဂ်င္းဂ်က္ကက္ကိုဆြဲ၀တ္ကာ အခန္းထဲမွ ထြက္လိုက္သည္။<br /><br /> လေရာင္က အဆမတန္လင္းေနသလို။ ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္က ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား။ အိမ္၀င္းတစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္လ်က္။ ၿခံ၀င္းတံခါးေအာက္မွ လွ်ိဳကာအျပင္ထြက္ရန္ ငံု႕လိုက္စဥ္ ၀င္းတံခါးခတ္ေသာ သံႀကိဳးကအသံအနဲငယ္ ထြက္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္အျပင္သို႔ ေရာက္ပီ။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႔တြင္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာေစ်းႀကီး။ လမ္းအေကြ႔၀ယ္ ၀ပ္ေနေသာေခြးတခ်ိဳ႕။ အဓိပၸာယ္မရွိေရးထားၿပီး ေနရာတကာေတြ႔ရေသာ ဆိုင္းဘုတ္နီ။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ ယခုလို ေႏြးေထြးေသာအိပ္ယာထက္မွ ထလာျခင္းသည္လည္း အဓိပၸာယ္ရွိမွန္း မရွိမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ဂ်င္းဂ်က္ကက္အိတ္ထဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ထိုးထည့္ကာ လမ္းအတိုင္းေလ်ာက္ရင္ ဘယ္ဘက္သို႔ ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္ရွိဆိုင္မ်ား၏ အမိုးစြန္းအတြင္းတြင္ ေမွာင္လ်က္။<br />တစံုတေယာက္သည္ အေမွာင္ထဲမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေစာင့္ဆိုင္းၾကည့္ရႈေနသည္လား။ ကြ်န္ေတာ္ေတြးရင္း ေလ်ာက္လာသည္။ လမ္းအဆံုးကုန္တိုက္ေရာက္လ်င္ ဘယ္ကိုထပ္ေကြ႔ခ်ိဳး ... ကုန္းဆင္းအတိုင္းဆက္ဆင္းေလ်ာက္လာ ... တစ္အိမ္၊ ႏွစ္အိမ္၊ သံုးအိမ္ေျမာက္၏၀င္ေပါက္တံခါးနား ရပ္ေနမိသည္။ ေခၚလိုက္ရေကာင္းမလား။ ေလာကတစ္ခုလံုး ပုရစ္ေအာ္သံ တခ်က္တခ်က္မွလြဲ၍ တိတ္ဆိတ္လ်က္။ ကြ်န္ေတာ္အတန္ၾကာေအာင္ ရပ္လ်က္ေတြေ၀ေနမိသည္။<br /><br /> အိမ္အတြင္းပိုင္းတြင္ မီးေရာင္မရွိပါ။ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီေလ။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီအခ်ိန္ထိအျပင္မွာေနေနမလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ တိုးတိုးထိန္းၿပီးေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ အေမ .... အေမ့ .. အေမ့ .... ။<br />ခနေစာင့္ဆိုင္းၿပီး ... ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေခၚလိုက္သည္ ... ... အေမ့ ။ မီးေရာင္တစ္ခ်က္လင္းလာသည္။ အေမႏိုးသြားၿပီ။ ခနအၾကာ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔မွ အိမ္တံခါးမင္းတုန္းဖြင့္သံ ၾကားရၿပီး အေမ့မ်က္ႏွာေပၚလာသည္။ လက္ထဲတြင္ ဓါတ္မီးႏွင့္။ "သားႀကီး အိပ္မေပ်ာ္ျပန္ဘူးလား ။" " အင္း ..." ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ထဲလွမ္း၀င္ တံခါးပိတ္။ အေမက ဓါတ္မီးႏွင့္ျပေပးေနသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္အတြင္းခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီး ကြ်န္ေတာ္ထမင္းစား စားပြဲေဘးမွ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ ၀င္လွဲလိုက္သည္။ အေမက ေရေႏြးဓါတ္ဘူးကို ဖြင့္ၿပီးေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးေနသည္။ ေကာ္ဖီခြက္က ႏွစ္ခြက္။ အေမလည္း အိပ္မယ့္ပံုမေပၚေတာ့ပါ။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ့္ စိတၱဇဆန္မႈကို အေမဘာမွေမးခြန္းမထုတ္ပါ။ ညည့္နက္သန္းေခါင္ အိပ္ယာထဲမွ ေအးစက္စက္လမ္းမေပၚျဖတ္လာေသာသားကို ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္တိုက္ရန္သာ အေမအားထုတ္ေနသည္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ေနရသည္။ ခနအၾကာေတာ့ အိပ္ယာထဲမွ အေဒၚျဖစ္သူကပါ ထလာသည္။ အေဒၚက ကုလားထိုင္ေနာက္မွေန၍ ကြ်န္ေတာ့္ နားရြက္ကို လက္ျဖင့္လာအုပ္ကိုင္ထားၿပီး ေႏြးေအာင္လုပ္ေပးေနသည္။ ကြ်န္ေတာ့္နားရြက္ကေလးက ထံုက်င္ေအးစက္ေနသည္ေလ။ အေမေပးလာေသာ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကို လက္ထဲထည့္ကာ လွည့္ပတ္ကစားေနခိုက္ အေဒၚက "ေအး ... နင္တို႔သားအမိပဲ ေသာက္ၾက"ဟု စသည္။ သူမ ညပိုင္းတြင္ ေကာ္ဖီေသာက္ေလ့ရွိသူမဟုတ္ပါ။<br /><br /> အိမ္အျပင္တြင္ ေအးစက္စက္ႏွင္းမ်ားက်ေနပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို အေမကေပါင္ေပၚတင္၍ ေထြးထားေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲက ေကာ္ဖီခြက္က ပူေႏြးေမႊးျမလ်က္။ ေသာက္ပီးေသာ ေကာ္ဖီခြက္လြတ္ကို ေဆးမည္လုပ္ရာ အေဒၚက "စားပြဲေပၚတင္ထား ခ်မ္းပါတယ္ဆိုမွ"ဟု လွမ္းတားသည္။ အေမႏွင့္ အေဒၚၾကားေနရာေလးတြင္ ကြ်န္ေတာ္၀င္လွဲလိုက္ေသာအခါ အေမက ေစာင္လွမ္းၿခံဳေပးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အသိတရားတြင္ ႏွင္းခါးမ်ားလံုး၀ကင္းပလ်က္..။ ေႏြးေထြးေသာအေမွာင္ထုထဲ ကြ်န္ေတာ္တိုး၀င္သြားရင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8315856681906934110?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-28487800054885718522009-11-05T22:36:00.000-08:002009-11-06T00:52:03.324-08:00ငယ္စဥ္ဘ၀ကို ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အရိပ္လိုေ၀ေ၀၀ါး၀ါး မပီမျပင္ရွိလြန္းလွသည္။ ျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ကနဲအကြက္ေျပာင္းသြားေသာ ရုပ္ရွင္ဖလင္ကားခ်ပ္မ်ားကဲ့သို႔ ေျပာင္းလဲမႈကျမန္ဆန္လြန္းသည္ဟု စိတ္ထဲမွထင္မွတ္ေနမိသည္။<br /><br />ငယ္တုန္းက ကစားေဖာ္ေလး ဘယ္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီလဲ ။ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ရွိေနသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ၁၈ နွစ္က ကြ်န္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းမေလးဟု ကြ်န္ေတာ္မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ။ သူမမ်က္ႏွာမွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ပင္ရွိေနပါသည္။ ထိုၾကည္လင္ေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ား ၊ ေကာ့ညြတ္၍ ထာ၀စဥ္ၿပံဳးေယာင္သန္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္မစဥ္းစား မေတြးေတာမိေသာ ခရီးၾကမ္းကိုျဖတ္သန္းလာသည္ကို ကြ်န္ေတာ္မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ။<br /> <br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းေရွ႔ခေရပင္တန္း၀ယ္ ေက်ာင္းမတက္ခင္ ခေရပန္းမ်ား အတူတကြေကာက္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးႏွင့္ ဆံေထာက္ေလးတစ္ခါခါႏွင့္ သူမသည္<br />ကြ်န္ေတာ့္ငယ္ဘ၀၏ တြဲဘက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ခေရပန္းမ်ားကို ႏွီးႀကိဳးေလးႏွင့္သီ ဆရာမကို မ်က္ႏွာေပးခ်ိဳခ်ိဳႏွင့္<br />သြားေပးတုန္းကလည္း အတူတူ ။ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္ ၿခံစည္းရိုးေအာက္မွ လွ်ိဳလ်က္တစ္ဖက္ျခံထဲ ခိုး၀င္တာမိေသာေၾကာင့္ ဒဏ္ေပးခံရတုန္းကလည္း အတူတူ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တြဲဘက္ညီညီ ...။<br />သူမနာမည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ၾကား အေပါင္းလကၡဏာေလးခံကာ ေရးခဲ့ရတာကိုက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္<br />ေပ်ာ္စရာကမၻာႀကီး..။<br /> <br /> ယခု... ထိုေကာင္မေလး ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔ေရာက္ေနၿပီ။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">" နင္ ခုဘယ္မွာေနေနတာလဲဟ " ၊ " နင္ ဘာလုပ္ေနတုန္း " .." နင့္ေယာက္်ား ဟိုအေကာင္ေကာ"</span><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္ငယ္အိပ္မက္ေလးလုသြားေသာ သူမအမ်ိဳးသားကို ဘယ္လိုမွယဥ္ေက်းလိုစိတ္မရွိပါ။<br />ထို႔ေၾကာင့္ တမင္ပင္ဟိုအေကာင္ဟု သံုးႏႈန္းကာေမးေသာ္လည္း သူမမ်က္နွာအမူအရာမွာ ဘာမွေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ။ သူမမ်က္လံုးမ်ားသည္ ငယ္စဥ္ကအတိုင္းပင္ လင္းလက္ဆဲ ၾကည္လင္ဆဲပင္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">" မသိဘူးဟ .. ငါနဲ႔ကြဲသြားတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ .. အဆင္မေျပဘူးဟ " </span>ဟုသူမျပန္ေျဖပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္ ။ သူမ ထိုသူႏွင့္လက္ထပ္စဥ္ကတည္းက အဆင္ေျပလိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးထင္မႈသည္ မွန္ကန္သည္။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">" ဘာျဖစ္ၾကတာတုန္း " </span>ဟုကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္ရာ ျပန္ေျဖေသာသူမအေျဖက<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> "အဘိုးႀကီးဟာ ငါနဲ႔ကီးမကိုက္ေတာ့လို႔ "</span> ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ရီခ်င္မိသြားပါသည္။<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> "ဟဲ့ နင္နဲ႔စရကတည္းက အဲ့လူကနင့္ထက္အသက္ႀကီးတာပဲေလ .. နင္သိလ်က္သားနဲ႔ "</span><br />သူမအသက္ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ရွိခ်ိန္တြင္ သူမယခုအဘိုးႀကီးဟု ေခၚသူႏွင့္လိုက္ေျပးသြားခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ္မေမ့ေသးပါ ။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"ေအးဟ... စစျခင္းေတာ့ ငါလည္းစိတ္ကူးထားတာကတမ်ိဳးေပါ့ .. ငါ့ကိုအလိုလိုက္..ငါလိုခ်င္တာ ဘာမွဆိုျဖစ္ ..အဲ့လိုေပါ့ဟာ ... စယူယူျခင္း တစ္လေလာက္ထိေတာ့ အလိုလိုက္ပါေသးတယ္ ေနာက္ၾကာလာေလေလ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါကရတာထက္ ငါ့ကိုပိုခိုင္းတာ ငါ့ကပိုလုပ္ေပးရတာေတြက မ်ားမ်ားလာတယ္။ ငါ့ကို သူေဌးကေတာ္လို ... အဲ့လိုေတာင္ ငါသူနဲ႔ယူတုန္းက စဥ္းစားၿပီးယူခဲ့တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူးဟာ... ခုက အိမ္မွငါ့ကိုပစ္ထားၿပီး တခါတခါလွည့္ကိုမၾကည့္တာ...။"</span> သူမမ်က္၀န္းမ်ားသည္ ဟိုးအေ၀းႀကီးကို လွမ္းၾကည့္ေနသည္လား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။<br /><br />သူမေျပာေနပံုမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပေနသည္ထက္ သူမဖာသာ တကုိယ္တည္းေရရြတ္ေနပံုမ်ိဳး။ ေႏြေလရူးကက်ီစယ္သြားေသာေၾကာင့္ ၀ဲလွည့္သြားေသာရြက္ေျခာက္မ်ားကို ကတၱရာလမ္းမထက္တြင္ ျမင္ေနရသည္။ တခ်က္တခ်က္ အာလိုက္ေသာ က်ီးသံမွလြဲၢ၍ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမပတ္၀န္းက်င္နား ၀ဲလွည့္ေနသည္။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"နင္ခုေကာ ... ဘယ္သူနဲ႔ေနေနလ ဲ " </span>ဟု ကြ်န္ေတာ္ေမးေသာအခါ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">"ငါ့သားေလးနဲ႔ ၂ေယာက္ပဲေနတယ္ "</span>လို႔ သူမျပန္ေျဖသည္။<span style="color: rgb(51, 51, 255);">" ခုေကာဘာလုပ္ေနတုန္း ...။ " "သံေခ်ာင္းေတြ ထုတ္ေရာင္းတယ္ဟာ ။ ငါ .. အေကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ၿငိေနတယ္ ... သူကလမ္းတံတားေတြ တာ၀န္ခံေလ သံေခ်ာင္းေတြထုတ္ၿပီး အျပင္မွာေရာင္းတယ္ ... ။"</span> ကြ်န္ေတာ္သက္ျပင္းသာခ်မိေတာ့သည္။ သူမကို ထိုအလုပ္မ်ားသည္ မလုပ္သင့္ မလုပ္အပ္ေသာ အလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းျပည္၏ ဘ႑ာမ်ားကို ခိုးျခင္း .. ဘာကိုေျပာျပရမည္နည္း။<br />အလကား ... ေသာက္သံုးမက်တဲ့ဟာေတြဟု ကြ်န္ေတာ္စိတ္အတြင္းမွ ေရရြတ္မိသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> "နင့္ကို သူယူမယ္တဲ့လား ။"</span> ထိုေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုေမးမိလိမ့္ပါလိမ့္ ..။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"ဟင့္အင္း ... သူ႔မွာ မယားႀကီးရွိတယ္ဟ သူ႔သားေတာင္ ငါ့ထက္နဲနဲပဲ ငယ္တာ ...။" </span>ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ခ်မိေသာ သက္ျပင္းမွန္း ကြ်န္ေတာ္မေတြးမိပါ။ သူမ မ်က္၀န္းမ်ားက လမ္းေပၚတြင္ ေလရူးေၾကာင့္ ၀ဲလွည့္ေနေသာ ရြက္ေျခာက္မ်ားဆီ။ လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆီမွ ပ်ံ႕လြင့္လာေသာ သီခ်င္းအပိုင္းအစကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားေနရသည္။ အခ်စ္ဆိုေသာ စကားလံုးမ်ားကလြဲ၍ ဘာမွသိပ္မသဲကြဲပါ။<br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> "ငါ့အေၾကာင္းပဲ နင္ေမးေနတယ္ .. နင္ေကာဘယ္လိုတုန္း ... အိမ္ေထာင္က်ေနၿပီလား ..။"</span><br />ကြ်န္တာ္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ၿပံဳးမိလိုက္သည္။<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> "မက်ေသးပါဘူးဟာ ... မလြယ္ဘူးကြယ္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ဟာ ..။"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"အမယ္ ... နင္ေက်ာင္းတုန္းက ေကာင္မေလးေတြ ၀ိုင္းေနတုန္းက စာအုပ္ေတြပဲဖတ္ေနတာကိုး .... ။"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"အင္း .... ငါလည္း တကယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္မယ္ဆိုၿပီး စာအုပ္ကေန မ်က္ႏွာလည္းခြာလိုက္ေရာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘယ္ေကာင္မေလးမွ ငါ့အတြက္မရွိေတာ့ဘူးဟ ...။"</span> ကြ်န္ေတာ္ ထိုသို႔ေျဖရင္း ႏွစ္ေယာက္သား အားရပါးရရယ္ေမာမိလိုက္ၾကသည္။<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> "ေအး... တခုခုသြားစားရေအာင္ဟာ"</span>ဟု သူမေျပာေသာအခါ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">"အင္း..."</span> ဟု ကြ်န္ေတာ္ေထာက္ခံလိုက္သည္။<br /> <br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သားတြဲ၍ ရြက္ေၾကြမ်ားခင္းထားေသာလမ္းအတိုင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တန္းေလးဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔သြားရာလမ္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္သူမလက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႔မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။<br />လမ္းတြင္ သူမအေတြ႔အႀကံဳတခ်ိဳ႔ကို ေျပာျပေနပါသည္။ နာမည္ႀကီး ဟာသစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူမအေၾကာင္း၊ ဘယ္သူႏွင့္ သူ႔အေၾကာင္း၊ ... ... ... အျခားသူမ်ား ကြဲလြဲခ်င္ကြဲလြဲမည္။ သူမက သူမ၏ဇာတ္တြင္ ပင္တိုင္မင္းသမီး။ ကြ်န္ေတာ္ သူမစကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ေဗဒါလမ္းကို သတိရေနေတာ့သည္။ ေႏြေလရူးက ေဆာ့ကစားေသာအခါ ရြက္ေႀကြေလးမ်ားက လမ္းေပၚဒလိမ့္ေခါက္ေခြး လြင့္စင္လ်က္ ... သည္လမ္းေပၚမွာေလ... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2848780005488571852?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-24846949899230466822009-11-03T07:15:00.000-08:002009-11-03T10:01:28.952-08:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);"></span><br /><br /> အကိုေအာင္သာငယ္ တဂ္လို႔ေရးရတယ္။ ကမၻာပ်က္သြားပါေစဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးမရွိဘူးဗ်ာ။ ဒီလိုပ်က္မ်ားပ်က္သြားခဲ့ရင္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးဖူးဘူး။ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္း အားလံုးရဲ့ အဆံုးသတ္<br />ႀကီးျမတ္ျခင္း သိမ္ဖ်င္းမႈအားလံုးရဲ့ အဆံုးသတ္ ... ခုကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိၿပီ။<br /><br />တကယ္လို႔သာ ကမၻာပ်က္ခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတာ (ေတြးမိတာဆိုေပမယ့္ အကိုေအာင္ေတြးတဲ႔ ေမးခြန္းေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္ကပဲ ကြ်န္ေတာ္ေတြးလိုက္ပါတယ္ )<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနခ်င္လဲ</span><br /><br /> အဲ့အခ်ိန္ အဲ့ဒီကာလမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ လက္ခံစကားေျပာေနဖို႔ ဘယ္သူကေကာ ေတြးပါ့မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္ လူတိုင္းက ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို အေတာမသတ္လုပ္ေနၾက။ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္ထင္ၿပီး ကာကြယ္ၾက။ ၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနၾကမယ္ထင္တယ္။ C0de ဆိုတဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားထဲကလို ေနေရာင္ျခည္ေတြ ကမၻာ့ေလထုထဲ အတြင္းပိုင္းထဲထိ ၀င္လာၿပီး အကုန္ေလာင္ကြ်မ္းၿပီး ကမၻာကပ်က္မွာလား။ ႏွဴလက္နက္ေတြထေပါက္ၿပီး တေျဖးေျဖးအဆိပ္သင့္ လူေတြအခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ရင္း ပ်က္သြားမွာလား။ ျပင္ဆင္ခြင့္ ဘာမွမရွိဘဲ ပ်က္မယ္ဆို အလံုးစံုႀကီးပ်က္သုဥ္းသြားမယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သူနဲ႔ရွိေနရမလဲ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေတြးၾကည့္တယ္ ျဖစ္ခ်င္တာကေတာ့ ဘယ္သူငိုေနလဲလိုက္ရွာၿပီး ေခ်ာ့မယ္ဗ်ာ။ စကားႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာစရာမလိုပါဘူး။ ရင္ဘတ္ထဲထည့္ၿပီး ဖက္ထားလိုက္ရံုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လိုအပ္မယ့္သူ ဘယ္သူ႔ကိုမဆိုေပါ့။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ေနာက္ဆံုးအလုပ္ပဲေနမွာပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲ ...</span><br /><br /> ဘာကိုခံစားေနရမလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္ေနမယ္ထင္တယ္။ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ေၾကာက္စိတ္ေတြကုန္သြားတဲ့အထိ ...။ ဒါေပမယ့္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာတုန္းဗ်ာ ကံဆိုးတာကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္။ ေနာ္ ... ဟုတ္တယ္မလားဗ်။ အဲ့ေတာ့ ဒီလိုပဲေတြးလိုက္မယ္ ေရာက္လာတုန္းကလည္း ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး ... ခုလည္း ငါကမေရြးခ်ယ္ဘဲ ျပန္ရေတာ့မယ္ .. အားလံုးတာ့တာပါလို႔ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၃။ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားမလဲ... ... </span><br /><br /> ဘာေတြျပင္ဆင္ဖို႔လိုလဲ။ ဘာသာတရားေၾကာင့္ေတာ့ျဖင့္ ျပင္ဆင္စရာမလိုပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္ ကိုယ္ဘာလုပ္ထားတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိေနတဲ့ကိစၥ။ ဘုရားသခင္ရွိရွိမရွိရွိ... ရွိလဲ သံုးမရဘူးထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္တာ၀န္ခံရမွာ အဲ့ဘုရားသခင္က ဘာကိစၥ၀င္ပါေနဦးမွာတုန္း။ ဘာျပင္ဆင္ရမလဲ.. ?။<br />မေသခင္ဆို ကြ်န္ေတာ္ေသမယ့္ေနရာကိုေရြးမယ္ဗ်ာ။ နဲနဲရွင္းရွင္းလင္းလင္းရွိတဲ့ေနရာ။ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ျမင္ရမယ့္ေနရာ။ ေနေရာင္ရယ္၊ သစ္ပင္ေတြရဲ့ ေနာက္ဆံုးတီးတိုးစကားေတြကို ၾကားရမယ့္ေနရာ၊ အလင္းရဲ့ အထိအေတြ႔ကို သိေနမယ့္ေနရာ ... ကြ်န္ေတာ္အဲ့ေနရာေလးကို သြားခ်င္တယ္။ ေနာက္ အရက္ေပ်ာ့ေပ်ာ့တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၄။ ၀မ္းနည္းမိတာက </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);"> </span><br /> ဘာကိုမွ ၀မ္းနည္းမေနေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြမွာ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႔မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထပ္အေလာင္မကြ်မ္းေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ တစ္စံုတစ္ခု၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ လိုခ်င္တာ လိုအပ္တာေတြကို<br />ထပ္လုပ္မေနေတာ့ဘူး။ အေမသာ အနားမွာရွိရင္ေတာ့ အေမ့ရင္ထဲျပန္၀င္အိပ္ေနလိုက္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၅။ ေၾကာက္ေနမိတာ ... ... </span><br /><br /> ေၾကာက္စိတ္ကုန္သြားၿပီထင္တယ္ .. အဲ့အခ်ိန္ဆိုေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာ ... ... </span><br /> <br /> စီးကရက္နဲ႔ မီးခ်စ္၊ ေကာ္ဖီေလး ဓါတ္ဘူးေလးနဲ႔ထည့္ထားမယ္။ အေမအနားမွာရွိလဲ အဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ေဆးလိပ္ေသာက္လဲ တားေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ စီးကရက္ေလးမီးညိွၿပီး မႈတ္ထုတ္လိုက္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္ ... ေသခါမွေသေရာဗ်ာ လွလွပပပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ရ။ ဘာေတြေရးမိမလဲ .. .. .. </span><br /> <br /> ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ကမၻာေျမ ေပါ့ ... ဒါေလာက္ပါပဲေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၈။ ေတြးမိေတြးရာ အေတြး ... </span><br /><br /> မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိပါဦးမလား။ မနက္ျဖန္ဆိုတာရွိေနၿပီး ငါဆိုတာပဲ မရွိေတာ့မွာလား။ ဘာလို႔မ်ား ငါကမၻာကိုမ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့မိပါလိမ့္ ... ... ... မ်ားစြာပါပဲေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၉။ ဂုဏ္ယူခ်င္တာ ... ... </span><br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ ရိုးရိုးေလးပဲေတြး ရိုးရိုးေလးပဲေနခဲ့တဲ့ အတြက္၊ သာမာန္လူေလးတစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီးမရိုးသား၊ မဆိုးသြမ္းခဲ့တဲ့အတြက္... ကြ်န္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခ်င္ပါတယ္ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၀။ ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာ ... ... </span><br /> <br /> ငါေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းတဲ့ေကာင္ပါလား ... မေသခင္ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ခဲ့တယ္၊ ဂီတကို ခံစားတယ္၊ ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲခဲ့တယ္၊ မိန္းမေတြကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရီခဲ့ဖူးတယ္၊ ကဗ်ာဖတ္ဖူး ခံစားခဲ့ဖူးတယ္၊<br />ငါ ... ကံေကာင္းခဲ့တာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၁။ က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း ... ... </span><br /> <br /> ... ... .... .... .... ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-2484694989923046682?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-1266859714391592492009-11-01T20:22:00.001-08:002009-11-01T20:42:06.720-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5i75jiM6I/AAAAAAAAANc/TRXu8OAmU4M/s1600-h/DSCF1723.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5i75jiM6I/AAAAAAAAANc/TRXu8OAmU4M/s320/DSCF1723.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399361784465470370" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5gfPSKPbI/AAAAAAAAANU/HuI1__8ORow/s1600-h/DSCF1704.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5gfPSKPbI/AAAAAAAAANU/HuI1__8ORow/s320/DSCF1704.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399359093058715058" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5fvPlh4_I/AAAAAAAAANM/ZRhAujGfYT4/s1600-h/DSCF1685.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5fvPlh4_I/AAAAAAAAANM/ZRhAujGfYT4/s320/DSCF1685.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399358268506235890" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-126685971439159249?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-89501451095329077842009-11-01T20:07:00.001-08:002009-11-01T20:19:55.480-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5dmiNqCEI/AAAAAAAAANE/4HIsMvZWuiY/s1600-h/DSCF1214.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5dmiNqCEI/AAAAAAAAANE/4HIsMvZWuiY/s320/DSCF1214.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399355919864301634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5cxzUE_CI/AAAAAAAAAM8/ZXQi5wA7u-E/s1600-h/DSCF1208.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Su5cxzUE_CI/AAAAAAAAAM8/ZXQi5wA7u-E/s320/DSCF1208.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399355013921569826" border="0" /></a><br /> ခ်ားေတြ ရဟတ္ေတြျမင္ရင္ ေလလြင့္သူ၀တၳဳထဲက အကိုက ညီမငယ္ငယ္ေလးကို ရဟတ္စီးဖို႔ တင္ေပးၿပီး<br />ေဘးနားက ထိုင္ေငးတယ့္ အခန္းေလး သိပ္သတိရတယ္ဗ်ာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8950145109532907784?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-61842291581456337652009-11-01T06:56:00.000-08:002009-11-02T08:52:51.940-08:00ဒီေန႔ မီးပံုးပ်ံကြင္းထဲကို ေရာက္ပီဗ်။ အခ်ိန္က ကြက္တိ ... ကြင္းထဲကိုေျခစခ်မိခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ ဖြင့္ပြဲအထိမ္းအမွတ္<br />မီးပန္းေတြ ေကာင္းကင္ကို ထိုးတက္သြားတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုပဲ ႀကိဳေနသလိုေပါ့ဗ်ာ။ ေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြ ေၾကြတာ<br />ျမင္ဖူးတယ္ဟုတ္... ေျမျပင္ကေန ၾကယ္ေတြထိုးတက္သြားတဲ့ ျမင္ကြင္း ခု... ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ေနတယ္။<br />ခု ဒီခရီးကိုလာတာ ကြ်န္ေတာ္တစံုတရာကို လုိခ်င္ေနလို႔ လာရွာတာမ်ားလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနတယ္။<br />ရွမ္းအိုးစည္သံ တဒံုဒံုက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကို ခုန္ေစတယ္။ ဗီဇမွာပါလာတဲ့ရွမ္းေသြးက အိုးစည္သံတညံညံမွာ တ၀ုန္း၀ုန္းခုန္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာက္ဆံုးေနတာ ဆူပြက္ေနတယ့္အိုးထဲမွာ ... ခုကြ်န္ေတာ္ သီးသန္႔အစုေလးထဲျပန္ေရာက္သြားၿပီေပါ့။<br /> <br /> မီးပံုးပ်ံက အမ်ိဳးအစားႏွစ္မ်ိဳးရွိတာကိုး။<br />ိစိန္နားပန္ဆိုတဲ့ မီးပံုးပ်ံရယ္၊ ညမီးက်ီးဆိုတာရယ္။ စိန္နားပန္က အလွေပါ့ဗ်ာ။ အသက္နဲ႔နီးနီး အႏၱရာယ္ႀကီးတာက<br />ညမီးက်ီးဆိုတဲ႔ မီးပံုးပ်ံအမ်ိဳးအစားကိုး။ ညမီးက်ီးအမ်ိဳးအစားက မီးပံုးပ်ံေအာက္ေျခမွာ မီးရွဴးေတြ ဒုန္းေတြ မီးပန္းေတြထည့္တြဲထားၿပီး လြတ္တင္ရတယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚေရာက္ေတာ့မွ မီးပန္းေတြထေပါက္ မီးရွဴးေတြျဖာထြက္နဲ႔ သိပ္ကိုလွွတာေပါ့ဗ်ာ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေအာက္မွာသာ ထေပါက္ခဲ့ရင္ လူေတြကိုထိမွန္ႏိုင္တယ္။ ေသေလာက္တယ့္ကစားနည္းေပါ့ဗ်ာ။<br />မီးပံုးေတြ မေတာ္တဆကြဲတာျမင္ရင္ စပိန္ေတြႏြားရိုင္းသတ္တာျမင္ေယာင္တယ္။<br /> <br /> ကြင္းထဲဟိုေငးဒီေငးရင္းနဲ႔ မီးပံုးပ်ံတစ္လံုးတက္သြားတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ညမီးက်ီးအမ်ိဳးအစားေပါ့။ တက္သြားကတည္းကကို ယိုင္ထိုးေနတာမို႔ သတိထားၿပီးလိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ရင္ခုန္ေနလား စိုးထိတ္ေနလားမေမးနဲ႔ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းေၾကာက္တတ္တာပဲ။<br />စိုးရိမ္သလိုပါပဲ အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့ သတ္မွတ္အျမင့္ေပ မေရာက္ခင္ကို မီးပန္းေတြထေပါက္ေတာ့တာပဲ။ ယမ္းပိႆာခ်ိန္ ၃၀ေက်ာ္တဲ့ မီးပန္းမီးရွဴးအစုအေ၀းဟာ အမွန္တကယ္ဆို ဗံုးအေသးစားေလးပါပဲ။ တ၀ုန္း၀ုန္း တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ လူေတြကလည္း ေ၀းရာကိုေျပးၾကတယ္။<br />မီးပံုးပ်ံက ေလတိုက္ရာဘက္ကို တိမ္းရင္း ေတာင္ကုန္းေတြဘက္ကိုေရာက္သြားတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚက လူေတြအကုန္ထြက္ေျပးကုန္တယ္။ မေျပးဘဲက်န္ေနတယ့္သူလည္း ရွိတယ္ခင္ဗ်။ ေကာင္ေလးက ဂ်င္းဂ်က္ကက္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးကို တင္းတင္းဖက္ၿပီး ရပ္က်န္ေနခဲ့တာ။ မီးပန္းေတြက တ၀ုန္း၀ုန္း မီးက်ည္ေတြက တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ သူတို႔အေပၚမွာ။ ေတာင္ကုန္းေလးထိပ္က ေပါက္ကြဲေနတဲ့မီးပန္းေတြေအာက္မွာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တင္းတင္းဖက္လို႔။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ျမင္ကြင္းေလးကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး... သေဘာက်လို႔ပါ။ လွလည္းလွတယ္ဗ်ာ။ ဒီေန႔မီးပံုးပြဲလာတာ အဲ့ျမင္ကြင္းေလးနဲ႔တင္ တန္သြားတယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမီးပံုးပ်ံလြတ္တင္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ဟာ မနက္သံုးနာရီေလာက္ကိုရွိၿပီဗ်။ လူစီးေၾကာင္းထဲ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရာၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္။ ရိုးရာမပ်က္တဲ့ ေျမပါဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကို သတိရတယ္ဗ်ာ။ ခုကြင္းထဲမွာ မူးရူးေနတယ့္ေကာင္ေလးေတြဟာ မနက္ကထိန္လွည့္တဲ့အခါ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ လိမၼာရိုက်ိဳးေသာ ေကာင္ေလးေတြျဖစ္သြားေရာ။ ေတာင္ေပၚဘုရားကို လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အိုးစည္သံနဲ႔ တက္ၾကလိမ့္ဦးမယ္။<br />ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အမွတ္လကၡဏာကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ရွာေတြ႔တယ္ေပါ့။ ငါ ေတာင္ေပၚကရွမ္းေလးတစ္ေယာက္ပါ... ငါ သူတို႔လိုရွမ္းကေလးတစ္ေယာက္ပါလို႔။ အိုးစည္သံ တဒံုဒံုၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေသြးက တခုန္ခုန္နဲ႔ ေျခေလးလက္ေလးလႈပ္ရင္း ၿပံဳးရင္း အိမ္ကိုျပန္လာပါေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6184229158145633765?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-11191709655207344292009-10-24T22:03:00.000-07:002009-11-02T09:07:01.636-08:00ေန႔လယ္ပိုင္းမွာ ေတာင္ေပၚက ၀ိုင္ၿခံေလးဆီ သြားၾကမယ္ဆိုပီး ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာၾကတယ္။ လမ္းတေလ်ာက္ အတက္အဆင္းေတြ လမ္းကေလးကလည္း က်ဥ္း..။ ဆိုင္ကယ္ကို ဂီယာအႀကီးေတြနဲ႔ပဲ ေမာင္းတက္လာခဲ့ရတယ္။ လမ္းအႀကိဳအၾကားေလးေတြကေန တက္လာလိုက္တာ ေတာင္ထိပ္နားေလးမွာရွိတယ့္ ၀ိုင္ျခံကိုေရာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။ ၀ါးပိုး၀ါးေတြကို တိုင္လုပ္၊ ၀ါးၾကမ္းခင္း၊ သက္ကယ္မိုးထားတဲ႔ တဲေလးေတြ သံုးတဲေလာက္မွာ ထိုင္ေသာက္ေနတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။<br /><br />၀ိုင္မွာၾကတယ္.. အရသာက ခ်ိဳရွရွ ခပ္ျပင္းျပင္း။ လည္ေခ်ာင္းထဲ ပူဆင္းသြားၿပီး ရင္ထဲေႏြးသြားတာ ခံစားမိတယ္။ တဲေလးကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ အေ၀းကေတာင္ျပာျပာနဲ႔ တိမ္ေတြလြန္႔လူးေနတာ ျမင္ေနရတယ္။ အိမ္ေခါင္မိုးထိပ္ပိုင္းေလးေတြကလည္း စီရရီ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုထပ္လို႔...။<br />ေတာင္ေစာင္းမွာေပါက္ေနတဲ့ ၀ါးပင္ေတြက ေလတိုက္တိုင္း ယိမ္းလို႔ ... နိဗၺာန္ဆိုတာ ဒီလို၀ါးတဲေလးနဲ႔ ၀ိုင္ေသာက္ေနၿပီး အေ၀းကေတာင္ေတြ တိမ္ေတြကိုေငးေနရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br />၀ိုင္ၿခံကေန ထလာၾကေတာ့ ေနေလးကေစာင္းေနပါၿပီ... ဘုရားသြားၾကမယ္တဲ့ ျမစိမ္းေတာင္လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္ေပၚကဘုရားဆီ ထပ္တက္လာၾကျပန္ေရာ။<br /><br />ဘုရားရွိခိုးၾကေတာ့ ကိုယ္ကအရက္ေသာက္ထားလို႔ ဘုရားေရွ႕သြားမထိုင္ခ်င္တာနဲ႔ ပင္စိမ္းပင္ေတြၾကားထဲက ဒါန္းစိမ္းစိမ္းေလးမွာ က်န္ခဲ့တယ္။ ေအာ္ ... ပင္စိမ္းသီးဆိုတာ ဒီၤလိုေလးပါလားလို႔ ျမင္ဖူးသြားတာေပါ့။<br />ပင္စိမ္းသီးေတြက ေျမေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲလို႔... တစ္လံုးကိုေကာက္ပီး နဲနဲကိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဖန္တယ္...။ ကြ်န္ေတာ္ ၀ိုင္အရွိန္ေလးတက္တက္နဲ႔ ဒါန္းစိမ္းစိမ္းေလးေပၚ ဟိုဒီလြဲလို႔... အစိမ္းေရာင္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလး ဒီဒါန္းအစိမ္းေလးကိုျမင္ရင္ ႀကိဳက္မွာေတြးမိတယ္။<br />ဒီလိုနဲ႔ ဘုရားေပၚပတ္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြလိုက္ရိုက္ေနတယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာေမွ်ာ္ရင္း ဒါန္းေလးမွာ ေမွးအိပ္မိလိုက္တာ.. ကိုယ့္ကိုေခၚတာၾကားမွ အဲ့ေနရာေလးက ခြာလာမိေတာ့တယ္။<br />တည္းတဲ့အိမ္ကို ျပန္ၾကမယ္ေလ... ညေနရီရီမွာ လူေတြကလည္း ရီေ၀ေ၀နဲ႔... ... ...။<br /><br />မေန႔ညေနေစာင္းကတည္းက ၀တၳဳစာအုပ္ေလးနဲ႔ အိပ္ယာထဲေကြးေနလိုက္တာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။<br />ႏိုးလာေတာ့ တစ္အိမ္လံုးမွာ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့သလို အသံကတိတ္လို႔ ။ တကယ္လဲ ဘယ္သူမွမရွိဘူးေလ။<br />ဂ်င္းဂ်က္ကက္ေလးထပ္၀တ္ အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းလာေတာ့ အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႕တယ္။ ကေလးေတြ ဘယ္သြားၾကတုန္းလို႔ေမးေတာ့<br />သူလည္းကိုယ္လို အိပ္ေနတာ .. မသိဘူးေလ။ ႏွစ္ေယာက္သားလိုက္ရွာမယ္ဆိုၿပီး လမ္းဘက္ထြက္ခဲ့တယ္။<br /> လမ္းေလးက အတက္အဆင္းေလးေတြနဲ႔ အိမ္ေတြၾကားထဲ က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ ျဖတ္သြားၾက။<br />သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ညီသြားတတ္တဲ႔ေနရာေတြ သိၿပီးသားပါ။ မာလာဟင္းသြားစားေနၾကတာေနမွာပါဆုိတဲ့ စကားမွန္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ထိုင္ခံုေလးလွမ္းဆြဲၿပီး ေနာက္နားက်က်မွာေနရာယူေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ေရွ႔မွာထိုင္ခိုင္းတယ္။ မထိုင္ခ်င္ပါဘူး .. ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိတာ<br />အိမ္ရွင္ညီအကို၂ေယာက္ကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမသိဘူးေလ။ သူတို႔စကားေျပာေနၾကတယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကမသိဆိုေတာ့<br />ေဘးနားထိုင္ေနတာကပဲ ေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း မရွိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနရတာ သိပ္ခက္တာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။<br /><br /> ခဏေနေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္သြားလိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိ။ အစကမေသာက္ဘူးဆိုၿပီးထိုင္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း တစ္ခြက္စ၊ ႏွစ္ခြက္စေတာ့ ေသာက္မိေနၿပီေပါ့ဗ်ာ။ သူလည္းျပန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းရယ္ ႏွစ္ေယာက္သားဆက္ေသာက္ၾက စကားေျပာၾက...။<br />နဲနဲမူးလာေတာ့ ရန္ကုန္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္လြန္းလို႔ အလြတ္က်က္ထားတဲ့ ကဗ်ာကိုသူကမွတ္မွတ္ရရ ရြတ္ျပတယ္။ စိတ္လက္ေတြေလးလံတဲ့အခါ လာခဲ့၊ ေကာင္းကင္က ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ေမာ့ၾကည့္ရင္း၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာၾကတာေပါ့ ... တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ... သူကလည္းၿပံဳးလို႔ .. စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုမွမရွိေတာ့သလို။<br /> <br /> အနာဂတ္အေၾကာင္း၊ အတိတ္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေျပာမိဘူး။ တစ္ေယာက္ပခံုးတစ္ေယာက္ဖက္ စီးကရက္ေလးတစ္လိပ္စီခဲၿပီး ညေမွာင္ေမွာင္ လမ္းေလးေတြၾကားကေန အိမ္ဆီျပန္လာၾကတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အားလံုးအိပ္ေမာက်ေနၿပီ။ ဂြမ္းေစာင္ကို ဆြဲၿခံဳရင္း သူငယ္ခ်င္းကို ေနာက္ဆံုးေျပာလိုက္တာက .. မနက္ေစ်းသြားမယ္ ေစာေစာထဟ... လို႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-1119170965520734429?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-33246776516629781012009-10-23T19:11:00.000-07:002009-10-23T19:26:04.817-07:00ဒီေန႔ ၂၄ရက္ေန႔ မနက္ ၆နာရီ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔ကို ေရာက္ပါတယ္။ ထိုင္းမိႈင္းေနတဲ့ စိတ္က <br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက ထြက္တယ္ဆိုရင္ပဲ တေျဖးေျဖးလြင့္ပါးသြားသလိုကို ခံစားရတယ္။ <br />ေတာင္ေတြတစ္ေတာင္တက္ တစ္ေတာင္ဆင္းနဲ႔ ... သစ္ေတာေတြထဲ ၀င္လိုက္ ထြက္လိုက္နဲ႔<br />လယ္ကြင္းေတြလည္း ျဖတ္ခဲ့ေသးတယ္။ လယ္ကြက္ေတြထဲ ကြ်ဲေတြရႊံ႕ထဲလူးေနတာ ..<br />ယာခင္းထဲက မီးခိုးအူထေနတာ ဒါေတြဟာ ဘ၀ရဲ့အရသာေတြပါ။<br /> <br /> ညေမွာင္ေမွာင္ ႏွင္းပိတ္ပိတ္ထဲ ေမာင္းေနရင္း လမ္းဆံုတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ..<br />ျမဴလား ႏွင္းလားမကြဲျပားတဲ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးထဲ ရထားသံလမ္းက အဆံုးမရွိသလို ။<br />ခ်က္ခ်င္း ထူးအိမ္သင္ရဲ့ အေမွာင္နဲ႔ ႏွင္းမကြဲေသးတဲ့ ညေတြ ငါ့ရင္ကိုေဖာက္ခြဲတိုး၀င္<br />မီးရထားႀကီးတစ္စင္း ငါ့၀ိညဥ္ကို သယ္ေဆာင္ခုတ္ေမာင္းရင္း ... သီခ်င္းေလး ညည္းမိရဲ့။<br /><br /> ေတာင္ပတ္လမ္းကေန ေတာင္ႀကီးကိုတက္လာေတာ့ ေျမကားအထက္ဆိုသလို <br />ကိုယ္ေတြစီးလာတဲ့ကားေအာက္ ေတာင္ေျခမွာ မိုးတိမ္ေတြ လြင့္ေမ်ာလို႔ ... ။<br />ေပ်ာ္ပါတယ္ ... သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာကို သတိရမိတယ္။ မယ္ရာ၊ ဂ်ဴ ၊ ခရမ္း၊ အေနာ္ေလး ...<br />ေတာင္တန္းေတြကေန ေခ်ာင္းကေလး ျပန္ဆင္းလာမယ္ ... ပင္လယ္ထိေအာင္ကိုေပါ့ း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-3324677651662978101?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-87437564674663046952009-10-09T02:49:00.000-07:002009-10-09T08:23:40.852-07:00ဘုရားရင္ျပင္မွ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ တေမွ်ာ္တေခၚက်ယ္ျပန္႔ေနေသာ ေသာင္ႏွင့္ ေျမႏုကြ်န္းမ်ား .. ။<br />ထုိေျမႏုကြ်န္းမ်ားႏွင့္ေသာင္ကို ပတ္ေခြစီးေနေသာ တာပိန္ျမစ္က ေအးေအးၿငိမ္ၿငိမ္။ ၿမိဳ႔ျပင္ရွိ ဘုရားဆီ ကြ်န္ေတာ္မေရာက္ျဖစ္သည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီေကာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀က ေက်ာင္းေျပးလွ်င္ ဤဘုရားဆီ ေရာက္လာၿမဲ။ ဘုရားေစာင္းတန္း ဇရပ္မ်ားတြင္ တေနကုန္တေနခန္းေန၍ ေက်ာင္းဆင္းမွ အိမ္သို႔ခပ္တည္တည္ျပန္ခဲ့ေသာ ေန႔မ်ားက ယခုျပန္ေတြးေတာ့ အိပ္မက္ပမာ။ အိပ္မက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါေလ။<br /> <br />ဤၿမိဳ႔ေလးတြင္ သည္ဘုရားသည္ နာမည္ႀကီးဘုရား ။ ဤဘုရားသမိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ငယ္ဘ၀ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္။ ေျမးကိုခ်စ္ေသာ အဖြားက ဤဘုရားသမိုင္းကို ပံုျပင္သဖြယ္ ေလေအးေအးေလးျဖင့္ ေျပာျပတတ္သည္။ ထိုဘုရားသမိုင္း ထိုပံုျပင္ကို ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းလိုလို ညစဥ္ညတိုင္းလိုလို ေတာင္းဆိုၿမဲ ...<br />ဖြားေအျဖစ္သူကလည္း ထိုတစ္ပုဒ္ထည္းေသာ အေၾကာင္းအရာကို မညည္းမညဴ ေျပာျပတတ္ၿမဲ ..။<br /> <br />ထိုဘုရားတည္ေနရာသည္ ေရွးယခင္က စံပၸါနဂိုရ္ျပည္ဟုတြင္ေၾကာင္း။ ထိုတိုင္းျပည္တြင္ ထင္းခုတ္၍ အသက္ေမြးေသာ မုဆိုးမသားအမိေနထိုင္ေၾကာင္း။ သားျဖစ္သူက ထင္းခုတ္၍ မိခင္အိုႀကီးကို ရွာေဖြေကြ်းေမြးေၾကာင္း။ သားျဖစ္သူ၏ ပံုပန္းမွာ ဂုတ္တိုတုိ ရုပ္ဆိုးဆိုးႏွင့္မို႔ အိုက္ေခါေတာ္ဟု ေခၚၾကေၾကာင္း။<br />ထိုသို႔ဖြားေအျဖစ္သူေျပာေနစဥ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအကိုမ်ားက အဖြားျဖစ္သူကို ပတ္လည္၀ိုင္း လဲေလ်ာင္းလ်က္ ပံုျပင္ကိုနားဆင္ခဲ့ၾက အေတြးထဲ ပံုေဖာ္ခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ ပံုျပင္ထဲမွ အိုက္ေခါေတာ္ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေမမုဆိုးမႀကီးက ပံုေျပာေနသူ အဖြား .... ။<br /> <br />တစ္ေန႔ေသာအခါ ထင္းခုတ္သမားေမာင္ရုပ္ဆိုးေလး ျမစ္ကမ္းေဘးေရာက္ခိုက္ ေရကစားအခမ္းအနားက်င္းပေနေသာ မင္းသမီးေလးကို ျမင္ေလသည္။ မင္းသမီးေလး၏ အလွအပ၊ ေရကစားရင္း ျမဴးတူးရႊင္ပ် ရယ္ေမာေသာအသံတို႔ကို အိုက္ေခါေတာ္ေလး ၾကားရ ျမင္ရေသာအခါ ... .. ..။<br />အိုက္ေခၚေတာေလး တဲအိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ စကားမဆို အစာမစား အိပ္၍သာေနေလေတာ့သည္။<br />မိခင္ျဖစ္သူက ေမးလွ်င္လည္း မေျဖ .. မည္သုိ႔ေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွန္းမသိ ..။<br />အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ေမးေတာ့မွ မင္းသမီးကို စြဲလမ္းစိတ္ႏွင့္ထိုသို႔ျဖစ္ေၾကာင္း မပိုင္ရလွ်င္ ထိုစိတ္ႏွင့္သာေသမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေလသည္။ မိခင္ျဖစ္သူက ဘုရင့္သမီးကိုရယူပိုင္ဆိုင္ဖို႔ မိမိတို႔အဖို႔ မလွမ္းသာေၾကာင္း အကယ္၍ဤသတင္းသာ ေပါက္ၾကားပါက မိမိတို႔အျပစ္သင့္ၿပီး သတ္ျဖတ္ျခင္းပင္ခံရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပကာ လက္ေလ်ာ့ဖို႔ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ဖို႔ အႀကံေပးေလသည္။<br />စြဲလမ္းစိတ္ကား ႀကီးမားေပစြ။ အရွိန္ႀကီးႀကီးျဖင့္ ေတာက္ေလာင္ေသာမီးက အရာအားလံုးကိုေလာင္ကြ်မ္းလိုက္သလို အိုက္ေခါေတာ္ေလး၏ မင္းသမီးကိုစြဲလမ္းစိတ္က သူ႔႔ကိုယ္ကိုပင္ပန္းဆင္းရဲေစေလသည္။<br /> <br />ေနာက္ဆံုးတြင္ကား သားကိုခ်စ္သည့္မိခင္မွာ မေနသာ။ ဘုရင့္သမီးကိုပင္ ေတာင္းရန္နန္းေတာ္ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဘုရင္ျဖစ္သူက သူဆင္းရဲမုဆိုးမကို ေမးျမန္းရာ အေၾကာင္းစံုသိလွ်င္ ေဒါသအမ်က္ထြက္ၿပီး မနက္မိုးေသာက္ ငါကိုယ္ေတာ္မ်က္ႏွာသစ္ေတာ္မူခ်ိန္ သင္မုဆိုးမတဲအိမ္ႏွင့္ ငါ့နန္းေတာ္ေရႊလမ္း ေငြလမ္းေပါက္ေနေစ မျမင္ရက အိုက္ေခါေတာ္ကို သတ္ေစဟု အမိန္႔ခ်လိုက္ေလသည္။<br /> <br />သူဆင္းရဲသားအမိမွာ မည္သို႔မွ်မတတ္သာ ကံဇာတ္ဆရာဖန္လာသမွ် ခံၾကေတာ့မည္ဟုဆံုးျဖတ္ကာ<br />ငိုေၾကြးျခင္းသာျပဳၾကေတာ့သည္။ မနက္အလင္းေရာက္၍ ျပတင္းမွေမွ်ာ္ၾကည့္ေသာ္ မည္သည့္ေရႊလမ္းေငြလမ္းမွ မျမင္သည္ျဖစ္၍ အိုက္ေခါေတာ္အား ဖမ္းဆီးရန္အမိန္႔ခ်ေလသည္။ ဘုရင့္ရဲမက္တို႔ေရာက္လာ တဲအိမ္တြင္းမွ အိုက္ေခါေတာ္ကို လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ ဆြဲထုတ္ခ်ိန္ မိခင္ကငိုေၾကြးျမည္တမ္းလ်က္ ... ။<br /> <br />ရဲမက္တို႔သည္ အိုက္ေခါေတာ္ကို ခ်က္ခ်င္းမသတ္ေသး ... ေျမက်င္းထဲ ေခါင္းသာေပၚေစလ်က္ ျမဳပ္ထားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္အခါတြင္ပင္ တရုတ္ျပည္ႀကီးမွ သံတမန္တို႔ စံပၸါနဂိုရ္ျပည္ႀကီးသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။<br />သံတို႔ႏွင့္အတူ ပါလာသည္ကား ရာဇသံ ... အေမးစကားသံုးခု ထိုသံုးခုကို မေျဖႏိုင္လွ်င္ စစ္ျပဳမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ။<br />ဘုရင္ႏွင့္တကြ မွဴးမတ္တို႔ မေျဖႏိုင္ .. တိုင္းျပည္ကို ေမာင္းေၾကးနင္းလွည့္ခတ္၍ ေမးခြန္းကို ေျဖႏိုင္သူအား သမီးေတာ္ႏွင့္ထိမ္းျမားေပးလ်က္ အိမ္ေရွ႔အရာေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း လွည့္လည္ေအာ္ဟစ္ေၾကျငာေစေလသည္။<br /> <br />အိုက္ေခါေတာ္ေလးကား ေျမက်င္းထဲေခါင္းေဖာ္လ်က္ ... သူ႔ကိုစီရင္မည့္ေနရာထက္တြင္ သစ္ပင္တပင္ရွိၿပီး ထိုသစ္ပင္၌ ေက်းဖိုေက်းမႏွစ္ေကာင္လာနားေနေလသည္။ ေက်းမက ေက်းဖိုအား ထိုေမးခြန္းမ်ားမွ အေျဖကိုသိမသိေမးရာ ေက်းဖိုက ေအာက္တြင္လူသားရွိ၍မေျဖရာ ေက်းမက ထိုလူသည္ေနကြယ္လွ်င္ပင္ စီရင္ခံရမည့္သူျဖစ္သျဖင့္ စိုးရိမ္စရာမရွိ အေျဖကိုေျပာရန္သာ တိုက္တြန္းေလသည္။ ေက်းဖိုက ေမးခြန္းႏွင့္ အေျဖမ်ားကိုေျပာျပရာ သစ္ပင္ေအာက္မွ အိုက္ေခါေတာ္က မွတ္သားထားလိုက္ေလသည္။<br /> <br />ေနေစာင္း၍ သူသတ္သမားတို႔လာလွ်င္ အိုက္ေခါေတာ္က ထိုေမးခြန္းတို႔ကို မိမိေျဖမည္... ဘုရင္ျဖစ္သူသာ စကားတည္ေစဟု ေတာင္းဆိုရာ သူသတ္တို႔က ဘုရင္ထံျပန္ေလွ်ာက္တင္ၾကသည္။<br />ဘုရင္ကလည္း စကားတည္မည္ ေျဖေစဟုခြင့္ျပဳရာ အိုက္ေခါေတာ္ေလးသည္ တရုတ္သံတို႔ ေမးခြန္းမ်ားကို<br />ျပည့္စံုစြာ ေျဖရွင္းျပလိုက္ေလသည္။ တရုတ္သံတို႔လည္း သူတို႔စကားရွိသည့္အတိုင္း စစ္တပ္ကိုျပန္ရုတ္ကာ<br />ယင္းတို႔တိုင္းျပည္တို႔ ျပန္သြားၾကေလသည္။<br /> <br />အိုက္ေခါေတာ္ေလးလည္း ဘုရင့္သမီးႏွင့္ လက္ဆက္ကာ အိမ္ေရွ႔မင္းအျဖစ္ေရာက္ေလသည္။<br />ဘုရင္ႀကီးနတ္ရြာစံေသာအခါ အိုက္ေခါေတာ္ေလးဘုရင္ျဖစ္လာေလေတာ့သည္။ ေက်နပ္ဖြယ္အဆံုးသတ္ႏွင့္ ပံုျပင္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူးကာလိွမ့္ကာႏွင့္ ေႏြရာသီခါမ်ားတြင္ သင္ျဖဴးဖ်ာေအးေအးေလးေပၚ ၊<br />ေဆာင္းရာသီမ်ားတြင္ မီးဖိုေလးေဘး တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔ ပူးကပ္ရင္း ၊ မိုးမ်ားရြာေနလ်င္ ေစာင္ေလးတစ္ထည္ထဲ စုၿခံဳရင္း နားေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ တဖန္လက္ဆင့္ကမ္းေျပာျပၾက ။ ေစာင္မ်ား အိပ္ယာခင္းမ်ားကို လိုက္ကာမ်ား၊ ခုတင္မ်ား ခံုမ်ားကို ဇာတ္စင္မ်ားျပဳ၍ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ကၾကခုန္ၾက။<br /> <br />သမိုင္းဟုဆိုေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ပံုျပင္သာမွတ္ယူပါသည္။ သို႔ေသာ္ထိုပံုျပင္ထဲမွ ပါေသာေနရာဌာနမ်ားက ယခုကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနေသာ ေျမႀကီးေအာက္တြင္ ... ထို႔အတူ ထိုထဲမွ ဇာတ္ေကာင္မ်ားကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ ထာ၀စဥ္ရွိေနေပလိမ့္မည္။<br /><br /> ( ငယ္ငယ္ကၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ပါဗ်ာ ခုတေလာေခါင္းထဲက အေတြးေတြကေခါင္ခိုက္လြန္းလို႔ ဒါေလးေရးတင္လိုက္တာ .. ဆားခ်က္တယ္ဆိုလည္း ဆားေပါ့ဗ်ာ ... )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8743756467466304695?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-51719759155832883002009-10-03T03:37:00.000-07:002009-10-03T23:31:17.885-07:00သီခ်င္း ... သီခ်င္းဆိုေတာ့ စဥ္းစားရတယ္။<br /><br /> ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး တစ္ပုဒ္တည္းေသာသီခ်င္းကို ေန႔တိုင္းလိုလို အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ေအာ္ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း</span>ေပါ့ .. ညီမေလးရ။<br /> မိုးခ်ဳပ္ညနက္ႀကီး အိမ္ျပန္လာတယ့္အခါ မီးတိုင္၀ါက်င့္က်င့္ေလးေတြေအာက္ ေခါင္းငိုက္ေလ်ာက္ရင္း<br />ေလးျဖဴရဲ့<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> ညလူ</span>သီခ်င္း ... ... ...<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> ေလလြင့္လူူ </span>သီခ်င္းေလးေတြ ညည္းလို႔။<br /> ခပ္ဆိုးဆိုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ဆံုရင္ ၿပံဳးၿပီး <span style="color: rgb(51, 102, 255);">ႏွံေကာင္ေလးရဲ့ ေႏြဦးပံုျပင္</span>ကိုဆိုျပ ...<br />ဧရာ၀တီနားျဖတ္သြားရင္ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">ရာဇ၀င္မ်ားရဲ့ သတို႔သမီး</span> ... အဲ့ဒီသတို႔သမီးရဲ့ ရင္ခြင္မွာ သေဘၤာႀကီးတစ္စင္းနဲ႔ စုန္လိုက္ဆန္လိုက္ ...<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> အေမ့အိမ္</span>သီခ်င္းေလးညည္းရင္း အိမ္ကိုျပန္လိုက္ အိမ္ကခြာလိုက္နဲ႔ ..။<br /><br />ယံုၾကည္ခ်က္ေတြေပ်ာက္ပီး စိတ္ေဖာက္ျပန္ခ်င္လာတယ့္အခါ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">ညီေလးေရ </span>ကိုခဏခဏရြတ္ေပး ... အဲ့လိုေပါ့။ သီခ်င္းေတြကို တစ္ပုဒ္လံုးထက္ အပိုဒ္ေလး တခ်ိဳ႕စာေၾကာင္းေလးေလာက္သာ မွတ္မိတယ့္အခါလည္းရွိရဲ့ ။ အႏုပညာဆိုတဲ့စကားလံုးမွာ ေမွာ္၀င္ေနရင္<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> အလွရဲ့သစၥာတရားကို </span>အျမဲဆို ။<br />ထူးအိမ္သင္ရဲ့ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးတမ္းခ်င္း</span>နဲ႔ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ၾကယ္ပင္လယ္ထဲေမ်ာ။<br /><br />အႏုပညာဖန္တီးမႈတစ္ခုကို ခံစားၿပီး ေနာက္မ်ိဳးမတူတဲ့ အႏုပညာလက္ရာတစ္ခုလည္း ေပါက္ဖြားလာတတ္တယ္။ ကိုကို ... အလုပ္ကျပန္တိုင္း ေဘလီတံတားႀကီးေပၚကေန ခ်က္ပလက္သစ္သားကားႀကီးစီးၿပီးျပန္ရတယ္ေလ။ မီးေရာင္ ၀ါ၀ါေအာက္မွာ တံတားႀကီးေပၚ တလွိမ့္ခ်င္းျဖတ္တုန္း အျမဲျမင္ရတယ့္ ျမင္ကြင္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စကပ္ေလးနဲ႔ ဆလင္းဘက္အိတ္ေလးလြယ္လို႔ ။ ရုပ္ကလည္းမေခ်ာပါဘူး .. ညေပါင္းမ်ားစြာ သူမီးေရာင္နဲ႔ မမွီမကမ္းအရပ္မွာ<br />ရပ္လို႔ ...။ တခ်ိဳ႕လူေတြေရာက္လာ တခ်ိဳ႔လူေတြျပန္ထြက္သြား ... ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့သီခ်င္း အပိုင္းအစက<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);"> အေမွာင္ညထဲ ကြယ္ကာပ်က္ မလင္းလက္ေတာ့တယ့္ ၾကယ္မ်ားအေၾကာင္း </span>... သိလား ေလးျဖဴရဲ့ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">မေရရာဘူး</span>ေလ ...။ အဲ့သီခ်င္းအေၾကာင္းအရာကို ဗီစီဒီရိုက္ရင္ ကုိကုိသာဆို အဲ့ေကာင္မေလးရဲ့အေၾကာင္းနဲ႔<br />စဖြင့္မယ္... ။ အတ္ဒါရိုက္တာျဖစ္ခ်င္သားဟ ။<br /><br />ညီမေလးေရ ... ... ... ေနာက္ဆံုးပိတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေရာက္လာတိုင္း ဆိုျဖစ္တဲ့ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းကေတာ့<br /> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ဘ၀အသစ္တစ္ခုရွိေနတယ္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တို႔ ဆန္းၾကယ္တယ္ အတိအက်မသိႏိုင္လည္း </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ရည္ရြယ္ရာသို႔သြားႏိုင္တယ္</span> ... ... ... ကဲ .. အားမရွိသြားဘူးလား။<br /><br />သီခ်င္းဆိုပါ ညီမေလး။ သီခ်င္းေတြက လွပါတယ္။ အျပစ္လည္းကင္းပါတယ္။<br />ဖန္တီးသူရဲ့ ေစတနာကို ခံစားတတ္ရင္ျမင္မွာေပါ့။ ေစတနာမေကာင္းတဲ့ ဖန္တီးမႈမ်ိဳးဆို မခံစားနဲ႔။<br />ကိုယ့္စိတ္ပါညစ္ေထးေစတယ္ ။ ဒါပါပဲ ညီမေလးေရ ...။<br /><br /> အျပစ္ကင္းကင္း သီခ်င္းမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ..<br /> အိဖူးရဲ့ ကိုကို<br /><br /> <span style="font-weight: bold;"> (ဒါ ကြ်န္ေတာ့္ညီမေလး တဂ္ထားတဲ့ တဂ္ပို႔စ္ပါ ခင္ဗ်ာ )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5171975915583288300?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-86957804721140718782009-09-27T22:13:00.000-07:002009-09-27T23:15:00.595-07:00ေဂ်ာ့- အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္မယ္ကြာ၊ ၀င္းေလးၿခံေလးနဲ႔ ... အဲ့အခါက်ရင္<br /> ဘာအလုပ္မွကို မ လုပ္ေတာ့ဘူး ....<br /> ငါတို႔ေမာ့ၾကည့္ရမယ့္ေကာင္လည္း မရွိဘူး..<br /> လင္နီ- ယုန္ေလးေတြေကာ ေမြးလို႔ရလား ... ေဂ်ာ့<br /> ေဂ်ာ့- မင္းကလည္း ဒီယုန္ေတြခ်ည္းပဲ....<br /> လင္နီ- လုပ္ပါကြာ ငါေမြးခ်င္လို႔ပါ .. ယုန္ေလးေတြ အေမြးကႏူးႏူးညံ့ညံ့နဲ႔ <br /> ခ်စ္စရာလည္းေကာင္းတယ္ေလ<br /> ေဂ်ာ့- ေမြးကြာ .. ေမြး ယုန္ျဖဴ၊ ယုန္နီ၊ ယုန္ျပာ၊ ယုန္နက္၊ ယုန္၀ါ၊ ယုန္အေၾကာင္ၾကား အကုန္ေမြး<br /> ကိုယ့္ၿခံနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ မင္းေမြးခ်င္သေလာက္ေမြး ... မင္းယုန္ေတြကိုေတာ့<br /> မင္းအစာေကြ်းေပါ့ <br /> ငါကေတာ့ ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြပါေမြးမယ္<br /> လင္နီ- မင္းေခြးေတြက ငါ့ယုန္ေတြကို ကိုက္မွာလား<br /> ေဂ်ာ့- မကိုက္ပါဘူးကြ ... မင္းယုန္ေတြကို ၿခံခတ္ထားလိုက္ေပါ့ ....<br /> လင္နီ - အင္း.... ေနာ္ <br /><br /> ထိုအိပ္မက္ကို ေဂ်ာ့ေျပာျပေသာအခါ လင္နီသည္ ေငးေငးရီရီႏွင့္ အ၀းသို႔လွမ္းၾကည့္ေနပါသည္။ ထိုအိပ္မက္သည္ ယခုပင္အေ၀းတေနရာတြင္ တကယ္ရွိေနသည့္အလား...။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္ကမး္ပါးထက္ေလးတြင္ လွဲေလ်ာင္းရင္း ေဂ်ာ့ကေျပာျပေနသည္ကို လင္နီႏွင့္အတူ လုိက္နားေထာင္ေနမိသည္။ ေျပာျပသူေဂ်ာ့ကိုယ္တိုင္လည္း ေငးေငးရီရီ....။<br /><br /> littlebrook - အိမ္ေလးကို ေတာင္ၾကားေတြထဲ ေဆာက္ထားမယ္ စိန္လံုေတာင္ၾကားထဲမွာေလ<br /> ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး .. ႏွင္းေတြ ျမဴေတြက်လို႔ ..<br /> ေခ်ာင္းေလးလည္း ရွိတယ္ .. ေခ်ာင္းေရက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကည္သလဲဆို<br /> မင္းေျခခ်ထားရင္ ေရေအာက္ကမင္းေျခေထာက္ကို ျမင္ရတဲ့အထိ ...<br /> ေခ်ာင္းၾကမ္းျပင္က ေက်ာက္စရစ္ခဲေအးစက္စက္ေလးေတြကို ထိေတြ႔ရတယ့္<br /> အထိအေတြ႔ကို မင္းခံစားၾကည့္စမ္း ...<br /> (......... ) - အင္း ... ေပ်ာ္စရာ စိတ္ကူးနဲ႔တင္ေနာ္<br /> littlebrook - အဲ့အခါက်ရင္ ငါအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး ... ၾကက္ေတြ၊ ၀က္ေတြေမြးမယ္ကြာ ...<br /> ေျပာင္းပင္ေတြစိုက္၊ ေနၾကာပန္းေတြစိုက္မယ္ .. ေခါင္ရည္ေဖာက္မယ္..<br /> နင္ ... ေခါင္ရည္ေသာက္ဖူးလား .. ျမက္ခင္းျပင္၊ ေနေရာင္ေႏြးေႏြး၊<br /> ေခါင္ရည္ကလည္း ေႏြးေႏြး ... ႏွလံုးသားလည္း ေႏြးေနမွာပဲ<br /> (......... ) - ငါခုေတာင္ အဲ့ကိုေရာက္သြားတယ္ဟာ....<br /> <br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ သူမကိုထိုစကားေျပာေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ၾကားေလးထဲတြင္ ေက်ာက္တံုးအိမ္ေလး ေဆာက္ေနခဲ့သည္။ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ေလးကလည္း ေက်ာက္တံုးေလးေတြႏွင့္ပင္။<br />မီးခုိးေငြ႕မ်ားက ေခါင္းတိုင္ေလးထက္ဆီမွ တလူတလူလြင့္လ်က္..။ သူမမ်က္လံုးထဲတြင္ ေခ်ာင္းေလးနံေဘး၌ အ၀တ္ေလ်ာ္ဖြတ္ေနေသာ သူမကိုယ္သူမ ျပန္ျမင္ေနသည္လား။ ေဂ်ာ့ႏွင့္ လင္နီသည္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုအိမ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာေနစဥ္အတြင္း ေဘးမွလဲေလ်ာင္းကာ နားေထာင္ေနခဲ့သည္။ စကားေျပာေနစဥ္အတြင္း လင္နီက တစ္ခုခုေမးခ်င္ဟန္ရွိသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္ပါသည္။ လင္နီ... ယုန္ေတြေမြးခ်င္လို႔လား ... မင္း ေမြးခ်င္ရင္ေမြးလို႔ရပါတယ္။ လင္နီက ကြ်န္ေတာ့္ခြင့္ျပဳခ်က္ရေသာအခါ ေဂ်ာ့ကိုၿပံဳးၿပံဳးၾကီးၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ သူမက လက္ခုပ္တီးရင္း ၀မ္းသာအားရရယ္ေမာေနေလသည္။<br /><br /> လင္နီ- ေဂ်ာ့ရာ .... ငါလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး .. ငါသူ႔ကို မေသေစခ်င္ပါဘူးကြာ...<br /> သူ႕ဆံပင္ေလးေတြကို ကိုင္ၾကည့္ရံုပါ .. သူအတင္းရုန္းလို႔ ျဖစ္သြားတာပါ<br /> ေဂ်ာ့- ငါသိပါတယ္ လင္နီရာ .. မင္းအျပစ္လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး .. သူအျပစ္နဲ႔သူပါ<br /> လင္နီ- ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဂ်ာ့ရာ .. မင္းကအေကာင္းဆံုးပါ မင္းစကားကိုငါ<br /> ေနာက္ဆိုနားေထာင္ပါ့မယ္ ... ခုငါတို႔ အဲ့ကိုျပန္သြားရမလား<br /> ေဂ်ာ့- ခုသြားလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး လင္နီ .. ခုမင္းကို သူတို႔ေတြ႔သြားရင္ ကိုယိုတီ၀ံပုေလြေတြလို<br /> ပစ္သတ္ၾကလိမ့္မယ္ ... ငါတို႔ ဒီကထြက္ေျပးၾကမယ္ကြာ ..<br /> မင္းကို ငါေျပာျပဖူးသလိုပဲ ေနာက္ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔ေရာက္ရင္ ငါတို႔ကို ဘယ္သူမွ<br /> သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ .. အဲ့မွာအလုပ္လုပ္ ပိုက္ဆံစုၿပီး ျခံေလး၀ယ္မယ္<br /> လင္နီ- ယုန္ေတြ .. ယုန္ေတြအေၾကာင္း ထပ္ေျပာျပပါ ေဂ်ာ့<br /> ေဂ်ာ့ - ေအး ... ေျပာျပမယ္ .. မင္းမ်က္လံုးေလး မွိတ္ထားၿပီး နားေထာင္ပါလား .. အဲ့ဒါဆို<br /> ပိုၿပီး မင္းအေတြးထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚလာလိမ့္မယ္ ..<br /> လင္နီ- အင္း .... အင္း ငါ့မ်က္စိေတြမွိတ္ထားမယ္ .. ေျပာ ေျပာ ေျပာေတာ့<br /> ေဂ်ာ့ - အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္မယ္ကြာ၊ ၀င္းေလးၿခံေလးနဲ႔ ... အဲ့အခါက်ရင္<br /> ဘာအလုပ္မွကို မ လုပ္ေတာ့ဘူး ....<br /> ငါတို႔ေမာ့ၾကည့္ရမယ့္ေကာင္လည္း မရွိဘူး.. မင္းႀကိဳက္တဲ့ ယုန္ေတြလည္း ေမြးလို႔ရတယ္<br /> ယုန္ကေလးေတြက ႏူးႏူးညံ့ညံ့နဲ႔ ... ယုန္ျဖဴ ... ယုန္နီ .. ယုန္၀ါ ...... ယုန္နက္ ...<br /> ....... ......... .......... .......... ..............<br /> ေဂ်ာ့သည္ ယုန္ကေလးမ်ား အေၾကာင္းေျပာေနလ်က္ႏွင့္ပင္ ေသနတ္ကို ေျဖးေလးစြာ<br />မလုိက္သည္ကို ကြန္ေတာ္ျမင္ေနပါသည္။ မ်က္စိမွိတ္ကာ အေတြးထဲယုန္မ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေနေသာလင္နီ႔ေခါင္းသို႔ ေသနတ္ေျပာင္းကို ခ်ိန္ရြယ္လိုက္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ .... ေပါက္ကြဲသြားေသာ ေသနတ္သံအဆံုးတြင္ ၀င္းၿခံေလးႏွင့္ အိမ္ကေလး၊ ေရာင္စံုယုန္မ်ား ... အားလံုးသည္ ယမ္းေငြ႔ေအာက္တြင္<br />လြန္႔လူးလႈပ္ခတ္လ်က္ ... ...။ ေဂ်ာ့ မ်က္၀န္းမွခိုတြဲက်လာေသာ မ်က္ရည္ကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္ပါသည္။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ ယခုမည္ကဲ့သို႔ ဤဇာတ္လမ္းကိုဆံုးလိုက္ရမည္ကို ကြ်န္ေတာ္မသိေတာ့ပါ။<br />ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားမွ တီးတိုးေရရြတ္သံထြက္လာပါသည္။ အိမ္ေလးကို ေတာင္ၾကားေတြထဲ ေဆာက္ထားမယ္ စိန္လံုေတာင္ၾကားထဲမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး .. ႏွင္းေတြ ျမဴေတြက်လို႔ ..<br />ေခ်ာင္းေလးလည္း ရွိတယ္ .. ေခ်ာင္းေရက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကည္သလဲဆို .... .... ... .... ..... ..... ..... ....<br />................ .................... ........................ ......................... .................. ......................... ............... ...............<br />........... ................... ................... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8695780472114071878?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-82364851677158097382009-09-24T00:42:00.000-07:002009-09-24T23:10:50.784-07:00ရွင္ဟာဘာလည္း<br />ကၽြန္ေတာ္နဲ.သူက အဲဒီလို အဲဒီလို အရင္ သိၾကတယ္...<br />ေနာက္သူနဲ. ကၽြန္ေတာ္က ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းက တဆင့္ ပတ္သတ္ၾကတယ္...<br />ကၽြန္ေတ့ာ္အျပင္ သူနဲ.သူက မတိမ္း(တူညီ) မယိမ္း(တူညီ) ဆိုေတ့ာ ပတ္သတ္ၾကတယ္။<br />အင္း... ကၽြန္ေတာ္က ဘံုလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။<br />ရွင္တို.ေတြက ဘယ္လိုေတြကြာလည္း<br />ကၽြန္ေတ့ာ္ထပ္သူက အဲဒီလို အဲဒီေလာက္ၾကီးတယ္ေပါ့ဗ်ာ<br />ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္က ၾကီးတယ္ေပါ့ဗ်ာ.. အဲဒီလို အဲဒီေလာက္ပါပဲ<br />လူၾကီးနဲ.လူငယ္ၾကား/ ထိုသူသံုးေယာက္ၾကား / ကၽြန္ေတာ္၊ သူနဲ.သူၾကား ကၽြန္ေတာ္က အဓိကေပါ့<br />အင္း...ကၽြန္ေတာ္က ဘံု(လာျပန္ျပီ) လိုျဖစ္ေနတာေပါ့... ေသခ်ာတယ္<br />ရွင္ ဗိုလ္ျဖစ္ခ်င္ေနတာ<br />ခင္ဗ်ား/ ကၽြန္ေတာ္/ သူ/ ဗိုလ္ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ.... (ဘယ္ဟာ နာမ္လည္း၊ ဘယ္ဟာ မွန္လည္း)<br />ဗိုလ္က်စိုးမိုးေရး ၀ါဒီလား...ဘံု၀ါဒီလား...<br /><br />"အေတြးနဲ.အျမင္စကားလည္း နွုတ္ပိတ္ေနမယ္<br />အေပးနဲ.အယူစကားလည္း နွုတ္ဆိတ္ေနမယ္<br />အယူ၀ါဒၾကိဳးေတြ မခ်ည္ေနွာင္လိုက္နဲ.ဦး" (ဆို-တင္ဇာေမာ္)<br /><br />အတၱၾကီးေနသူ တစ္သိုက္ရွိပါတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္တို.ဟာ အတၱကို တသသနဲ. တေနၾကတယ္ (အ ေနၾကတယ္)<br />သူတို. အတၱေတြ၀ယ္ေနၾကတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္/တို. အေနၾကတယ္(အေနၾကျပီ)<br />သူ.ကုိၾကည့္ရတာ တစ္ခါ (ကား) လာလည္း ခါးေထာက္ နွစ္ခါ (ကား) လာလည္း ခါးေထာက္<br />အဲဒီလို အဲဒီလို ဒီလို အေနတာပါပဲ<br />သူ သရုပ္ေဆာင္ေနသည္၊ ထို.ေၾကာင့္ ဘ၀ကုိေရွာင္ထားသည္၊ ထို.အတြက္ ခါးေထာက္သည္။<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ မင္းသားပါတဲ့<br />သူ.လက္ေမာင္းမွာ tatto ေတြ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ<br />အဲဒီတုန္းကေတ့ာ လူေတြ/ စိတ္မွာ ၾကီးမားတဲ့ ၀မ္းနည္းပူေဆြးရမွုေတြေပါ့<br />အဲဒီေနာက္ေတ့ာ အဲဒါဟာ လူဦးေရ ေလ်ွာ့ခ်ျခင္း သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း အတည္ျပဳ<br />အဲဒီေရွ့ (တုန္း)ကေတ့ာ အဲဒါဟာ လူဦးေရ ေလ်ွာ့ခ်ျခင္း သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ.ရွိ<br />ခင္ဗ်ား ဘာဘာသာလည္း၊<br />အဲဒါကို ေမ့ျပီး ဆက္ဖတ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တို.ကေတ့ာ ဖက္စပ္ ပါပဲ<br />ဆက္ဖတ္မလား၊ ဖက္စပ္လား ခင္ဗ်ားကုိ ဒီလိုေတ့ာ ဆဲသြားတယ္ (------)၊<br />ခင္ဗ်ား ဘယ္ က လည္း၊ ဘယ္ဗ်ား ဘယ္ ကား လည္း၊ ခင္ဗ်ား ဘာကုိ ကာ မလည္း၊ ခင္ဗ်ား ဘာကုိ ကြယ္ မလည္း ကြ်န္ေတာ္ကိုးကြယ္ ကာ ခံလိုက္ရတာ အဲ့ကတည္းကေပါ့။<br />လူဟာ လမ္းေလ်ွာက္ရင္း ေလ်ွာက္လမ္းေတြ မမွန္ေတ့ာဘူး၊<br />မမွန္ကန္သူေတြကို ကန္ၾကပါ၊ ေဆာင့္ကန္ၾကပါ၊ ေဆာက္ဆန္ျပျပီးေတ့ာ မ ေထာက္ခံ(ဆက္ဆံ)ၾကပါနဲ.။<br /><br />ခင္ဗ်ားရဲ့ သူငယ္ခ်င္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့၊ ခင္ဗ်ားကေတ့ာ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ဘူး။<br /><br />"အဆံုးစြန္ေျပာရရင္ ခ်စ္တင္းႏွီးေႏွာရာမွာေတာင္ ေယာက္်ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလးဟာ ပိုမိုရင္းႏွီးသြားၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ခႏၶာခ်င္းသာ ကူးလူးဆက္ဆံမႈရွိၿပီး စိတ္ခ်င္းက ကမၻာျခားေနဆဲပဲရွိေသးတယ္။ အဆံုးစြန္ေက်နပ္သာယာမႈ (Orgasm) ကိုေတာင္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခံစားခ်င္မွ ခံစားရႏိုင္တာမ်ဳိး...။ ဒီေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ေၾကာက္စရာႀကီးမဟုတ္ဘူးလား။<a href="http://www.tazar.co.cc/" target="_blank">" (www.tazar.co.cc</a> မွ)<br /><br />ေၾကာက္စရာ ေၾကာက္ပါ။<br /><br /><br /> ေရးသူ- ေတေလ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-8236485167715809738?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-56585967766751530952009-09-09T00:28:00.000-07:002009-09-09T01:17:35.483-07:00တိုက္ခန္း၀ရံတာမွရပ္လ်က္ အျပင္ကိုေငးေမာၾကည့္ေသာအခါ ေကာင္းကင္က ေဆြးရိပ္လဲ့လဲ့သန္းကာ မိႈင္းမိႈင္းညို႔ညို႔။ တိမ္တိုက္တို႔က အံု႔ဆိုင္းရစ္သိုင္းလ်က္ တိုက္ေနေသာေလထဲ၌ပင္ မိုးရနံ႔တို႔ပါေနသည္။<br />မိုးေတြရြာေစြလ်င္ အိမ္ေနာက္ေဖးထိ ျမစ္ေရ၀င္လာတတ္ေသာ နယ္ၿမိဳ႔ေလးကို အမွတ္ရမိသည္။<br />ဧရာ၀တီျမစ္၏ စိုးရိမ္ေရမွတ္ကို သတင္းဌာနမွ မေၾကျငာေသးပါ။<br /> <br /> ငယ္စဥ္က ဧရာ၀တီျမစ္ေရတက္လာလ်င္ ေပ်ာ္သည္မွလြဲ၍ ဘာကိုမွမသိေသးသည့္ အရြယ္။<br />ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္စဥ္ ဧရာ၀တီျမစ္သည္ ကမ္းကိုေက်ာ္ကာ လူေနရပ္ကြက္မ်ားထိေအာင္ တိုး၀င္လာေလ့ရွိသည္။<br />ၿမိဳ႔၏ အနိမ့္ပိုင္းရပ္ကြက္မ်ားမွ အိမ္မ်ား၊ လမ္းမ်ားကို ျမစ္ေရကဖံုးလြမ္းထားေလ့ရွိသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေရလြမ္းခံရေသာ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ သြားေရးလာေရးအတြက္ ေလွမ်ားကိုသာ အသံုးခ်ရေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေလးမ်ားက ေက်ာင္းဆင္းလ်င္ ထိုရက္ကြက္မ်ားသို႔သြားကာ အခေပးလ်က္<br />ေလွစီးေလ့ရွိၾကသည္။ ေပ်ာ္သည္ကလြဲ၍ ဘာကိုမွ်မသိေသာ အရြယ္ေလ။<br /><br /> မိုးတအားႀကီး၍ ေရတို႔တက္သည္ထက္ တက္လာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေနာက္နားထိ ေရေရာက္လာေလ့ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္သည္ အျမင့္ပိုင္း၌ရွိရာ ေရမေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ၀င္းအဆံုးတြင္ နိမ့္ဆင္းေန၍ ထိုေနရာသို႔ ေရ၀င္ေလ့ရွိသည္။ တိုး၀င္လာေသာျမစ္ေရႏွင့္အတူ<br />ပါလာသည္က ငါးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။<br /> <br /> မိခင္ျဖစ္သူက ဘာသာေရးကိုင္းရႈိင္းၿပီး မည္မွ်တားျမစ္အျပစ္ဆိုေစကာမူ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအကိုေတြ လုပ္ေလ့အျမဲရွိေသာအရာက ငါးမွ်ားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အကိုႀကီးႏွစ္ေယာက္က ငါးမွ်ားေသာအခါ ညီအငယ္ဆံုးက ေရထည့္ထားေသာ ယူပီဂ်ီအိမ္သုတ္ေဆးပံုးနားရပ္ကာ ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။<br />မိလာေသာငါးမ်ားကို ခ်ိတ္မွျဖဳတ္ကာ ေရပံုးထဲထည့္လွ်င္ ညီေလးသည္ မ်က္လံုးေလးျပဴးကာ တအံ့တၾသ<br />ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ မိခင္ျဖစ္သူက အိမ္ေနာက္မွ လြတ္ေနေသာကန္တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္တို႔အား အပိုင္စားေပးထားရာ မိလာေသာငါးမ်ားကို ထိုကန္ထဲထည့္ထားၾကပါသည္။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္တို႔ အႀကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေန႔တိုင္းငါးမွ်ားေလ့မရွိပါ။ အျခားေသာေဆာ့ကစားနည္းမ်ား ၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားရွိသျဖင့္ သြားလိုက္ လာလိုက္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ အိပ္ယာထက္ေကြးေနရင္း ျပဴတင္းတံခါးကိုေက်ာ္လ်က္ အျပင္ကိုၾကည့္မိပါသည္။ မိုးမႈန္ေလးမ်ားက်ေနေသာ<br />ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္တြင္ ေဂါ့ဖ္ရိုက္ရာေဆာင္းေသာထီးႀကီးျဖင့္ ၇ႏွစ္အရြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး တစ္ေယာက္တည္း ငါးမွ်ားေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ သူ႔ေဘးနားတြင္ ေရထည့္ထားေသာ အိမ္သုတ္ေဆးပံုးေလးထားလ်က္ ။ မိုးဖြဲေလးမ်ားေအာက္တြင္ ထီးအႀကီးႀကီးႏွင့္ ငါးမွ်ားတံေသးေသးကိုင္ထားေသာ ညီေလးကိုၾကည့္ရသည္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္။ ငါးတစ္ေကာင္မိသြားလွ်င္ အိမ္ဘက္သို႔လွည့္၍ ေအာ္တတ္ေသးသည္။ သူ႔ေအာ္သံၾကားေသာအခါ အိမ္အကူအမႀကီးက ေျပးသြား .. မိေနသာငါးကိုျဖဳတ္ကာ ပံုးထဲထည့္ေပး၊ ငါးစာျပန္တပ္ေပး.. အိမ္ဘက္သို႔ျပန္လာ အလုပ္လုပ္။ ညီေလးကငါးျပန္မွ်ား ေနာက္မိလွ်င္ ေအာ္ေခၚ ... အမႀကီးက အလုပ္လုပ္ေနရာမွ သူ႔ထံထေျပး။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ထိုျမင္ကြင္းကို ေငးေမာသေဘာက်ကာ ၿပံဳးမိပါသည္။ ညီငယ္ေလးနွင့္ အမႀကီးကား ဇာတ္တိုက္ထားသလို မိုးမႈန္ေတြၾကား မွ်ားလိုက္၊ မိလိုက္ ၊ ေအာ္လိုက္၊ ေျပးလိုက္ႏွင့္။ ထိုေန႔မွစ၍ ကြ်န္ေတာ္ငါးမွ်ားျခင္းထက္ ငါးမွ်ားေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးကို ေစာင့္ၾကည့္ရျခင္းအား ပိုႏွစ္ၿခိဳက္လာပါသည္။<br />ငါးမွ်ားတံကို အာရံုစူးစိုက္ထားသည့္အခါ ညီေလး၏မ်က္ခံုးေလးက တြန္႔ေကြးလ်က္၊ ဆြဲတင္လိုက္၍ ငါးပါလာလွ်င္ မ်က္လံုးေလးျပဴး၀ိုင္းကာ ေအာ္ေခၚမည္။ သူ႔အကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ေနမွန္းျမင္လွ်င္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေပၚေအာင္ ၿပံဳးျပတတ္ေသးသည္။ ငါကြဆိုေသာ သေဘာျဖစ္မည္ထင္သည္။ သူလုပ္ေနပံုကို သေဘာက်၍ အေမ့အားေခၚ၍ျပေသာအခါ အေမကၿပံဳးၾကည့္ေနပါသည္။<br /><br /> ယခုလည္း မိုးတို႔ညို႔မိႈင္းပံုက ထိုစဥ္အခါကမ်ားအတိုင္း။ သည္ႏွစ္ေကာ အိမ္ေနာက္ေဖးထိမ်ား ေရ၀င္ဦးမည္လား။ ေရေရာက္လွ်င္လည္း ငါးမွ်ားမိသူရွိမည္မဟုတ္ပါ။ ညီငယ္ေလး တကၠသိုလ္တက္ေနသည္။<br />ညီလတ္က တၿမိဳ႔၊ ကြ်န္ေတာ္က တၿမိဳ႔ ။ မိုးတအားရြာလ်င္ အိမ္ေနာက္ထဲထိ ေရ၀င္တတ္ေသာေနရာေလးတြင္<br />အေမသာက်န္ေတာ့သည္။ အိမ္ေနာက္ဘက္ ျပတင္းေပါက္နား အေမေရာက္လွ်င္ မိုးမႈန္ေတြၾကား ထီးအႀကီးႀကီးျဖင့္ ငါးမွ်ားရင္းၿပံဳးျပေသာ ညီငယ္ေလးကို သတိရေနမည္လားမသိ။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ျဖင့္ ... ... ... ... ... ... ... ... လြမ္းပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5658596776675153095?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-66901989146318040862009-09-03T09:44:00.000-07:002009-09-03T09:47:50.276-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Sp_ym7hw5CI/AAAAAAAAAL0/KR2_X-e_SDc/s1600-h/images.jpeg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 160px; height: 203px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Sp_ym7hw5CI/AAAAAAAAAL0/KR2_X-e_SDc/s400/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377283230731920418" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: left;"> ကြ်န္ေတာ္ ခုေခြတစ္ေခြၾကည့္ေနတယ္။ ၀မ္းနည္းဆို႔နင့္ဖြယ္၊<br />ေၾကကြဲဖြယ္ ဇာတ္၀င္ခန္း ... ။ တခါတခါ လႈပ္ရွားတက္ၾကြဖြယ္၊<br />ရင္တထိတ္ထိတ္စြန္႔စားမႈမ်ား ...။ ခ်စ္ျခင္းတရားပါတယ္ဆို<br />ဒီမွတ္တမ္းကားေလးမွာ ျမင္ရေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားက ေတာ္ေတာ္ကိုႀကီးျမတ္ပါတယ္။<br /><br /> စိတ္၀င္စားဖို႔ မလိုပါဘူး... ဂ်ဴ ။ ခံစားဖို႔ပဲ လိုအပ္တာပါ..။<br />စိတ္၀င္စားဖို႔မလိုပါဘူး .. ခရမ္း။ ခံစားဖို႔ပဲလိုိအပ္တာပါ။ သိုးေတြဟာ<br />ႏံုအထိုင္းမိႈင္းတယ္တဲ့ ။ တစ္ေကာင္က လမ္းေပၚကဖဲ့ဆင္းသြားရင္ ဘာမွန္းမသိ<br />ေနာက္သိုးေတြကပါ လိုက္ဆင္းတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ဖူးမွာေပါ့။ ခရစ္ေတာ္<br />ရင္ဘတ္ထဲမွာ သိုးေလးတစ္ေကာင္ ေပြ႔ထားတာ<br />ကြ်န္ေတာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ျမင္ဖူးခဲ့တယ္။ သိုးေတြဟာ အုပ္လိုက္ အုပ္လိုက္...<br />လမ္းမေပၚမွာ .. ဘုရားသခင္ရဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသြားဖို႔မ်ားလား ထြက္လာလိုက္တာ။<br /><br /> သိုးေလးေတြက ေၾကာက္တတ္တယ္... ဂ်ဴ။ သိုးေလးေတြဟာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ့ပဲ<br />ထြက္လာတာပါ ။ မီးခိုးေတြ အူထလာတယ္။ သြားရာလမ္းမွာေလ ... ။ ဂ်ဴ .... အိုမင္းေနတယ့္<br />သိုးေတြက မထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးထြက္လာတယ္ ။ ပ်ိဳရြယ္တဲ့ သိုးေတြက<br />သိုးအိုႀကီးေတြေနာက္က ိုထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္တယ္ ။ သိုးေပါက္စေလးေတြက<br />ေရွ႔လူေတြကို အားက်လို႔ ... ဂုဏ္ယူလို႔။ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီ သြားရာလမ္းမွာ<br />... အုပ္လိုက္ အုပ္လိုက္ .. အျဖဴေရာင္ အဆုပ္အဆုပ္ေလးေတြက<br />တိမ္တိုက္ေလးေတြလို ...။<br /><br /> ေၾကကြဲဖြယ္ ဇာတ္သိမ္းခန္းပါ ။ ေမွာ္ဆန္ဆန္ပါပဲ ... ေျမြေတြဟာ<br />အျမဲစိမ္းတယ္။ ေစတန္ဟာ ေျမြေယာင္ေဆာင္တယ္ ။ လမ္းမထက္မွာပဲ သိုးေတြကို<br />ရစ္ပတ္ ၊ အဆိပ္ေငြ႔ေတြနဲ႔ မႈတ္ထုတ္ ၊ သူ႔အေၾကးခြံေတြနဲ႔ ဖိတြန္းၿပီး ...<br />အျမီးနဲ႔ တ၀ုန္း၀ုန္းကို ရုိက္ေတာ့တာပဲ။ သိုးေတြဟာ ေၾကာက္တတ္ပါတယ္ ...<br />ဂ်ဴ။ ဇာတ္လမ္းထဲက ၾကည့္ေနသူကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ၾကည့္ေနပါတယ္။<br /><br /> သိုးကေလးေတြမွာ အစြယ္မရွိဘူး။ သိုးေလးေတြဟာ ေၾကာက္တတ္တယ္ ။<br />သိုးေလးေတြဟာ ဘုရားသခင္ရဲ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာေနတယ္ ။ သိုးေလးေတြဟာ<br />အျပစ္ကင္းတယ္။ တိမ္တိုက္ျဖဴျဖဴေလးေတြဟာ ဆညး္ဆာမွာ ရဲရဲနီေစြးခဲ့ၿပီ ။<br />ကြ်န္ေတာ္ ခုေခြတစ္ေခြကို ၾကည့္ေနပါတယ္။<br /><br /> ဂ်ဴ ... စိတ္၀င္စားဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး ။ ခရမ္းေရ ... စိတ္၀င္စားဖို႔မလိုအပ္ပါဘူး။<br />ခံစားနားလည္တတ္ဖို႔ရယ္ ခံစားတဲ့ေနာက္ကိုတစ္ခါေလာက္<br />ရဲရဲရင့္ရင့္လိုက္ေပးဖို႔ပဲလိုတာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6690198914631804086?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-65489776704800607442009-09-01T06:02:00.000-07:002009-09-01T09:45:09.611-07:00နီယြန္မီးေရာင္ ၀ါက်င့္က်င့္က ကတၱရာလမ္းမေပၚ ဖိတ္ထင္စြန္းေပလ်က္ရွိသည္။ တစ္ခုခုကို ငံ့လင့္ေနေသာမ်က္နွာမ်ားက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ေတြ႔ေနရသည္။ တီရွပ္အျဖဴေရာင္ကိုယ္စီ<br />ဂ်င္းပင္န္ကိုယ္စီနွင့္ လူငယ္မ်ားက အ၀ါေရာင္စြန္းထင္းေနေသာ မ်က္နွာမ်ားႏွင့္။ သူတို႔မ်က္နွာမ်ားတြင္<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ တက္ၾကြျခင္းႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ထင္ထင္ရွားရွားကို ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ ခရီး ... ခရီးတစ္ခု<br />ဤေနရာမွ စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔ကိုေငးေနမိပါသည္။ တခ်ိဳ႔သူမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္သိ၍ တခ်ိဳ႔သူမ်ားကို မသိပါ။<br />မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဤခရီးစဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရင္းႏွီးခင္မင္ေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိေနပါသည္။<br />တီရွပ္အျဖဴေရာင္က ေဖြးဆြတ္လ်က္ ... ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴထဲ အျပာေရာင္ထင္းထင္းႏွင့္ စာတစ္ေၾကာင္း ...။<br /><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">"we blog we unite"</span><br /> <br /> ကြ်န္ေတာ္တို႔ မည္သည္ကိုေမွ်ာ္လင့္ခရီးထြက္ၾကသည္လဲ ။ ဤခရီးသည္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈ၊ ယံုၾကည္မႈကို အစပ်ိဳးတည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤခရီးသည္ ကြဲျပားျခားနားမႈကို စတင္စုစည္းျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ခံစားေနမိပါသည္။ မိုးစက္ေလးမ်ား ေပါင္းစည္း၍ ခရီးတစ္ခုကို အစျပဳေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ စိုးစိတ္ ရႊံ႕စိတ္ စိုးစိမွ်ရွိမေနေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခရီးစဥ္စတင္ခဲ့ပါၿပီ ။ ခရီး၏ဦးတည္ရာကား ဒ႑ာရီဆန္ေသာ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းဆီသို႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး၏မ်က္ႏွာ၀ယ္ အၿပံဳးကိုယ္စီ ခုတြဲလ်က္။ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွ အရာအားလံုးကို ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ အခ်ိန္မ်ား ဖိစီးမႈမ်ား ကားေနာက္၀ယ္က်န္ခဲ့ေလၿပီ။<br /> <br /> ညအေမွာင္ထုထဲ ကားေလးက တဟုန္ထိုးေျပးလ်က္ ။ သီခ်င္းသံမ်ားက ေ၀စည္လ်က္ ။ နီယြန္မီးေရာင္မ်ားကို တရိပ္ရိပ္ျဖတ္ေက်ာ္လ်က္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာၿမိဳ႕ေတာ္က ေနာက္တြင္တေျဖးေျဖး ေ၀းက်န္ခဲ့ေလၿပီ။<br /> အေမွာင္ထုတို႔ ပါးလ်လာခ်ိန္ ကားလမ္းနံေဘးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာအရာက ဧရာ၀တီ။ အဆက္ဆက္ေသာ ရာဇ၀င္တို႔၏ သတို႔သမီး ဧရာ၀တီ။ မႈိင္းပ်ပ်အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ညင္ညင္သာသာ စီးဆင္းလ်က္ရွိေသာ ဧရာ၀တီ။ ခမ္းနားလြန္းလွေသာ ဧရာ၀တီ။ ဧရာ၀တီျမစ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ႏိုးထေစလိုက္သည္။ န၀ေဒးတံတားႀကီးမွ မီးေရာင္က ျမစ္ျပင္ေပၚထိုးက်လ်က္ ။ တဖက္ကမ္းမွ ေစတီျဖဴျဖဴေလးမ်ား ။ ထိုျမင္ကြင္းကို အစဥ္တေလ်ာက္လံုးျမင္ေနရသည္မဟုတ္ပါ။ ကားလမ္းအေကြ႕ သစ္ပင္တို႔ ပါးလ်ခ်ိန္ခဏတာေလးမ်ားတြင္ ရုတ္ကနဲ ရုတ္ကနဲျမင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ဧရာ၀တီျမစ္၊ ေတာင္ကမ္းပါးတို႔သည္ ပူးတံုခြာတံု။<br /><br /> တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္ ျပည္ၿမိဳ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကားေလးကို ႀကိဳဆိုေနပါေတာ့သည္။ ၿမိဳ႔တြင္း၀င္လိုက္ရာ ျမင္ကြင္းထဲထိုး၀င္လာေသာအရာကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ႀကီးျဖစ္သည္။ စစ္ျမင္းေပၚတြင္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ရွိေနေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္ပြားရုပ္တုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို မွင္သက္ေစသည္။<br />ေရႊေရာင္ေတာက္ေနေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အဆင္းကို မည္သူ၊ မည္သည္ႏွင့္မွ် အစားထိုးႏိုင္ျခင္းမရွိေသးပါ။<br /><br /> ကားေလးက ၿမိဳ႔ကိုေက်ာ္လြန္လာခဲ့ၿပီး ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေျခေတာ္ရင္းတြင္ ခတၱရပ္နားေလသည္။<br />လင္းစပ်ိဳးမနက္ခင္းတြင္ ပန္းသည္ေလးမ်ားက ပန္းကံုးေလးမ်ားကိုင္လ်က္ ပန္း၀ယ္သူကိုေမွ်ာ္ၾက ၊ ေခၚၾကႏွင့္။<br />ကင္မရာကိုင္ထားသူမ်ားက ကင္မရာကိုယ္စီထုတ္ၿပီး ရိုက္ေနၾကၿပီ။ ကင္မရာအလင္းေရာင္ေအာက္ ျပသာဒ္၊ ပန္းစည္း ၊ ပန္းကုံးမ်ား ၊ လူမ်ား၊ အေရာင္မ်ားကို ဖမ္းယူစုစည္းလ်က္။ တန္ေဆာင္းေလးမွ ေျခလ်င္တက္ရင္း<br />ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္လာခဲ့သည္။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၀ယ္ ၀တ္ရြတ္အသင္း၏ ၀တ္တက္သံက ညီညီညာညာ ေလထဲလြင့္လ်က္ရွိေနပါသည္။<br /> <br /> ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွၾကည့္လိုက္လ်င္ ၿမိဳ႔ေလးကိုစီးမိုးျမင္ေနရၿပီး အရာရာသည္ မႈိင္းမိႈင္းမႈန္ေ၀လ်က္ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ျမင္ေလရာရာ အစိမ္းေရာင္ကလႊမ္းမိုးထားလ်က္ သစ္ပင္သစ္ေတာတို႔ ေ၀စည္ေနေသာၿမိဳ႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ပင္ပန္းမႈေျပေပ်ာက္ပ်ယ္လြင့္ေစေလာက္ေအာင္ ရႈေလရာရာက စိမ္းစိုလတ္ဆတ္လ်က္ရွိသည္။<br /> ဘုရားေပၚမွဆင္းလွ်င္ ဒုတိယအစီအစဥ္ျဖစ္ေသာ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးလာခဲ့ၾကသည္။ ၿမိဳ႕တြင္း၀င္လာစဥ္က ျမင္လိုက္ရေသာ န၀ေဒးတံတားနွင့္ ဧရာ၀တီကိုျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကသည္။ ျမစ္မင္းဧရာသည္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ညင္ညင္သာသာရွိလြန္းေပစြ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထံမွ ေကာင္းျမတ္ေသာဂုဏ္ျပဳစကားတို႔ကို လက္ခံပါ ဧရာ၀တီ။<br /> <br /> ထိုမွတဖန္ ခရီး၏ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္ေသာ ဒ႑ာရီၿမိဳ႕ေတာ္ သေရေခတၱရာ။ ဤေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘိုးေဘးတို႔ အစျပဳတည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ယဥ္ေက်းမႈရွိခဲ့သည္။ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းတို႔ ပ်က္သုဥ္းၿပိဳလဲသြားသည့္တိုင္<br />တခ်ိန္တခါက စည္ပင္ထြန္းကားခဲ့ေသာ သမိုင္းကမည္သည့္အခါမွ် ၿပိဳလဲပ်က္ဆီးသြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။<br />ဒ႑ာရီထဲမွ ေမွာ္ဆန္ေသာၿမိဳ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ေနေသာေျမျပင္ေအာက္တြင္ အိပ္ေမာက်လ်က္။<br />တပိုင္းတစ ထိုးထြက္လာေသာၿမိဳ႕ရိုးထုထည္က တခ်ိန္ကအျဖစ္အပ်က္တို႔ကို အရိပ္အျမြက္ေျပာၾကားေနသေယာင္ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေကာ ေႏွာင္းလူတို႔မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိေစမည့္ အရာမ်ားကို ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့မည္လား။<br /><br /> ၿမိဳ႕ေဟာင္းတြင္း လွည့္လည္ေနစဥ္ ေနေရာင္ကစူးစူးရွရွကို တက္လာေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရိပ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္ေအာက္ ျပန္ခိုလ်က္။ ေခြ်းစက္တို႔က နဖူးျပင္မွခိုတြဲေနရာမွ ေျမထက္သို႔တေပါက္ေပါက္ ယိုစီးက်ကုန္ၿပီ။ ျပန္ခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ျပန္ရပါေတာ့မည္။ ႏႈတ္ဆက္သည္ သေရေခတၱရာ ။<br /> <br /> အျပန္ခရီးတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားသစ္၀င္ခဲ့ၾကၿပီ။ တက္ၾကြလန္းဆန္းလ်က္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္ ဧရာ၀တီ။ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္ သေရခတၱရာ။ ေတာမ်ားေတာင္မ်ားက ေနာက္တြင္ခ်န္ထားၿပီး ကားေလးက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဆီဦးတည္လ်က္ရွိသည္။ ခရီးစတင္စဥ္ကကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္အကဲခတ္ေနျခင္းမ်ား မရွိေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံၿပိဳင္သီဆိုေနေသာ သီခ်င္းသံက ျဖတ္သန္းလာေသာလမ္းတေလွ်ာက္ လြင္စီပ်ံ႕လႊင့္လ်က္။ ထိုထိုေသာေတးသံတို႔သည္ ေနာင္အရွည္သျဖင့္ တည္တံ့ေနပါေစသတည္း။ ။<br /><br /> (ထူးထူးျခားျခား ဒီခရီးမွာ ကိုလင္းဒီပကို သတိရပါတယ္ ... သူသာပါရင္ သိပ္လွတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရမယ္ထင္ပါတယ္ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6548977670480060744?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-12562977802450101862009-08-28T22:09:00.000-07:002009-08-28T22:44:57.713-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi681KZfMI/AAAAAAAAALs/nr71d6QEYyY/s1600-h/00.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 259px; height: 433px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi681KZfMI/AAAAAAAAALs/nr71d6QEYyY/s400/00.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375251709492296898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi6ys8i6lI/AAAAAAAAALk/3JOXfuFD5ZY/s1600-h/008.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 252px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi6ys8i6lI/AAAAAAAAALk/3JOXfuFD5ZY/s400/008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375251535488019026" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi6QFrvY0I/AAAAAAAAALc/I8u7PMH4jt8/s1600-h/004.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 467px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi6QFrvY0I/AAAAAAAAALc/I8u7PMH4jt8/s400/004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375250940832998210" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi5EPJc3TI/AAAAAAAAALU/z_n1RuybE0Q/s1600-h/003.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 250px; height: 394px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi5EPJc3TI/AAAAAAAAALU/z_n1RuybE0Q/s400/003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375249637703474482" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi45A9RtXI/AAAAAAAAALM/Amsw767deik/s1600-h/001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 241px; height: 405px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/Spi45A9RtXI/AAAAAAAAALM/Amsw767deik/s400/001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375249444915754354" border="0" /></a>ပန္းခ်ီဆရာႏွင့္ သူ၏ပန္းခ်ီကားမ်ား<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> လြန္ခဲ့တယ့္လက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သူငယ္ခ်င္း အက္ဒီခ်မ္း (ခ) တီခ်မ္းက ၀ယ္လာပါတယ္ ။ သူေတာင္မဖတ္ရေသးဘဲ ေရာ့...ေျမာင္းေပါက္စနဲ႔ နန္းညီ ဖတ္ခ်င္ရင္ယူဖတ္ဟ ဆိုၿပီးထားသြားပါတယ္။<br />စာအုပ္နာမည္က " ျမန္မာ့ေခတ္ၿပိဳင္အႏုပညာ ၁ " ပါ။ ေရးသားသူက ေအာင္မင္းနဲ႔ အယ္ဒီတာက ေအာင္ျမင့္လို႔ေဖာ္ျပထားပါတယ္ ။ ထုတ္ေ၀သူက ၀ိုင္းသဇင္ေဌးလိႈင္ (ေအာင္ပိုင္မင္းစာေပ) ျဖစ္ပါတယ္။<br />စာအုပ္တန္ဖိုးက ၁၅၀၀၀က်ပ္ပါ ။<br /> ဒီစာအုပ္မွာ ေခတ္ၿပိဳင္အႏုပညာမစတင္မွီ ကာလကေန ေခတ္ၿပိဳင္အႏုပညာရယ္လို႔ ထြန္းကားလာတဲ့အထိကို ေခတ္ေတြနဲ႔ ပိုင္းဆစ္ၿပီး ပန္းခ်ီဆရာေတြ ပန္းခ်ီကားေတြကို ေဖာ္ျပသြားပါတယ္။<br />ျမန္မာ့ပန္းခ်ီပန္းပု အႏုပညာရွင္ေတြရဲ့ လက္ရာကို တစုတစည္းထဲ ျမင္ရဖို႔အခြင့္အေရးက ရဖို႔မလြယ္ကူပါဘူး။<br />သည္စာအုပ္က အဲ့ဒိအခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးပါလိမ့္မယ္။<br /> ခုတင္ျပထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြဟာ ထိုစာအုပ္ထဲက ကူးယူတင္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီကို စိတ္၀င္စားတယ့္သူေတြ အတြက္ေပါ့ဗ်ာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-1256297780245010186?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-64229343772043669512009-08-21T22:30:00.000-07:002009-08-21T22:33:23.745-07:00အ၀ါေရာင္ကြင္းျပင္ထက္ ျမက္ပင္မ်ားက ေလတိုက္တိုင္း လိႈင္းမ်ားလို တလိွမ့္လွိမ့္တလူးလူး...။ ကြ်န္ေတာ္ဘာကိုမွ် ေတြးမေနေတာ့ပါ။ လက္ရွိပစၥဳပၸန္တဲ့တဲ့တြင္ ေလတိုက္တိုင္းလွိမ့္လူးေနေသာလႈိင္းမ်ားသာ<br />မ်က္စိေရွ႔တြင္ရွိေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ေနရသည္။ အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္ျမက္ေျခာက္မ်ားေပၚ ေနေရာင္က ကမူးရူးထိုး ထိုးဆင္းေနေသာအခါ ေရႊေရာင္ျမစ္တစ္စင္းပမာ အလင္းျပန္ေနေတာ့သည္။ ထိုကြင္းျပင္ကို ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုေပၚမွ ျမင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ျမင္ေနျခင္းႏွင့္ ၾကည့္ေနျခင္း ဘာကြဲျပားပါသနည္း။<br /> <br /> ၾကည့္ေသာေၾကာင့္ ျမင္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ျမင္တိုင္းလည္း ၾကည့္၍ျဖစ္မည္။ ၾကည့္တိုင္းေကာ ျမင္ပါသလား။<br />ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုေပၚတြင္ ဆိုင္ကယ္ကိုရပ္လ်က္ ေတာင္ေအာက္ဖက္ကြင္းျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္သည္ ၿမိဳ႕ေလးဆီသို႔ အျပန္လမ္းကို ဦးတည္ထားသည္။<br />ရပ္ေနေသာလမ္းသည္ ေတာလမ္းေလးျဖစ္ၿပီး ကားတစ္စင္းသြားသာရံုေက်ာက္လမ္းေလးျဖစ္သည္။<br />ဤလမ္းကို အသံုးျပဳသူမ်ားမွာ ေမွာင္ခိုကုန္ကူးသူမ်ား၊ သစ္ခိုးထုတ္သူမ်ားႏွင့္ သူပုန္ဟုသတ္မွတ္ခံရသူမ်ားသာ အသံုးျပဳၾကသည္။ အထုပ္အပိုးမ်ားတနင့္တပိုးတင္ထားေသာ ဆိုင္ကယ္မ်ားက ရံဖန္ရံခါကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွ ျဖတ္လ်က္။ သူတို႔ကြ်န္ေတာ့္ကို ဂရုမစိုက္အားပါ။ အာရံုေထြျပားမႈက ေတာင္ကမ္းပါးရံကိုျဖစ္ေစ၊ ေခ်ာက္ထဲသို႔ျဖစ္ေစ ဆိုင္ကယ္ကို ဆြဲေခၚသြားေစႏိုင္ပါသည္။<br /><br /> ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသြားသူထဲမွ တခ်ိဳ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ေက်ာင္းေနဘက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ "ေကာင္ေလး ဘာလုပ္ေနတာလဲ ...ခံစားေနတယ္ဟုတ္လား "ဟုေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ရင္း ျဖတ္သန္းသြားၾကသည္။ သူတို႔ျမင္ေသာအရာသည္ နယ္စပ္ေရာက္လွ်င္ ရရွိမည့္ေငြေၾကးပမာဏျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကုန္ခ်ိန္အျပည့္ကိုတင္၍ ေတာင္ေပၚေက်ာက္ခင္းလမ္း မညီမညာတြင္ တရၾကမ္းေမာင္းႏွင္သြားပံုမွာ ကြ်မ္းက်င္မႈရွိသည္။ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ အားမာန္သည္ ဆိုင္ကယ္လီဗာသံႏွင့္ထပ္တူ အရွိန္ကခပ္ျပင္းျပင္း။<br />ထိုထိုေသာ လူငယ္ေလးသည္ နာရီအနဲငယ္အတြင္း နယ္စပ္ေရာက္သြားလိမ့္မည္။ သူ႔စီးေတာ္ယာဥ္ေလးေပၚမွ<br />ကုန္မ်ားကို တဖက္ကုန္သည္ကလက္ခံလိမ့္မည္။ ကုန္ခ်ိန္အတိုင္း ရွင္းေပးေသာေငြကိုယူပီး ထိုေကာင္ေလး အိပ္မက္မွ်ားရန္ ႀကိဳးစားလိမ့္မည္။<br /><br /> ေငြရွာရလြယ္သကဲ့သုိ႕ ေငြကုန္လည္းလြယ္ေအာင္ အိပ္မက္တို႔ကို မွ်ားယူမည့္ေနရာမ်ားစြာရွိပါသည္။ လိပ္ျပာေလးမ်ား၏ ေတာင္ပံခတ္သံ၀ယ္ ယစ္ယစ္မူးမူး နာခံရင္း လက္ကလြတ္က်သြားေသာ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးရည္ပုလင္းေလးမ်ား ၊ ကုတင္ေျခရင္းနား လံုးေျခလြင့္ပစ္ထားေသာ ခဲစကၠဴအပိုင္းအစ ၊<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကင္းေသာ အထိအေတြ႔မ်ား ။ ဤအရာမ်ားက လူငယ္တစ္ဦး၏ အိပ္မက္ကိုမွ်ားရန္ သိပ္လြယ္ကူလြန္းပါသည္။ အသစ္အဆန္းကို တက္မက္ေသာလူငယ္စိတ္က အသစ္အဆန္းမဟုတ္ေတာ့တည့္တိုင္ အေတြ႔အႀကံဳ ျဖစ္သြားေသာအခါ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိေသာအရာမ်ား ျဖစ္သြားေတာ့သည္။<br /><br /> ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေတြးေတာရန္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႀကိဳတင္ရည္စူးခ်က္မရွိခဲ့ပါ။ အ၀ါေရာင္ကြင္းျပင္က ေလတိုက္တိုင္း လိႈင္းလံုးမ်ားသဖြယ္ တလိွမ့္လိွမ့္ ။ ဤေတာလမ္းေလး အဆံုးသတ္တေနရာတြင္ ကတၱရာလမ္းမက်ယ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုလမ္းမႀကီးက အိမ္မွထြက္ခြာလာသူ၊ အိမ္သို႔ျပန္လာသူ ၊ ျဖတ္သန္းရံုျဖတ္သန္းသူတိုင္းကို အလ်ားလိုက္ရင္ဖြင့္ရင္း ႀကိဳဆိုေနပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ထားေသာဆိုင္ကယ္ေပၚ ခြထိုင္လိုက္ရင္း ဆိုင္ကယ္စက္ႏိုးလိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဦးတည္ရာက အိမ္အျပန္လမ္းဆီသို႔။<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္ေက်ာခိုင္းခဲ့ေသာ ျမင္ကြင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္ရွိမေနေတာ့တည့္တိုင္ အ၀ါေရာင္လႈိင္းမ်ားက တ၀ုန္း၀ုန္းရိုက္ခတ္လ်က္ ... ထိုလိႈင္းမ်ားေအာက္တြင္ ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းလြယ္အိတ္ေလးမ်ား လူးလူးလိွမ့္လွိမ့္.။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-6422934377204366951?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-52196670899701211242009-08-13T21:15:00.000-07:002009-08-13T21:35:51.584-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SoTnhUyRnaI/AAAAAAAAAKM/M2_CmJcfV_Y/s1600-h/nyi%27s+work.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 284px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kXtTxfePWoc/SoTnhUyRnaI/AAAAAAAAAKM/M2_CmJcfV_Y/s400/nyi%27s+work.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369671215433751970" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> ပံုဆြဲတတ္တယ့္လူကေတာ့ ပ်င္းရင္ပံုဆြဲတာေပါ့ဗ်ာ ခက္တာက ေမာ္ဒယ္ကရုပ္ဆိုးေနတာ ခက္တယ္ ဖိုတိုေရွာ့သံုးၿပီး အေရာင္ျဖည့္ထားတာ drawing ကိုေတာ့ လက္နဲ႔ပဲဆြဲထားတယ္ လက္နဲ႔မဆြဲလို႔ ဘာနဲ႔ဆြဲရမတုန္းေနာ္... ဟီးဟီး ၂၀၀၉ ဆိုေတာ့ နဲနဲအသက္ပိုႀကီးလာပီေပါ့ :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/643544211052161165-5219667089970121124?l=revolution-littlebrook.blogspot.com' alt='' /></div>little brookhttp://www.blogger.com/profile/14922446303189415874noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-643544211052161165.post-88414384791326466712009-08-11T02:04:00.000-07:002009-08-12T03:18:21.729-07:00တိမ္ေတြမွာ ေျခေထာက္ပါသလားဟု ေမးတတ္ေသာ ညီေလးကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ တိမ္ေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း သတိရေစေသာ ညီေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာရွိပါသည္။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးသည္ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ိုင္း၊ မ်က္နက္၀န္းေတာက္ေတာက္ေလးျဖင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က ထိုေကာင္ေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အမႈိက္ကေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကစားခုန္စားျပဳရာတြင္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစရံုမွလြဲ၍ မည္သည့္ေနရာတြင္မွ သံုးမရပါ။<br /><br /> ေျပးတမ္းလိုက္တမ္းကစားရာတြင္လည္း သူမလိုက္ႏိုင္။ သူ႔ကိုေျပးေစလွ်င္လည္း သူကမေျပးႏိုင္။ သူသည္ ထမင္းသိုး ဟင္းသိုးမွ်သာ။ အိမ္မွထြက္၍ အျခားရပ္ကြက္ သို႔မဟုတ္ ေရနားကမ္းစပ္သြားလွ်င္လည္း သူ႔ကိုေခၚသြား၍မရ။ ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူ႔ကိုလိမ္၍ထြက္ရ ခ်န္ေျပး၍ ထားခဲ့ရႏွင့္ အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားပါသည္။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မ်က္၀န္းမ်ားမွတဆင့္ အခ်ိတ္အဆက္လုပ္ထား .. လူေနရာခြဲ .. သူမျမင္ႏိုင္ေလာက္ေသာေနရာမ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္၊ ရုတ္တရက္ပုန္းေအာင္းကာ အသာလစ္ထြက္ၾကရပါသည္။<br />သူ႔အနားမွ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မွန္းမသိ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကုန္ေသာ သူမ်ားကို သူရွာမရပါ။<br />အိမ္၀င္းအလယ္တြင္ ေနာက္ဆံုးသူတစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး ေနရရွာပါသည္။ သူသည္ မ်က္ႏွာေလးမဲ့ကာ မ်က္ရည္ေလး၀ဲကာ အေမျဖစ္သူဆီသြား၍ ငိုပါေတာ့သည္။<br /> <br /> ဤကဲ့သို႔ သူအႀကိမ္ႀကိမ္ၾကံဳခဲ့ သူအႀကိမ္ႀကိမ္ငိုခဲ့ေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွ သိရွိခံစားနားလည္ခဲ့ သနားမိခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ စြန္႔ခြာထြက္ေျပးခဲ့ၾကသည္ေလ။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး ႀကီးျပင္းလာခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ထက္အရပ္ျမင့္ပါသည္။<br />ေလထဲမားမားစြင့္ေနေသာ သစ္ပင္ရိုင္းေလးလို ျမင့္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္<br />စကားအသစ္အဆန္းမ်ားကို ေျပာၾကပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္မႏွစ္သက္ မရင္းႏွီးေသာကစားနည္းမ်ားျဖင့္ ကစားေလ့ရွိၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး အခန္းထဲတြင္ စိမ္းေရႊေသာရနံ႔မ်ားႏွင့္ ေ၀့၀ဲေနေလ့ရွိသည္။<br />ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ားသည္ ထာ၀စဥ္အသစ္စက္စက္မ်ားသာ ျဖစ္ေနေလ့ရွိၿပီး အေမႏွင့္လည္း မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ျဖစ္သည္မွာ ၾကာၿပီဟုဆိုပါသည္။<br /> <br /> ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးအတြက္ ထမင္းသိုး ဟင္းသိုးပမာျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ တိမ္ေတြသာေသာတစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလး၏ အခန္းတြင္း၌ ညီေလး၏အ၀တ္အစားမ်ားမရွိေတာ့ပါ။<br />မည္သည့္သက္ေသအခ်င္းအရာ တစ္စံုတစ္ခုကိုမွ် ခ်န္မထားခဲ့ဘဲ ထြက္သြားပါသည္။<br /> <br /> လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က သူငိုခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္ငိုခ်င္လာပါသည�